Mijn zekerheid voor 2012

Eindelijk zijn we 2012 binnengegaan. Na een lange, lange decembermaand met het Sinterklaasfeest als nietszeggende kolossale amuse, het kerstfeest als vreetzame hoofdmaaltijd en Oud en Nieuw als spetterend toetje. Een ongezond toetje dat veel vroeg van darmen, neus en oren.

Gisteravond liet ik om 11 uur onze beagle uit. Ze heeft haar nadelen. Maar ook twee grote voordelen: ze is lief en ze loopt als een echte jachthond onbewogen door geknal. De beestachtige vorm van Daniels vrienden in de vurige oven. Zoals ze gisteravond ook weer tussen de voetzoekers door laveerde en met haar uitwerpselen bijna achteloos smeulende rotjes smoorde… Het was van een fabelachtige kwaliteit! Wij hebben een knalgoede hond die vooral in oorlogstijd laat zien wat ze waard is.

Want oorlogstijd was het! Vuurwerkbommen, molotovcocktails, steekpartijen, vuurwerkgewonden en ME-charges alom. En toen ik eindelijk om half twee dacht dat er een staakt-het-vuren was ingetreden, kwamen er volgetankte granaatwerpers tevoorschijn die mijn nachtrust tot een uur of 4 verknalden. En om 7 uur maakte een lallende feestganger, die niet meer wist wat hij nu precies vierde, met een nitraatbommetje een einde aan mijn derde uur nachtrust.

Nu zit ik deze column te tikken. Buiten is het 12 graden. Extreem zacht voor de tijd van het jaar. Maar wat wil je, als je Nederland opwarmt met 65 miljoen euro aan vuurwerk? Belangenvereniging Pyrotechniek Nederland, een wat al te mooie naam voor een vereniging die vuurwerkpyromanen kweekt, is zeer tevreden. Ondanks de recessie toch een leuke omzet!

Zullen we afspreken dat alleen de mensen op de onderste trede van de verdienladder in 2012 nog over die recessie mogen klagen? En dat de rest eens nadenkt over een meer rechtvaardige verdeling van geld en goed?

Want de decembermaand bracht weer eens duidelijk aan het licht hoe onze samenleving ervoor staat. Wat ben ik blij dat ik jaar in, jaar uit mag wandelen in de Liefde van God, de genade van Jezus Christus en de bijstand van de Heilige Geest! Nee, hoe het ook gaat verlopen, 2012 kan voor mij niet meer stuk.

Een zekerheid die ik ook mijn lezers van harte toewens!

Henk van Blijderveen

Goede voornemens

Op oudejaarsavond, een half uurtje voordat er 68 miljoen euro over de balk zou worden geknald, liet ik mijn hond nog even uit.

In het licht van een straatlantaarn doemden twee onvervalste vrije jongens op. De oudste een jaar of 65. Joggingpak, grijze stoppelbaard en een basketbalpetje op. De ander had hetzelfde voorkomen, maar was een generatie jonger. Aan hun lijntje zat een hondje dat mijn bijzondere aandacht trok. Bibberend, hijgend, kwijlend en met angstige, uitpuilende ogen keek het overal en nergens heen.

De oudste van het stel wees op mijn beagle en vroeg hoopvol: “Is die van jou ook zo schijterig voor dat geknal?”
Een uitgelezen kans om mijn hond op te hemelen:
“Nee, zij loopt als een ervaren oorlogsveteraan tussen de strijkers en gillende keukenmeiden door. Het doet haar niks.”
“Nou, die van mij schijt bagger!”
Dat had de man niet hoeven zeggen. Het was overduidelijk dat de emotionele staat van het beestje een normale darmwerking uitsloot. Het hondje zou haar hoop op 2010 moeten stellen.

Ik keek nog eens naar het nerveuze gekrioel van het baggerschijtertje en ontwaarde tussen alle turbulenties warempel een Frans bulldogje. Een lief, nerveus, kwetsbaar modehondje, uitgelaten door stoere vrije jongens. Een Frans bulldogje waar een pitbull te verwachten was.

Zo leerde ik op de valreep van het oude jaar nog een wijze les. Een les die mij aanzette tot een goed voornemen voor 2010: ik stop met dat verfoeilijke in- en aanvullen van mens en dier. In 2010 zal ieder mens en iedere hond voor mij hetzelfde zijn. Totdat ze het tegendeel bewijzen. En als mijn goede voornemen eind 2010 weer is geërodeerd tot een vlak vooroordeel, dan staat 2011 met haar nieuwe kansen gelukkig alweer voor de deur.

Tja, goede voornemens die gaandeweg het jaar in schoonheid sterven. Jaarlijks reïncarnerend, zonder dat ze ook maar een stap dichter bij hun volheid komen.

Wat een hopeloze kringloop! Ik ga toch maar voor een andere weg. Een weg om geleidelijk en blijvend te veranderen: de hervorming door de Heilige Geest!

Henk van Blijderveen

Ontploffende Senseo zorgt voor vuurwerk

Een miljoen Senseo’s lopen de kans lichtelijk te ontploffen. Door kalkaanslag kan er overdruk ontstaan waardoor de boiler defect kan raken. Daarom heeft Philips een terughaalaktie georganiseerd voor de miljoen Senseo’s die tussen juli 2006 en november 2008 zijn geproduceerd. De bezitter krijgt zijn machine binnen twaalf dagen knalproof retour.

Tot nu toe heeft Philips 18 kapotte boilers aangetroffen in de honderdduizenden Senseo’s die al zijn teruggehaald. Voor de hele operatie heeft het concern 46 miljoen euro uitgetrokken.

Of Philips heeft geld teveel. Of, en dat lijkt me aannemelijker, Philips heeft het aantal boilers dat op knallen stond overschat. Want een multinational is van nature berekenend. Het maakt een afweging tussen eigen imagoschade en letselschade bij de klant. En hadden ze geweten dat er maar een stuk of 50 zouden ontploffen dan hadden ze nooit 46 miljoen uitgegeven om dat beetje vuurwerk te voorkomen.

Zeker niet omdat Philips ook wel weet dat de Nederlander met Oud en Nieuw miljoenen euro’s over de Oud en Nieuwbalk knalt. Die paar vuurwerkdoden, het toegevoegde dozijn onvolledig gevingerden en de blindengeleidehonden die een baasje hebben gekregen nemen we, samen met de piepende astmapatiënten, op de koop toe.

Dan is zo’n Senseotje toch alleen maar kicken? Wat is nou leuker dan op Oudejaarsavond met zijn allen om de Senseo te zitten? Ieder kopje koffie levert behalve cafeïne ook adrenaline op. Maar ook heerlijke opluchting. Wanneer die goeie ouwe Senseo het wonder boven wonder toch maar weer voor elkaar bokst: een kopje koffie met schuimlaag, zonder knal. Een soort Russische roulette op oer Hollandse wijze.

En als hij dan eindelijk knalt zal het oordeel van de kamikazedrinkers unaniem zijn: “Die koffie uit de Senseo was niet te drinken, maar toch was het apparaat zijn geld meer dan waard.”

Henk van Blijderveen