Mijn zekerheid voor 2012

Eindelijk zijn we 2012 binnengegaan. Na een lange, lange decembermaand met het Sinterklaasfeest als nietszeggende kolossale amuse, het kerstfeest als vreetzame hoofdmaaltijd en Oud en Nieuw als spetterend toetje. Een ongezond toetje dat veel vroeg van darmen, neus en oren.

Gisteravond liet ik om 11 uur onze beagle uit. Ze heeft haar nadelen. Maar ook twee grote voordelen: ze is lief en ze loopt als een echte jachthond onbewogen door geknal. De beestachtige vorm van Daniels vrienden in de vurige oven. Zoals ze gisteravond ook weer tussen de voetzoekers door laveerde en met haar uitwerpselen bijna achteloos smeulende rotjes smoorde… Het was van een fabelachtige kwaliteit! Wij hebben een knalgoede hond die vooral in oorlogstijd laat zien wat ze waard is.

Want oorlogstijd was het! Vuurwerkbommen, molotovcocktails, steekpartijen, vuurwerkgewonden en ME-charges alom. En toen ik eindelijk om half twee dacht dat er een staakt-het-vuren was ingetreden, kwamen er volgetankte granaatwerpers tevoorschijn die mijn nachtrust tot een uur of 4 verknalden. En om 7 uur maakte een lallende feestganger, die niet meer wist wat hij nu precies vierde, met een nitraatbommetje een einde aan mijn derde uur nachtrust.

Nu zit ik deze column te tikken. Buiten is het 12 graden. Extreem zacht voor de tijd van het jaar. Maar wat wil je, als je Nederland opwarmt met 65 miljoen euro aan vuurwerk? Belangenvereniging Pyrotechniek Nederland, een wat al te mooie naam voor een vereniging die vuurwerkpyromanen kweekt, is zeer tevreden. Ondanks de recessie toch een leuke omzet!

Zullen we afspreken dat alleen de mensen op de onderste trede van de verdienladder in 2012 nog over die recessie mogen klagen? En dat de rest eens nadenkt over een meer rechtvaardige verdeling van geld en goed?

Want de decembermaand bracht weer eens duidelijk aan het licht hoe onze samenleving ervoor staat. Wat ben ik blij dat ik jaar in, jaar uit mag wandelen in de Liefde van God, de genade van Jezus Christus en de bijstand van de Heilige Geest! Nee, hoe het ook gaat verlopen, 2012 kan voor mij niet meer stuk.

Een zekerheid die ik ook mijn lezers van harte toewens!

Henk van Blijderveen

Kerstkaart 2011

Mijn vriend Benno Baksteen

Van de 1000 KLM piloten verrichten 200 de komende maanden hand- en spandiensten op de luchthaven. Het leverde mij een geheel onverwachts weerzien met mijn vriend Benno Baksteen op. Het ging zo:

Ik was ruim op tijd aanwezig voor mijn vlucht naar Moskou en kreeg die Toepolevs maar niet uit mijn hoofd. Het werkte op mijn zenuwen en darmen. Ik loop dus met grote snelheid een toilet in en glij uit over een te natte vloer. Ongecontroleerd en met grote vaart nader ik een interieurverzorger. Deze kijkt voor de botsing nog even achterom en in een flits zie ik het: de snor van Baksteen. Baksteen begint aan een perfecte take-off, gaat straight en level door, belandt in een slowflight, probeert ten einde raad nog een touch and go met aansluitend een mislukte return. Uiteindelijk crashte hij in de wc-pot.

Ik trok hem er aan zijn benen uit en soigneerde zijn snor een beetje. Eenmaal bij zijn positieven gekomen, checkte Benno beroepshalve de horizon en merkte mij op:

“Hé Henk!”
“Ja, dat is lang geleden Benno. Maar wat doe jij hier eigenlijk“
“Ik zorg ervoor dat mijn KLM-carrière in de lucht blijft. Want met die recessie is het niet denkbeeldig dat ik straks in de WW beland.”
“Trouwens Henk, ik heb me wel eens afgevraagd of jij nog blijvende psychische schade heb opgelopen na dat akkefietje in 2001.”

Ja, tijdens die gedenkwaardige vlucht in 2001 is namelijk onze vriendschap begonnen. Een perfecte vlucht. Tot het moment dat Benno in de deuropening van de cockpit verscheen. “Beste passagiers. Wij zijn in een vrije val terecht gekomen. Houdt u zich goed vast aan het plafond. Er is overigens geen enkele reden tot paniek. We hebben alles onder controle.”

Dit had Benno niet moeten zeggen! Ik weet nog steeds niet waar nou precies de kortsluiting in mijn rustige aard plaats vond, maar ik heb me aan de menselijkerwijs meest tastbare strohalm vastgeklampt. Aan de gezagvoerder. Als een zak aardappels heb ik de hele vrije val op de rug van Benno doorgebracht. Samen keken we met uitpuilende ogen op hoogtemeters. Samen zweetten we peentjes. Samen sjorden we aan side sticks. Samen zorgden we ervoor dat we uiteindelijk overleefden. We flikten het hem! Onze gezamenlijke ervaring heeft een band voor het leven gesmeed.

Ja mijn vriend Benno Baksteen. Een man waar je, menselijk gezien, op kunt bouwen.

Henk van Blijderveen