Chronische wortelpuntontsteking

Ik heb kiezen met extreem lange wortels. Ooit riep mijn tandarts tijdens een wortelkanaalbehandeling: “Nog even en we zitten in uw hersens!”

Ondanks de stevige verankering, blinken mijn ivoren wachters niet uit door degelijkheid. Dankzij hun wortelpuntontstekingen heb ik de laatste twee jaar vier keer op de stoel van de kaakchirurg mogen liggen. Verdoving, snee in het tandvlees, stukje wortelpunt afzagen, bacteriën ruimen, wortelpunt afsluiten en wond dichtnaaien.

Zo opgeschreven klinkt het nuchter en klinisch. Alsof er geen mens aan die wortelpunt vast zit. En zo onkies werd ik ook behandeld. Als een geval, een nummer, een ding. Een stukje te reinigen ivoor.

Bij mijn eerste bezoek aan de kaakchirurg toonde een röntgenfoto de deplorabele staat van mijn kiezen. De man: “U heeft nogal wat ontstekingshaarden.” Ik vroeg hem of hij daar iets aan kon doen. “Nee, ik heb van uw tandarts slechts opdracht voor één kies, de 1-6, gekregen.”

Al snel daarna diende zich dus de volgende kies aan en daarna nog een. Steevast waren dit de chirurgische woorden: “Gaat u liggen.” En na een half uur: “Tot ziens.” Een bijna profetisch slotwens.

Na een paar maanden ontstak de laatstbehandelde kies. Weer een afspraak gemaakt. De chirurg: “Heeft u geen barstje in uw kies? Want twee keer dezelfde kies komt zelden voor.” Ik kon niets anders zeggen dan: “Ik heb niet de mogelijkheden om die kies te onderzoeken.” En hij wilde niks anders zeggen dan: “Ik ook niet, dus gaat u liggen.” En na afloop weer dat beangstigende “Tot ziens.”

Een paar maanden terug ontstak de kies voor de derde keer. Mijn tandarts trad in overleg met de kaakchirurg. Deze laatste besloot: “Laat hem nog maar een keer komen.”

Ik heb bedankt om als een gevalletje wortelpuntontsteking, chronisch op de stoel van de kaakchirurg te bivakkeren. Vanmorgen heeft de tandarts de kies dus getrokken. En na twee jaar pijn, opgezette klieren en dergelijke, voelt het als een bevrijding. En toch ook een beetje als een verlies. Want ik heb hem trouw gepoetst, liet zijn gaten vullen en toen hij onverzadigbaar bleek, werd hij zelfs gekroond. Maar twee jaar rebellie is genoeg!

Henk van Blijderveen

En toen was het uit met de pret!

Vanmorgen mocht ik in het Gelre Ziekenhuis van Apeldoorn op bezoek bij dokter Dokter. Ja, u leest het goed. Dokter Dokter is kaakchirurg en blijkbaar zit het dokteren de familieleden al eeuwen in de genen. Hierbij ga ik ervan uit dat de beste man niet alleen snijdt vanuit zijn naam, maar ook op basis van diploma’s.

Ik werd om tien uur verwacht voor een chirurgische wortelkanaalbehandeling. De dame van poli 25 verwees me naar wachtkamer 2.
Er was nog niemand. Voor het raam stond een verrijdbare metalen werkbank met daarop wat boormachines, een pijpenbuiger, een grote doos Fischer pluggen en nog wat ander gereedschappelijke prullaria, zoals beitels en vijlen.

Dit ambachtelijke stilleven wekte mijn fantasie. Ik zag mijzelf al op die werkbank liggen, met het hoofd van dokter Dokter boven mijn gapende muil. En omdat een chirurg weinig uitricht met alleen zijn handen, visualiseerde ik een boormachine in zijn handen. Ik stond daar met een wat wrange glimlach te mijmeren, toen er een middelbaar echtpaar binnenwandelde. De vraag wie van de twee patiënt was en wie chauffeur cq. vertrouwenspersoon was niet moeilijk te beantwoorden.

“Moet u ook naar dokter Dokter?”, vroeg de nerveuze vrouwelijke helft van het paar.
“Ja.” Ik wees naar de werkbank. “De dokter vertelde me net, dat de operatiekamer buiten bedrijf is. Hij gaat vanmorgen in de wachtkamer opereren.”
Het patientensegment bestaat grofweg uit bikkels, zoals ik, en de “Ach-schei-uit-patiënt”.

Deze vrouw was van dat laatste type. Een dankbaar object waarmee ik de lichte onrust onder mijn bikkelhuid kon weglachen. Gelukkig had de man dezelfde “humor” als ik: “Kijk Nel, hiermee verdooft hij.” Terwijl hij dit zei pakte hij de pijpenbuiger en zwaaide er vervaarlijk mee in het rond. Ik deed mee en poetste mijn oppervlakkige bikkelstatus nog wat op: “Dat ding wordt ook wel gebruikt om hele grote verstandskiezen mee los te wrikken. En die Fischer pluggen zijn kwalitatief uitstekend. Daar schroef je zo een implantaatje in.”
“Ach schei uit! Ik zie er al zo tegenop”, zei de vrouw.

Voetstappen klonken en dokter Dokter verscheen. “Komt u maar meneer Van Blijderveen.”

Toen was het uit met de pret…

Henk van Blijderveen