Kopimisten zijn de Weg kwijt

Onlangs werd het Kopimisme in Zweden officieel als kerkgenootschap erkend. Het kersverse genootschap heeft als heilig doel het kopiëren en delen van informatie.

Geestelijk vader van dit spel zonder grenzen is de “hoogste geestelijke leider” van de kopimisten, Isak Gerson. Isak is ook nog leider van de christelijke studentenbeweging in Zweden en probeert zijn studie filosofie te combineren met het christelijke geloof. Vandaar zijn met bijbelse termen doorspekte “geloof”. Ja, kennelijk weet hij zijn weg op internet goed te vinden, maar dé Weg is hij volkomen kwijt. Hij noemt zichzelf “zendingsleider” en heeft inmiddels al 3000 zieltjes gewonnen. Mensen “die de roeping voelen” om het heilige der heiligen te aanbidden: informatie. Het delen van die informatie is het sacrament. Ofwel, word als een kind: kopieer, knip en plak.

In het kader van de kopimistenverdrukking spreekt Isak deze wens uit: “Hopelijk kunnen we ooit ons geloof uitoefenen, zonder de angst vervolgd te worden.”

Isak doelt hiermee op het illegaal downloaden van muziek en computergames, dat nu nog strafbaar is.

Spontaan borrelt het woord godsdienstwaanzin in mij op. Ik deel een gebedje met u, dat op de site van “De eerste Kopimi kerk in Nederland” staat. “Heilige stroom van informatie wij doen dit gebedje vandaag zodat alle datapakketjes richting www.jokekaviaar.nl veilig zullen arriveren zonder vertraging.”

Voor de goede orde: Joke Kaviaar is een door Justitie in de gaten gehouden, doorgedraaide activiste die overal gehakt van wil maken.

Arme kopimisten! Dolend over de steppen van het world wide web proberen ze Bijbelse kreten van hun goeroe, Isak Gerson, te kopieren en te plakken in verwarde gedachten. Een imitatiedrang die goedbeschouwd niet zo vreemd is. Een kopimist is tenslotte vernoemd naar het woord ‘kopimi’, hetgeen betekent “copy me”.

Nee, ik hou het bij Jezus Christus. Hij wil écht heilige informatie met ons delen!

Henk van Blijderveen

De macht van anonimiteit

Het is verbazingwekkend hoe mensen door anonimiteit kunnen veranderen. Hoe ogenschijnlijk aardige en nette mensen met een gezicht en een naam, in een auto hun ware anonieme gezicht laten zien. Toeteren, bumperkleven, rechts inhalen, wijsvinger tegen het voorhoofd en middelvinger in het luchtledige. Uitingen van wonderbaarlijke metamorfoses. Metamorfoses die doorgaans zichtbaar worden wanneer de sociale controle door snelheid en getint glas bemoeilijkt wordt.

Ook op internet speelt de anonimiteit een belangrijke rol. Zo af en toe zet ik columns op fora. De meeste discussies zijn fatsoenlijk. Maar er zijn er ook bij waarvoor je masochist moet zijn, wil je er plezier aan beleven. Fora waar de anonieme wolven de dienst uitmaken. Ze jagen in roedels achter indringers met andere ideeën aan. Van discussie is geen sprake. Vrijwel alles is toegestaan; zwartmaken van andersdenkenden en schelden zijn algemeen goed. Soms huilen de internetwolven zo beestachtig, dat het uit de hand loopt en het forum moet worden gesloten.

Op dit soort fora zien ze mij niet. Daar heb ik niks te zoeken. Het vergiftigt en verzwakt. Besmetting met een anoniem virus ligt op de loer. Voor je het weet loop je in dat onzalige gezelschap een alter ego op. Thuis de joviale buurman van de hoek. Of dat aardige gemeentelid. En op internet een wolf, een beest.

Ik heb voor herkenbaarheid gekozen. Henk van Blijderveen, met foto en woonplaats. Enerzijds omdat ik wil dat mensen weten wie al die zin en onzin schrijft. Anderzijds omdat ik mijzelf wil blijven. Zo transparant mogelijk. Want twee gezichten en dubbele boekhoudingen maken een leven onoverzichtelijk en bedrieglijk.

Bij nader inzien had ik de titel van deze post beter “De onmacht van anonimiteit” kunnen noemen…

Henk van Blijderveen

Renrou sousou nu ook in Apeldoorn

Chinezen zijn verzot op internet. Maar liefst 45% van hun vrije tijd brengen ze achter de pc door. Wat ze daar zoal doen? Renrou sousouen. Ik zal “renrou sousou”even voor u vertalen: zoekmachine van mensenvlees. Het is een moderne heksenjacht, ontketend door Chinezen die het niet eens zijn met denkbeelden of daden van anderen. Via internet worden de grieven, samen met de persoonlijke gegevens van het slachtoffer, wereldwijd bekend gemaakt. Weliswaar kan driekwart van de wereldbevolking geen Chinees lezen, maar die ene kwart voldoet ruimschoots om renrou sousou slachtoffers radeloos te maken.

Het volkstribunaal haalt vermeende misstanden perfect uit de anonimiteit. Via internet worden ze eenzijdig opgepompt tot gedrochtelijke proporties. En vervolgens wordt de beeldschermstrijd aangevuld met een heuse guerrillaoorlog. Het renrou sousou leger strijdt met verf en kwasten, bedreigingen, geweld en beïnvloeding van werkgevers en bekenden.

Het kan niet anders, of er gaan moorden en zelfmoorden uit renrou sousou voortkomen.

Zelf schrijf ik ook nog wel eens iets gewichtigs dat lange tenen kan verbrijzelen. En ik kan u verzekeren, dat renrou sousou ook in Apeldoorn zijn intrede heeft gedaan. En wel in en op mijn achterhoofd.

Zo heb ik onlangs de verblijfplaats van een Apeldoorns ijsvogeltje bekendgemaakt en een paar dagen later vloog hij al met zijn grote snavel recht in mijn achterhoofd. Tsjak! Het beestje zat muurvast in mijn schedel. Enerzijds pijnlijk, maar anderzijds kon ik hem daardoor wel levend ontschedelen en bestraffend laten toespreken door mijn overbuurvrouw die ijsvogelfluisteraarster is. Zij bracht mijn oprechte verontwaardiging over. Maar blijkbaar zijn ijsvogels geëvolueerd tot mondige beestjes. Want het beest zei dat hij na mijn column “hele dagen geflitst wordt” en dat hij daar “strontzat van is”. Vervolgens vloog hij weg, kwam in een duikvlucht terug, stak de middelteen van zijn rechterpoot op en liet een clusterflodder los.

Renrou sousou. Het is geen pretje!

Henk van Blijderveen

Groeiende tieners door internet

Vandaag las ik in de Stentor de kop: Chatten en internet laten tieners groeien. Uit het stukje bleek dat tieners zich op internet stoerder of ouder voor doen dan ze zijn. Ook nemen ze vaak een ander geslacht aan. Ze willen kijken hoe anderen op hen reageren.

Ik kan me best voorstellen dat tieners het leuk vinden om met vrienden en vriendinnen te chatten. Als aanvulling op het fysieke contact. Het wordt wel bedenkelijk wanneer die jongelui zich anders voor gaan doen dan ze werkelijk zijn. Ouder en seksueel variabel. Dan gaan ze zich begeven in werelden die verwarring stichten en waar ze nog niet aan toe zijn. Het heeft in verscheidene gevallen al geleid tot misbruik van de bovenjarige tiener door volwassenen die juist weer in een puberaal stadium zijn blijven steken en ver achterlopen op hun werkelijke leeftijd.

Verwarrend? Pas echt verwarrend wordt het wanneer je ongebreideld op sites als Second Life kunt ronddolen met een zelfgekozen identiteit. Opvallend veel goedgeproportioneerde twintigers lopen daar rond. Werkelijk alles zit in de juiste hoeveelheden op de juiste plaatsen. Allemaal figuurtjes met verschillende kleurtjes haar, verschillende neusjes, oortjes, brede schouders, gevulde borsten. Ondanks de verschillen zijn het toch ook weer klonen. Klonen van het perfecte mensbeeld.

En met dat perfecte ik wordt dan vaak meer tijd doorgebracht dan met ons eigen onvolmaakte ik. Een derde van de miljoenen SL-ers blijkt meer dan 30 uur per week op deze manier achter de pc door te brengen. Zou het soms ook verslavend kunnen werken?
Het lijkt me overigens wel een enorme afknapper wanneer je ’s avonds, na 5 uur onafgebroken perfect te zijn geweest, je gezicht bij het tandenpoetsen aanschouwt. Waar komen die zeiloren en grote neus nu ineens vandaan? En die vierkante rooddoorlopen ogen en dat beugelbekkie… Je zou er spontaan een nachtmerrie mee kunnen fokken.

Wat SL verder erg aantrekkelijk maakt is het geld dat er uitgegeven en verdiend kan worden. De zogenaamde Linden dollars, genoemd naar het Linden Lab waar deze virtuele wereld is uitgevonden. Voor één echte dollar koopt een speler ongeveer 315 Linden Dollars. Door spullen te maken, bouwen en daarin te handelen kan er ook geld verdiend worden. De eerste reële SL-miljonairs zijn er al.

Hoe zou de toekomst van zo’n virtuele wereld er uit zien?
Met alle sekswensen en miljonairsdromen, die op dat internet nu ineens binnen een handomdraai (of is het nieuwe woord handomgraai hier meer op zijn plaats?) te verwezenlijken lijken, kan het niet anders of die ideale SL wereld gaat steeds meer op de echte wereld lijken. Sterker nog: gaat haar in misdaad overtreffen! We zijn immers grotendeels anoniem. Vergelijk het met deelnemen aan het verkeer in een auto met getint glas. Dat kan van de vriendelijk groetende buurman zomaar een toeterende, bumperklevende, grootlichtseinende, middelvingeropstekende wegtiran maken. Mijn buurman heeft ook zo’n buurman.

Nee, al met al kan ik weinig positiefs zien in dat hele SL gedoe. En ook niet in het experimenteren van die tieners met hun identiteit.

Brede mannelijke schouders als onderdeel van een bovengemiddeld lange, sportieve jongeling met een krachtige kaaklijn. Of lange vrouwelijke benen onder een oogstrelende bovenkant met de juiste cupmaat.

Zou de Stentor dat bedoeld hebben met het “groeien” van onze pubers?

Henk van Blijderveen