Want dat is de pose van de uncomfortzone. De zone waar het allemaal gebeurt. De zone van de persoonlijke ontwikkeling en geluk. Daar worden de grenzen verlegd. Daar worden de POP’s tot PAP’s, ambities verzilverd.

Comfortzone. Een typisch Amerikaans modewoord afkomstig uit een wereld van steeds meer. Ik waarschuw u nogmaals! Is uw welzijn u lief, zeg dan nooit dat u tevreden bent. Want de kans is groot dat u dan wordt ingedeeld in het starre type. Het type dat angst heeft om te veranderen. Het type dat de comfortzone moet worden uitgejaagd om tot zelfontplooiing te komen.

Tja, waar komen al die burn-outs toch vandaan?

Ach, laat u niets aanpraten door managers die het zoveelste wondermiddel “uitgevonden” hebben. Want tevreden zijn in de comfortzone bestaat! Er is niks verkeerds aan, om uw voldoendes in de comfortzone verder uit te bouwen en daar een uitdaging in te zien. Dat is toch veel leuker dan in de uncomfortzone moeizaam onvoldoendes met een plusje op te waarderen?

Trouwens, oncomfortabele situaties hoeft een mens niet te zoeken. Daar zorgen het onvoorspelbare leven en een razendsnel veranderende maatschappij wel voor. Veel mensen hebben zelfs zoveel tegenslag te verduren, dat ze niet eens weten wat een comfortzone is. Maar ach, weten de managers, die het qua opvoeding, aangeboren verstand en energie vaak zo goed hebben getroffen, weten zij veel.

En langzaam sijpelt het woord comfortzone nu ook door naar het kerkvolk. Kerkleiders, geïnspireerd door het bedrijfsleven, etaleren het als de onheilige tegenhanger van het heilige moeten. Als het zoveelste format. Het resultaat? Verkeerde mensen op de juiste plaats. Uitgebluste en afhakende kerkmensen.

Er is slechts één manier om echt te groeien! Niet door menselijke zelfontplooiing, maar door je te laten veranderen door God zelf. Tel uw zegeningen en… blijf vooral tevreden!

Henk van Blijderveen

Een mooi staaltje reclame. Twee bestolen consumenten, een agent die het onrecht aanpakt door burgerlijke ongehoorzaamheid te steunen en een SNS die zich voordoet als filantropisch bedrijf.

Ja, de SNS geeft maar liefst 1,25% rente over het tegoed op een lopende rekening.

Maar bij een bank moet je altijd zoeken naar addertjes onder het gras. Niks voor niks. De top moet kunnen blijven graaien, dus de klant moet geplukt worden. En als dat kan met boerenbedrog dat eruit ziet als filantropie, dan is iedereen gelukkig. De bank verstevigt haar concurrentiepositie door imagebuilding, de bonussen zijn weer in de knip en de klant denkt te worden gematst.

Denkt, ja! Want wat is het geval? De SNS geeft 1,25% rente over een tegoed van maximaal 5000 euro. Maar de rekeninghouder moet hiervoor wel 2,50 euro per maand betalen. Per jaar is hij dus gegarandeerd 30 euro kwijt. Om die 30 euro aan rente terug te verdienen, moet er gemiddeld maar liefst 2000 euro op de rekening staan. Zeg maar 3500 euro aan het begin en 500 euro aan het eind van de maand. Een situatie die de meeste rekeninghouders onwaarschijnlijk voor zal komen.

Mocht u zich desondanks door de SNS willen laten besodemieteren, dan krijgt u een gelikt digitaal kasboekje cadeau, waarmee met een beetje handigheid uitgerekend kan worden hoeveel geld u aan de SNS hebt geschonken. O ja, de SNS deelt ook nog een tweede bankpas uit, die u zelf mag ontwerpen. Met twee bankpassen kunt u namelijk meer kopen, waardoor de SNS nog minder rente hoeft uit te keren.

Al 75.000 mensen gingen me voor, zo schreeuwt de SNS in de brief die ik onlangs kreeg. Ja, met iedere overstapper wordt het boerenbedrog door de SNS omvangrijker.

Henk van Blijderveen

(1 Timoteüs 6,10)

Vijf dagen voor de ruimtereis signeerden Kuipers en zijn twee collega’s dwangmatig een muur van het ruimtevaartmuseum. Ook schreven ze na een laatste nachtje kosmonautenhotel hun naam op de hoteldeur. En wel omdat Joeri Gagarin, de eerste Rus die 50 jaar geleden de ruimte kreeg, dit alles óók voor zijn lancering deed.

Bij het voorgaande moest ik denken aan het spreekwoord: gekken en dwazen schrijven hun namen op muren, deuren en glazen. Het spreekwoord gaat een beetje mank op het glas. Want de glazen waarmee ze hun laatste toost uitbrachten werden niet gesigneerd. Waarschijnlijk omdat het glaswerk, naar voorbeeld van alweer die Joeri, in een hoek kapot werd gekeild.

Ja, die Joeri is bijkans een heilige, die tot in het absurde wordt nagevolgd. Zo deed hij het vlak voor die eerste vlucht bijna in zijn broek. Bij gebrek aan een boom plaatste hij een geurvlag tegen het met hoefijzers behangen busje dat hem naar het lanceerplatvorm bracht. En wel tegen het rechter achterwiel. Vijftig jaar lang wordt dat wiel inmiddels door imitatieplasjes van kosmonauten geteisterd. Het rubber moet de verstaffing nabij zijn. Afgelopen keer ging het nog goed, maar ik heb de stille hoop dat de eerstvolgende lancering een klapband oplevert. Want het wordt tijd voor een bommetje onder dat absurde bijgeloof.

Overigens zijn André en zijn maten het verblijf in het ruimtestation volgens sobere traditie gestart: met gelukbrengend brood en zout. Waarom niet wat minder bijgelovig en een eitje erbij gekookt? Een kip is toch zo meegenomen? En omdat de zon door de 16 banen per etmaal ook 16 keer opgaat, acht ik de kans groot dat zo’n beestje astronomisch legt. Tenminste, bij de vooronderstelling: één eitje per dag.

Het is wel een geruststelling dat André en de twee Russen, voordat ze de raket ingingen, nog door een orthodoxe wijwaterwasstraat zijn gehaald. Of is dat ook bijgeloof?

Henk van Blijderveen

Gisteravond liet ik om 11 uur onze beagle uit. Ze heeft haar nadelen. Maar ook twee grote voordelen: ze is lief en ze loopt als een echte jachthond onbewogen door geknal. De beestachtige vorm van Daniels vrienden in de vurige oven. Zoals ze gisteravond ook weer tussen de voetzoekers door laveerde en met haar uitwerpselen bijna achteloos smeulende rotjes smoorde… Het was van een fabelachtige kwaliteit! Wij hebben een knalgoede hond die vooral in oorlogstijd laat zien wat ze waard is.

Want oorlogstijd was het! Vuurwerkbommen, molotovcocktails, steekpartijen, vuurwerkgewonden en ME-charges alom. En toen ik eindelijk om half twee dacht dat er een staakt-het-vuren was ingetreden, kwamen er volgetankte granaatwerpers tevoorschijn die mijn nachtrust tot een uur of 4 verknalden. En om 7 uur maakte een lallende feestganger, die niet meer wist wat hij nu precies vierde, met een nitraatbommetje een einde aan mijn derde uur nachtrust.

Nu zit ik deze column te tikken. Buiten is het 12 graden. Extreem zacht voor de tijd van het jaar. Maar wat wil je, als je Nederland opwarmt met 65 miljoen euro aan vuurwerk? Belangenvereniging Pyrotechniek Nederland, een wat al te mooie naam voor een vereniging die vuurwerkpyromanen kweekt, is zeer tevreden. Ondanks de recessie toch een leuke omzet!

Zullen we afspreken dat alleen de mensen op de onderste trede van de verdienladder in 2012 nog over die recessie mogen klagen? En dat de rest eens nadenkt over een meer rechtvaardige verdeling van geld en goed?

Want de decembermaand bracht weer eens duidelijk aan het licht hoe onze samenleving ervoor staat. Wat ben ik blij dat ik jaar in, jaar uit mag wandelen in de Liefde van God, de genade van Jezus Christus en de bijstand van de Heilige Geest! Nee, hoe het ook gaat verlopen, 2012 kan voor mij niet meer stuk.

Een zekerheid die ik ook mijn lezers van harte toewens!

Henk van Blijderveen

In ieder geval vond het Dolfinarium dat de orka een voorkeursbehandeling verdiende. Voor de fondswerving en de toeloop kreeg zij de mannelijke filmsternaam Morgan en werd marketingvaardig tot troetelorka gemaakt. Maar wel een troetelorka die de natie een tijdlang in tweeën spleet.

De in de Orka Coalitie verenigden, stelden zich op als een soort geallieerden die Morgan wilden bevrijden van een verfoeilijk regiem. Een regiem dat haar als dwangarbeidster wilde exploiteren.

Tegenover de Orka Coalitie stond de vermaaksindustrie, die het beest als inkomstenbron zag, waar ze de economische oorlog mee zou kunnen winnen.

Het werd een strijd vol oorlogspropaganda. De Orka Coalitie verkondigde dat Morgan met wat begeleiding heel goed verenigd zou kunnen worden met familie in de Atlantische Oceaan.

Terwijl de vermaaksindustrie tetterde dat Morgan na vrijlating vrijwel zeker verstoten zou worden.

Uiteindelijk is Morgan onlangs per vliegtuig naar een groot bassin van een dierenpretpark op Tenerife vervoerd. Om op termijn samen met de andere orka’s kunstjes te doen. De journaals tonen ons beelden van een nog wat onwennige, maar o zo liefdevol opgevangen Morgan. De boodschap? Ga maar rustig slapen Nederland!

De verspieders van de Orka Coalitie zien daarentegen een totaal andere Morgan. Een die zielig in een hoekje van het bassin ligt te verkommeren.

Ach, deze bommen met duiten kostende oorlogssoap had voorkomen kunnen worden, wanneer we een dier niet als mens of kunstenmaker zouden behandelen.

Henk van Blijderveen

Er waren mensen bij die oprecht jammerden als gevolg van de hersenspoeling. Het overtollige vocht van deze wassing kwam er met tuiten uit. Maar de meesten verdenk ik van toegevoegd toneelspel. Soms zo slecht gespeeld dat het erop leek dat ze gierden van het lachen. De dijenkletsers zijn er waarschijnlijk door de Noord-Koreaanse TV uitgemonteerd.

En dan de man die voordroeg uit eigen werk, geïnspireerd op Kim Jong-ill die een hartaanval kreeg in de trein. “O grote leider, ik dacht dat u een tukje deed, maar u was dood.” De nieuwslezeres die we kennen van staccato oorlogsretoriek was gebroken. Ze etaleerde een prachtig opgebouwd verdriet. Van een evenwichtig begin, via een kleine trilling naar een huilverhaal. En de regeringsvazallen van Kim Jong-ill voelden zich bij het horen van het nieuws zichtbaar verlaten en verloren. De verlatingsangst en de camera ontlokten een voorzichtig gesnif bij het geüniformeerde gezelschap dat allengs aanzwol tot een orkaan van verdriet.

De opvolger van Kim Jong-ill wordt Kim Jong-un (spreek uit als “oen”). Volgens het Noord-Koreaanse persbureau is Un “een groot persoon die uit de hemelen geboren is”. Hij is in ieder geval een kopie van zijn vader, die ook het “Juche” gedachtegoed aanhangt. Juche staat voor zelfredzaamheid. En redden doen de Kimmetjes zich voortreffelijk. Luxe in overvloed, waar het volk de hongerdood voor moet sterven.

En zo blijft het Noord-Koreaanse volk in duisternis leven. Slachtoffer van een machtswellustige leiding. Ik hoop dat de Noord-Koreanen ooit weer hun eigen identiteit mogen ontdekken. En dat er ooit godsdienstvrijheid in het land zal komen. Want werkelijke verlossing kan alleen in Jezus gevonden worden.

Henk van Blijderveen

Hoe nu verder? Het thema van de Kerstgastendienst. Ik moest denken aan Jozef, toen een engel van God hem in een droom vertelde: “Jozef, zoon van David, wees niet bang je vrouw Maria bij je te nemen, want het kind dat ze draagt is verwekt door de Heilige Geest. Ze zal een zoon baren. Geef Hem de naam Jezus, want Hij zal zijn volk bevrijden van hun zonden.”

Het zal je maar gebeuren! “Zomaar” vader worden. Wat moet je geloven, wie moet je geloven en wie gelooft jou? Een emotioneel landschap met hoge pieken en twijfelachtige dalen. Ik hoor bijna de stemmen, 2000 jaar geleden: “Heb je al gehoord dat Maria zwanger is van Jozef? En ze zijn niet eens getrouwd!”

Nee, hun situatie was beslist niet makkelijk!

Net zo goed dat geloven in onze tijd niet makkelijk is. Je moet oproeien tegen de brede stroom van de evolutionisten en sceptici. Je moet meewarige blikken incasseren als je vertelt over Jezus, die aan het kruis gestorven is voor jouw zonden. En als je vertelt dat Hij ook nog is opgestaan en leeft, word je niet zelden versleten voor een extremist. Ja, dan denkt ook een christen wel eens “hoe nu verder?”

En dan heb ik het nog niet eens over de aardse rampspoed die zowel christenen als niet-christenen bedreigt. De hele financiële crisis zou wel eens kunnen ontaarden in wereldwijde armoede, voedselschaarste en energietekorten. En als mensen in het nauw zitten worden ze vervelend, dus oorlogen zullen niet uitblijven. Pandemieën, milieuproblemen en natuurrampen zullen in frequentie en omvang toenemen. Het is een scenario dat niet alleen door logisch nadenken is te schetsen. Ook de Bijbel voorzegt het.

Een beangstigend scenario voor hen die niet geloven. Maar degenen die Jezus hebben aangenomen als hun Redder en Heer, hoeven niet te wanhopen. Zij weten dat hun “hoe nu verder” vast in zijn hand ligt. Daarom vieren zij met blijdschap de geboorte van Jezus!

Henk van Blijderveen

In de docu zien we een totaal verzorgd, maar desondanks bedrukt Duits reisgezelschap dat een bustochtje naar Venlo maakt. Namens het uitvaartbedrijf zijn directeur Karl Schumacher en een zalvend pratende geestelijk verzorger aan boord. Zo’n geestelijk verzorger waardoor je je bij volledige gezondheid al met één been in het graf waant. De functie van de man is vooral om de dood een “menselijk” gezicht te geven.

Hij deelt in bus brochures en vooral aanmeldingskaarten uit. Bij een echtpaar zegt hij lijzig: “Ik zal er maar twee geven. Komt altijd van pas.” Maar de man is ook postcrematoriaal bezig; hij houdt voor de nabestaanden rouwchats. Want “de overledene is lang niet altijd plezierig geweest”, zo zegt deze verzorger. Een soort postmortale roddel. Dit neemt niet weg dat de man met graagte wijst op de mogelijkheid om van de as van de dierbare overledene een diamant te maken. De schoorsteen van de begrafenisondernemer moet tenslotte ook roken. Qua Blinq Blinq blijkt alles mogelijk te zijn. Een vrouw flapt er wat hebberig uit: “Een kettinkje lijkt me zo leuk.” Diezelfde vrouw is als enige excursist nogal schaars gekleed. Bij het uitstappen in Venlo laat Karl zien dat ook een begrafenisondernemer humor kan hebben: “U dacht zeker, kom we gaan naar het crematorium…”

In de supermarkt zien we de groep nog volop in het leven staan. Ik koop, dus ik besta. Na de supermarkt is het tijd voor de eindbestemming, het crematorium. Daar legt een crematoriummedewerker uit hoe een mens tot as vergaat. Tot in detail. Bij het aanschouwelijk onderwijs hoort ook nog wat gezwaai met resten onbrandbare steunmaterialen.

Het viel me op dat het hele gezelschap er van uit scheen te gaan dat dood, dood is. De ziel, die ieder persoonlijk de bus in heeft gestuurd, werd vergeten. Het was gezonder geweest, ja zelfs van levensbelang, wanneer er tijd was besteed om te onderzoeken waar deze ziel na de dood terecht komt. Want dat ieder lichaam tot stof vergaat staat buiten kijf, daar hebben we geen invloed op. Wél hebben we invloed op de uiteindelijke bestemming van onze ziel. Een beslissende invloed. Omdat er slechts twee bestemmingen zijn: hemel of hel. Vóór of tegen Jezus Christus.

Wilt u meer weten, dan verwijs ik u naar deze site: Waarom Jezus?

Henk van Blijderveen

Freddy wilde uit het leven halen wat er in zat. En dat was volgens hem seks, drugs en rock en roll. In de tijd dat aids nog geen naam had, maakte de manager van Queen zich al zorgen over het excessieve seksuele gedrag van de biseksuele Freddy. Freddy woof het weg: “Ik doe alles, met iedereen.”

Zijn lust en zijn leven werden uiteindelijk zijn dood. Aids sloopte hem. Hij werd 45. Tot op het laatst zong hij bijna maniakaal deuntjes in. Het restant van Queen gebruikte dit op aarde ingezongen materiaal voor een cd met de misleidende naam “Made in Heaven”. Maar het was wel een geslaagde poging van Freddy om voort te leven. In zijn muziek.

Een half jaartje na Freddy’s overlijden kwam er een herdenkingsconcert met tal van bekende sterren. Eén ervan was David Bowie. Een David Bowie die bekend staat als boeddhist. Een David Bowie waarvan ik nog nooit heb gelezen dat hij betrekkingen met Jezus Christus onderhield. Wel rechtvaardigde David Bowie zijn excentrieke gedrag door in een popblad blasfemistisch te verklaren: “Jezus Christus was zelf ook een rare jongen.” Deze David Bowie knielde ietwat theatraal op het podium en bad het Onze Vader. Met als extra slotzin “God bless Queen”.

Freddy Mercury was voor velen een held, een vroeg gestorven afgod met een levenswandel om van te smullen. David Bowie is nog steeds actief. Pop en Rockhelden bepalen, of moet ik zeggen weerspiegelen, het geestelijk klimaat van hun fans.

Ik ben ook fan van een Rock-Ster. Een die zorgt voor vaste grond onder mijn voeten. Jezus Christus!

U bent mijn rots, mijn vesting,
U zult mijn gids zijn,
mij leiden, tot eer van uw naam.
(Psalm 31,4)

Henk van Blijderveen