Ondergang van de aarde wordt uitgesteld!

Gisteren zag ik een voorproefje van de film “2012”. Verwoestende watermassa’s, verfrommelde steden en, als teken van verdwijnende hoop, een verbrokkelend Vrijheidsbeeld. En dat allemaal omdat de kalender van de Maya’s in 2012 zou eindigen.

Al sinds mensenheugenis is men met een ondergang van de aarde bezig. Tegenwoordig word je doodgegooid met getructe rampenfilms. In de tijd van mijn jeugd (ik word oud, de rampen krijgen me er maar niet onder) had je ene Lou de Palingboer. Hij waande zich de opgestane Jezus. Voor Lou was het destijds behelpen. Hij had geen spectaculair digitaal plak- en knipwerk tot zijn beschikking. De man deed het volkomen met zijn charisma. Daarmee smeerde hij zijn volgelingen een nucleaire apocalyps aan. Maar omdat Lou onsterfelijk was zouden zijn adepten in het kielzog van hun stralende Palingboer als enigen de ellende overleven. Uiteindelijk bleek Lou niet eens in staat om een dodelijke ziekte te overwinnen…

Nee, Lou was geen optie om te overleven. Wellicht dat nog niet ontdekte planeten als vrijplaatsen kunnen dienen. Vrijplaatsen waar met een schone lei vervuild kan worden. Smetteloos nieuwe schriftjes die, net als het aardse kladblok, een kliederboel zullen worden. De mens neemt tenslotte zichzelf mee.

Zolang die vrijplaatsen nog niet zijn gevonden, zullen we het met een terminale aarde moeten doen. Maar ik heb goed nieuws. Volgens aardwetenschapper Andreas Fuls is niet 2012, maar 2220 de nieuwe deadline. De ingewikkelde Mayakalender was volgens hem niet juist geïnterpreteerd.

Pfff! Alweer een aanslag afgewend. Na ons de zondvloeden en vuurzeeën. Met dank aan de wetenschap, die dankzij voortschrijdend inzicht de Mayakalender een paar honderd jaar heeft kunnen oprekken.

Het lijkt wel of dorpsgekken en wetenschappers over het al dan niet voortbestaan van de aarde gaan. Ja, onrealistische waanzin en realistisch lijkende genialiteit liggen weer eens dicht bij elkaar.

Alsof er geen God is die alles heeft geschapen, in stand houdt en op zijn tijd zal zorgt voor een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Alsof Jezus geen Vrijplaats is.

Henk van Blijderveen

DSB ondanks kaarsrecht jaknikkende Scheringa failliet

Onderzoeker Pablo Briñol had al bewezen dat jaknikken het geloof in eigen gedachten versterkt. Nu heeft de man in een vervolgonderzoek ook nog eens aangetoond dat rechtop zitten het zelfvertrouwen vergroot.

Vorige week donderdag kreeg de DSB Bank van de rechter 24 uur respijt om een geschikte overnamekandidaat te vinden. Met een kaarsrechte rug en de turbo op de jaknik verkondigde Dirk Scheringa dat er 60 procent kans was op behoud van zijn bank. Het geknik en de loodrechte houding hebben Dirk uiteindelijk nog een weekendje onderhandelen met de Texaanse investeringsmaatschappij Lone Star Funds opgeleverd. Maar de Texanen zagen het verschil tussen een rendabele, dollars oppompende, jaknikker en de knikkebollende weldoener van AZ die het ABC van het bankieren nog niet geheel beheerst.

Dirk is ook nog schaatssponsor. Hoe toepasselijk. De in het verleden scheef gereden schaatsen gaven voldoende garantie voor een faillissement in de toekomst. Een toekomst die afgelopen maandag toch nog onverwachts heden werd: de DSB Bank werd failliet verklaard. Sindsdien staat DSB voor Dirk Scheringa Boedel.

Ik heb verscheidene hernia-operaties aan nek en rug gehad. Veelvuldig jaknikken staat mijn fysiek niet toe. Net als rechtop zitten en staan. Maar denk nu niet dat ik daardoor een notoire twijfelaar ben. Nee, ik ben er eerder een realist door geworden. Dankzij mijn kromme houding en afwezige knikreflexen is mijn aangeboren optimisme gepromoveerd tot realisme.

Het was een beetje wennen, dat buigen, maar nu kan ik zeggen dat het me prima bevalt. Een echt aanrader. Het voorkomt door zelfoverschatting overstroomde tranendalen. Ik denk hierbij aan Dirk, maar ook aan het toppunt van zelfoverschatting. Aan de sterretjes-in-eigen-ogen die tijdens talentenjachten op TV hun stembandjes, al dan niet over- of underacted, laten vibreren. Het blijft een wonderlijk natuurverschijnsel: vallende sterretjes die nooit de juiste toonhoogte bereiken.

Ik vraag me overigens af of de bevindingen van Briñol ook invloed gaan hebben op de bidhouding. Ik hou mijn hoofd maar onveranderd gebogen. Om gestalte te geven aan mijn wens dat God mijn gedachten zal behoeden in Jezus.

Henk van Blijderveen

Blozen is goed voor imago

Corine Dijk (Rijksuniversiteit Groningen) heeft een proefschrift geschreven: “To blush, or not to blush”. Blozen of niet blozen. Uit haar onderzoeken blijkt onder andere dat blozers aardiger en betrouwbaarder worden gevonden dan niet-blozers. Omdat blozen een niet te veinzen erkenning van schuld is.

Of zou SpongeBob die appelsien hebben gegooid?

In mijn jeugd bloosde ik als een vuurtoren. Vooral op school. Werd er door de leerkracht naar het plafond gewezen en met een strenge blik gevraagd wie wist hoe die sinaasappel in de pauze met het plafond was verkleefd, dan bloosde ik. Alsof ík de werper was! Ik heb dat soort fratsen wel eens uitgehaald, maar niet altijd. En het probleem was dat ik wel altijd bloosde. Tal van Ernest Louwesstrafjes waren het gevolg.

Nooit heb ik bemerkt dat mijn blozen strafvermindering opleverde. Of dat mensen zeiden: Henk, jij bent een toffe peer met je rode wangetjes. Aan jou weten we wat we hebben.” Nee, ik wist niet eens wat ik aan mezelf had, met al dat gebloos.

Soms was ik jaloers op meisjes. Die konden rouge opdoen. Een permanente blos die een bloosaanval verdoezelde. Ik heb kortstondig overwogen om ook een potje te kopen, maar dat zou weer zodanige vragen bij mijn omgeving hebben opgeroepen dat ik een natuurlijke permanente blos zou oplopen, waardoor het potje weggegooid geld zou zijn geweest. Ja, mijn leven ging niet over rozen, maar over blozen.

In mijn klas zaten ook een paar jongens met een donkere huidskleur. In stilte benijdde ik die knapen. Daar zag je totaal geen blos op. Die zouden een hele kist sinaasappels tegen het klasseplafond hebben kunnen gooien zonder te verkleuren. Veel later heb ik begrepen dat ook zij bloosden en het uiterst vervelend vonden.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen met Henk. Alle onterechte straffen door mijn boei heb ik verwerkt en vergeven. Tot slot durf ik te stellen dat de veelvuldige doorbloedingen mijn imago beslist bloosaardiger hebben gemaakt.

Henk van Blijderveen

Vloeken zijn prima pijnstillers

Richard Stephens is psycholoog. Hij heeft een onderzoek uitgevoerd waaruit blijkt dat vloeken prima pijnstillers zijn. De pijn kan al tierend langer worden verdragen en ook wordt er minder pijn ervaren.

“Vloeken is zo’n gebruikelijke reactie, dat er wel een achterliggende reden móet zijn waarom we het doen”, aldus Richard Stephens.

Dus Stephens ging op zoek en vond het episch centrum van de krachttermen: de amygdala. Een amandelvormig stukje hersens dat de emoties reguleert. Want er is al bewezen dat de amygdala bij een vlucht- of vechtreactie voor een verhoogde hartslag zorgt. Bij vloeken is de hartslag ook verhoogd. Dus de amygdala is verantwoordelijk voor het vloeken. Met de juiste aanname kan onderzoek verrassend simpel zijn.

Meneer Stephens promoveert het vloeken tot een nuttige vegetatieve bezigheid die in het verlengde ligt van ademhalen en het kloppen van ons hart. Vloeken als verzachtende reactie op pijnlijke gebeurtenissen. Een reactie die buiten ons om vanuit de amygdala worden geregeld. Op wonderbaarlijke wijze maakt deze knappe kop van een vloek een zegen. Tja, wat wijsheid is bij de mens is dwaasheid bij God.

Collega-psycholoog Timothy Jay ziet vloeken nog iets ruimer. Hij vergelijkt het met een claxon van een auto. “Je kunt deze niet alleen gebruiken om agressie te tonen, maar ook woede, verrassing en geluk.”

Vannacht werd onze straat uit de slaap gehouden. Vanuit mijn slaapkamer hoorde ik een Amerikaan om half twee vrolijk vloekend uitgebreid afscheid nemen van een paar buurtbewoners. Uiteindelijk stapte hij in zijn auto en draaide al claxonnerend uit de parkeerhaven. Of het door het donker kwam of door alcohol, ik weet het niet, maar met een knal reed hij vol op mijn Micraatje. In mijn pyjama rende ik naar buiten en onderdrukte een paar krachttermen. Bij de Amerikaan kwamen ze er echter mooi rond en luid uit. De man kon er weinig aan doen. Zijn amygdala speelde op. We regelden tussen zijn vloeken door de schade. Het was inmiddels diep in de nacht toen hij in mineur en met een vloek instapte. Met ingedrukte claxon scheurde hij woest de nacht in.

Vanmorgen keek ik nog eens op het schadeformulier. Het was ondertekend door T. Jay!

Henk van Blijderveen

Vitrificatie voor wie alles wil

Vitrificatie. Een nieuwe stap op het pad van een maakbaar leven. Bij deze techniek worden eicellen ingevroren om ze bij een opspelende kinderwens voor het leven te ontdooien.

Omdat de techniek zich in een experimenteel stadium bevindt, wordt het voorlopig alleen bij medische indicatie aangeboden. Bijvoorbeeld bij vrouwen die door een chemokuur onvruchtbaar dreigen te raken.

De verwachting is dat binnen niet al te lange tijd ook vitrificatie vanwege sociale redenen algemeen goed zal zijn. Dan zal de carrièrevrouw in de bloei van haar vruchtbare en maatschappelijke leven haar eieren laten oogsten en invriezen. Als de carrièrestorm rond haar vijftigste wat is geluwd, dan is er eindelijk wat tijd voor de voortplanting.

De geesten worden inmiddels rijp gemaakt voor sociale vitrificatie. Door wegbereiders zoals docent Wybo Dondorp en hoogleraar biomedische ethiek Guido de Wert. Beiden zijn verbonden aan de Universiteit van Maastricht.
“We leven steeds langer, maar bij een vrouw moet nog steeds alles tussen haar twintigste en vijfendertigste plaatsvinden: studeren, carrière, partner vinden, kinderen krijgen. Dat is gewoon te kort.”

Griezelig dat deze heren ethiek mogen doceren. Knappe koppen zonder wijsheid.

Nog even dan zijn soortgelijke foto's niet makkelijk meer te interpreteren.

Dondorp en de Wert raken echter wel de kern van het probleem. We willen te veel. We willen partners wanneer het ons uitkomt, desnoods voor één nacht. We willen een carrière waar alles voor moet wijken. Oh ja, we willen ook nog kinderen.

Het gemopper van de jachtende vrouwen is niet van de lucht: “Waarom geeft God zoveel als ik het toch niet allemaal kan pakken? Dat is toch gemeen? Hij maakt op deze manier nog een atheïst van me! Nou, als God mijn leven niet maakt zoals ik het wil, dan maak ik het maar zelf.”

Een mensheid op drift maakt de zoveelste “stap vooruit”.
De zoveelste stap die wegvoert van God.
Een God die geeft op zijn tijd.
Op de perfecte tijd!

Henk van Blijderveen

Lunatics gaan maan afgraven

De maan wordt belangrijk voor de energievoorziening van de aarde. Omdat Helium-3 er in ongekende hoeveelheden voorkomt. Helium-3 is uitermate geschikt voor kernfusie. Weinig radioactiviteit en een goed beheersbaar proces.

Het goedje wordt door de zon uitgestoten en belandt via zonnewinden op de maan. Op de aarde komt het praktisch niet voor omdat het stof in de dampkring verbrandt.

In het jaar 2100 zouden we iedere 2 weken 25 ton helium-3 van de maan naar de aarde moeten transporteren om de wereldbevolking van energie te voorzien. De plannen zijn al vergevorderd.

Na de uitbuiting van de aarde gaan we nu dus het heelal verzieken. Iedere grootmacht heeft zijn geheel eigen egoïstische aanpak, waarin zich kernen van maanoorlogen verschuilen. Niet één toren van Babel meer, maar meerdere. Honderden miljarden kosten ze en hun toppen reiken al tot de maan. Het oude liedje, maar dan harder en valser gezongen.

God heeft alles in samenhang gemaakt en niets kan straffeloos veranderd worden. We mochten de aarde gebruiken. We hebben haar misbruikt. We mochten naar de maan kijken en God gaf ons het immaterieel vruchtgebruik ervan. Wij gaan haar uitbuiten als mijnbouwkolonie. Het zal grote gevolgen hebben.

De maan heeft namelijk grote invloed op al het aardse water. Eb en vloed worden door de maan veroorzaakt. Ik ben zelf volkstuinder en heb bemerkt dat bietjes groeiringen hebben die door maaninvloeden ontstaan. De mens bestaat voor 90% uit water. Ook op ons heeft de maan meer invloed dan we denken.

Volle maan over een eeuw.

Ja, kijkt u vanavond nog maar eens goed naar die maan. Mooi rond en onbedorven. Maar zij zal allengs kleiner worden.

En als die maan straks misvormd aan het firmament hangt en de aardbewoners vol energie, maar diep ongelukkig oplossingen proberen te bedenken voor ongekend verstoorde evenwichten, dan zal ik inmiddels wel bij God zijn. En als ik dan vanuit de hemel dat paniekerige gewriemel op aarde en half afgegraven maan aanschouw, dan denk ik: Lunatics!

Henk van Blijderveen

Lang leven dankzij weinig hersens

De Cotesia glomerata is een sluipwesp die haar eitjes in rupsen en vooral in de rupsen van het grote koolwitje legt. Volgens onderzoeker annex wespentrainer dr. Michaël van den Berg van Wageningen Universiteit is dat heel slim. Want de sluipwesp weet uit ervaring dat het grote koolwitje heel veel eitjes dicht bij elkaar op spruitkool legt. Hij heeft in zijn relatief grote hersenpan de geur van spruitkoolplanten aan de rupsen van het grote koolwitje gekoppeld.

Maar de wespen betalen wel een prijs voor deze geniale kennis. Al die hersenactiviteit kost de wespen veel energie waardoor ze korter leven dan dommere soortgenoten die maar wat flierefluitend hier en daar een rupsje injecteren. De hoogbegaafde diertjes leven dus uiterst efficiënt en kort.

De onderzoekers trokken de wespenconclusies niet door naar de soort Homo sapiens. Een leuk klusje voor een onderzoeker van de koude grond, zoals ik.

Het verhaal vervulde mij met grote vreugde. Ik behoor namelijk tot de Homo sapiens met wat minder hersens. Daardoor is mijn leven niet uitgekiend genoeg en peur ik er niet het maatschappelijk maximale rendement uit. Maar ik heb wél een mooie levensverwachting. Ja, ik heb gelukkig nog net genoeg hersens om het onderzoeksresultaten van meneer Van den Berg in mijn voordeel uit te leggen en er zonnige perspectieven aan toe te kennen.

Tot slot nog één overdenking. Maar wel de allerlaatste, want al dat nadenken kost me mijn leven.

Misschien wordt het tijd dat ik eens een passende functie aanvaard. Een functie die overeenstemt met mijn verstandelijke vermogens. Politiek zou wat kunnen zijn. Want het is mij opgevallen dat politici over het algemeen behoorlijk oud worden…

Henk van Blijderveen

De dodo als cultheld

Bij leven was de dodo een ongelofelijk lompe vogel die niet kon vliegen. Nu, 350 jaar na zijn uitsterven, is dode dodo een cultheld vanjewelste die bestaat uit louter botjes. Botjes waarvan verscheidene te vroeg van het vlees werden ontdaan door kluivende Portugezen. Zij zetten in 1507 de eerste menselijke schreden op de natuurlijke habitat van de dodo, het eiland Mauritius.

Die zeevaarders zochten voedsel en dan is een loopvogel van 1 meter hoogte een prachtig doelwit. De beesten hadden tot dat moment geen natuurlijke vijanden en moeten de fluitende kogels als supersonische vogels hebben geaccepteerd in hun veilige wereldje. Overigens viel de smaak van de dodo tegen en was het een taaie kluif. Walgvogel werd hij genoemd. De honden, varkens en katten van de latere Nederlandse kolonisten aten vooral de eieren en jonge dodo’s. Na 160 jaar menselijke beschaving op Mauritius waren de letters van de dodo herschikt tot dood.

Nu worden kosten nog moeite gepaard om het eerste intacte skelet van een dodo te redden van eeuwige onbekendheid. Als echte Nederlanders hebben we er een stukje moeras van 2 bij 2 meter op Mauritius voor drooggelegd. De minieme drooglegging heeft een grootse naam: de Dodopolder. Er liggen zoveel dodo’s, omdat het in tijden van droogte de enige zoetwaterdrinkplaats was.

Waarom spreekt de dodo eigenlijk zoveel mensen aan en is het een cultheld geworden die in wijlen Boudewijn Büch haar grootste vereerder vond? Omdat de mens zich er zo heerlijk mee kan vereenzelvigen? Niet bijzonder knap, een beetje onhandig, een beetje lomp, kwetsbaar en in het bezit van vlerken waarop hij nooit kan zweven.

Of laat de dodo zien dat het kan? Dat een teleurstellend leven met een tragisch einde, gevolgd kan worden door postuum eerherstel. De dodo als symbool voor een onbewuste hunkering naar aandacht, liefde en erkenning. God wil en kan het allemaal ruimschoots geven in Christus.

Henk van Blijderveen

Sociologe promoot werkende moeder

Sociologe Anne van Putten heeft keihard gewerkt aan haar promotieonderzoek. Een pleidooi voor de werkende moeder. Volgens haar ontwikkelen werkmoeders netwerken en vaardigheden waaraan huismoeders niet toekomen. En omdat kinderen de ouders nadoen hebben de dochtertjes van zo’n maatschappelijk geslaagde moeder een grote kans om ook te slagen. Om haar betoog kracht bij te zetten trekt Anne van Putten een Amerikaans onderzoeksresultaat uit de kast: dochters van werkende moeders presteren beter op school. Anne waarschuwt de huismoeder: “Vrouwen die bewust thuisblijven, moeten zich realiseren wat de consequentie is voor de vaardigheden en de maatschappelijke positie van hun kinderen.”

Een eenzijdige, suggestieve en ongenuanceerde uitspraak. Anne zet een maatschappelijke carrière neer als het hoogste goed en promoot het netwerken als basis voor de meest waardevolle relaties.

Luxe en de meegeleverde status wennen snel. Maar de stress die het hooghouden ervan met zich meebrengt went voor veel mensen nooit. Kijk maar eens hoe bang mensen zijn voor een financiële crisis. Een crisis die hun maatschappelijke positie zou kunnen ontwortelen. En wat het netwerken betreft, dat is een kwestie van geven en nemen. Heb je niets te geven, dan heb je ook niets te verwachten. Geef mij maar echte relaties.

Ik ben van het mannelijk geslacht en had een niet werkende moeder. Maar ik ben ervan overtuigd dat Anne van Putten met een beetje goede wil zou kunnen bewijzen dat het ook voor jongetjes geldt.

Mijn grootste schoolse triomf was het HAVO-diploma. Misschien had het met een carrièremoeder VWO kunnen worden. Mijn maatschappelijke polsstok bracht me met pijn en moeite over de lat van relatiebeheerder bij Achmea. Met een werkende moeder had het wellicht teammanager kunnen worden. Uiteindelijk heb ik mijn carrière door tal van operaties moeten afbreken. Nu ben ik heel dankbaar dat mijn leven niet op maatschappelijke status is gebouwd, maar op de crisisbestendige waarden geloof, hoop en liefde.

En wie heeft tegenwoordig nog voldoende tijd en energie om deze waarden aan kinderen mee te geven? Juist, de huismoeder. Ik kan me geen belangrijker en verantwoordelijker “beroep” voorstellen.

Henk van Blijderveen

Krijn, neanderthaler met humor

Krijn is een botje van vijf bij twaalf centimeter. Hij is voor de kust van Zeeland door een schelpenzuiger vanuit zijn rustplaats opgezogen naar mondiale bekendheid. En een beroemdheid hoort een naam te hebben. Krijn is het geworden. Ik hoop niet dat ik mensen beledig, maar Krijn past bij een neanderthaler. Want, laten we eerlijk zijn, neanderthaler Floris-Jan zou een aanfluiting zijn voor zo’n oermens. Wetenschappers schatten Krijn op 40.000 tot 100.000 jaar en hebben het botje aangekleed met de rest van een schedel. Nog even huid en haar photoshoppen en Krijn is een mens wiens nagelaten botje een gezicht heeft gekregen.

Er stond in de krant: Krijn, jonge neanderthaler met tumor. Maar ik las steeds “met humor”. Want de wetenschappers hebben een tumor ontdekt en omdat er verder weinig van Krijn bekend is, wordt deze tumor belachelijk breed uitgemeten. Krijn is er mee geboren. Tijdens de embryonale ontwikkeling van kleine Krijn is er wat mis gegaan. Gelukkig was het gezwel goedaardig. Tja, het lijkt wel of Krijn uit louter tumor bestond.

Maar hoe zit het nu met die hoge leeftijd van Krijn? Vrijwel alle wetenschappers, creationist of niet, zijn het met elkaar eens dat Neanderthalers volledig mens waren. Net als u en ik geschapen naar Gods beeld. Adam, de eerste mens is volgens Gods Woord, de Bijbel, 6000 jaar geleden geschapen. Krijn is na de zondvloed geboren en zal daarom vermoedelijk ruim 4000 jaar oud zijn.

Ik heb nog enkele fantastische aanvullingen voor u.

Krijn was als bouwvakker de toren van Babel aan het opmetselen, toen God het hele zaakje in liet storten. Misschien heeft u wel eens een schoorsteen plat zien gaan. Zo ging het ook met deze onmetelijk hoge toren. Er stond een sterke oostenwind die het kapseisende gevaarte richting West Europa dirigeerde. Zo eindigde Krijn in duizend stukjes voor de kust van Zeeland. En laten ze nu net dat stukje vinden waar zijn talenknobbel aan vastzit.

Het is overigens zeer aannemelijk dat minister Plasterk in het Rijksmuseum van Oudheden zijn voorvader Krijn showde. Want de gelijkenis is frappant. Bovendien schijnt Plasterk ook een grote talenknobbel te bezitten.

Tot slot: wordt er nog eens een neanderthaler met een hele grote duim gevonden, dan claim ik hem als mijn voorvader.

Henk van Blijderveen

Plasterk met voorvader