Mijn ijsverslaving

Onderzoekers ontdekten dat ijseters steeds meer nodig hebben om het genotsgevoel te bereiken dat ze bij de eerste keer hadden. Een verslaving die de onderzoekers gelijkstellen met een drugsverslaving.

Na dit onderzoek wordt mij veel duidelijk! Ik zal u uitleggen hoe mijn leven op de ijsklippen liep.

Jaren geleden opende in Ugchelen IJssalon De Kei haar deuren. Een salon waar de bolletjesschep wordt gehanteerd als een pollepel. Een bakje waar met gemak zeven bolletjes in kunnen, wordt met drie pollepelscheppen zomaar gedempt.

Aanvankelijk volstond één “bolletje”. Toen werden het er twee en de laatste jaren heb ik aan drie nauwelijks genoeg. En weet u wat het beroerde is? Van de door mij geslikte bolletjes overwintert de Keidealer. Drie maanden zijn de deuren gesloten! Vorig jaar behielp ik mij door ijs uit het vriesvak van Appie te scoren. Maar al dat versneden spul bevredigde mij dit jaar niet meer. Ik verlangde hartstochtelijk naar het pure ijs van De Kei. Al bijna drie maanden lang rijd ik er op mijn fietsje langs, druk mijn neus tegen de ruit, doe mijn ogen dicht, stel mij een bolletje chocolade-ijs voor en belik het koude raam. Vaak blijf ik zo een half uur staan, totdat een vriendelijke voorbijganger mij bij de hand neemt en vraagt “of het wel gaat”.

Zo vulde ik deze winter mijn dagen, maar niet mijn maag. Een winter waarin de afkickverschijnselen, vanwege de coldturkey, hand over hand toenamen. In de vorstperiode van dit jaar, keek ik zelfs begerig naar het ijs op sloten en kanalen. Het werd zo erg met me, dat ik op een fietstocht langs het Apeldoorns Kanaal, mezelf niet mee in de hand had en een bijt uit het ijs heb gegeten. De eenden en waterhoentjes waren me dankbaar. Tijdens mijn bezigheden staken fietsers duimen omhoog en moedigden me aan. Zoveel “dierenliefde” hadden ze nog nooit gezien.

Deze week ben ik helemaal door het dolle heen. Ik slaap niet meer en heb 500 euro klaarliggen voor morgen, 7 maart.

De Kei gaat weer open!

Ach, onderzoekers en ijsverslavingen moet je met een korreltje zout nemen. Zodat ze kleiner worden.

Henk van Blijderveen

Schaliegas oorzaak dubieuze taalverrijking

Schaliegas wordt gewonnen door op kilometers diepte kleine haarscheurtjes in lagen kleisteen (schalie) te maken. Hierbij wordt zand en water in het boorgat geperst om de scheurtjes open te houden. Daarnaast worden er chemicaliën toegevoegd om het zand beter te laten glijden en het perswater bacterievrij te houden.

In de VS, waar al veel schaliegas wordt gewonnen, heeft dit gas het effect van traangas. Daar stroom methaan uit de kraan, is het grondwater verontreinigd met chemicaliën en protesteert de aarde met bevingen.

Ook de Nederlandse bodem is rijk aan schaliegas. Naar verwachting minimaal de hoeveelheid van de Slochterense bel. Daarom wil men proefboringen uitvoeren. Maar eerst moet de publieke opinie met sussende teksten worden bewerkt. Want het volk wil geen VS-echec.

Nee, zo wordt ons verzekerd, in Nederland komen geen Amerikaanse toestanden. Er zal zorgvuldig te werk worden gegaan. Zorgvuldig wordt een enorme plens van het schaarse goed water, laat u niet misleiden door een verregende zomer, in de bodem gespoten. En ook ten aanzien van de chemicaliën is er niets aan de hand. Daarvan worden slechts twee soorten in lage concentraties gebruikt. Zelfs de aardbevingen worden gereguleerd. Die mogen niet boven de 3,5 op de schaal van Richter uitkomen. En hebben ze de euvele moed om die grens te overschrijden, dan krijgen ze een derde chemicalie toegediend: oxazepam.

Ik ben geen wetenschapper en oefen me slechts in logisch denken. Zo kom ik tot de conclusie dat de grootschalige onttrekkingen en chemisch injecties hoe dan ook gevolgen zullen hebben. Een kwestie van veel actie en veel reactie.

Een reactie die op termijn een dubieuze taalverrijking zal opleveren. De Schalie van Richter zal de heersende beefmaat worden. Een schalieproof pand bewonen wordt van levensbelang. En dan is er nog de oprukkende Ziekte van Schalie. De symptomen? Angst en beven. En een tekort aan energie.

Ik roep u dan ook op om de komende jaren de collectebus van de Schaliestichting gulhartig te vullen.

Henk van Blijderveen

Paro-die op aandacht

Paro is een therapeutisch zeehondje dat bloeddrukken laat dalen en emotionele lacunes vol laat stromen met robotliefde. En dat voor maar 3000 euro. Een koopje. Zeker nu de geestelijke gezondheidszorg wordt uitgekleed en verzorgingshuizen met steeds minder personeel toe moeten.

Ik zag een documentaire, Robotliefde, over een bejaarde vrouw in een Duits verzorgingshuis. Ze had sinds kort een Paro en verklaarde: “Paro is het mooiste wat me in het leven is overkomen.” Wat een triest leven moet dat zijn geweest!

De vrouw zat ook op een koor en Paro moest mee. In de bak van de rollator werd de nepzeehond naar de repetitieruimte getaxied. Daar paste de vrouw een weinig geslaagde gilonderdrukkende drukpuntmassage toe op het uitermate verwend afgestelde beest. Ondertussen probeerden de geïrriteerde koorleden met zuivere tonen de valse C’s van Paro te ontwijken. Een onmogelijke klus waardoor er een opstand tegen het arme zeehondje dreigde. Uiteindelijk werd Paro verbannen naar het bakje van de rollator, dat tijdelijk dienst deed als Robbeneiland. Maar een opgeladen Paro laat zich niet zomaar aandachtsloos wegzetten! Het gekrijs was niet van lucht. Gelukkig bleef de kijker een zeehondenjacht bespaard, doordat de knop van het beest net op tijd werd omgedraaid. Het resultaat was wel, dat de oude dame verongelijkt en met opeengeklemde kaken de repetitie uitzat. Met een hunkerend uitzicht op Robbeneiland. Achteraf verklaarde ze niet te hebben meegezongen, omdat haar stem het had begeven door het vele geklets met Paro.

Volgens de fabrikant zou Paro voldaan en tevreden moeten stemmen. Bij mij riep zijn gekrijs andere emoties op. De bloeddruk rees me de hersenpan uit. En het gegil streste me tot op het bot; afschuwelijke tv-beelden van doodgeknuppelde zeehondjes doemden op. Nee, voor mij geen Paro. Het is gewoon een claimend, terroriserend mormel, dat bij zijn bezitter een aaineurose ontwikkelt.

Een bejaardenverzorgster in de documentaire zei terecht: “We moeten ons eens afvragen hoe we met ouderen omgaan.”

Geven we ze een Paro-die op aandacht of echte aandacht?

Henk van Blijderveen

Doorgedraaide EHEC-specialisten

Het lijkt wel of de EHEC-specialisten een publiek spelletje opvoeren. Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. Het is groen, er zit een bacterie in en je kunt hem makkelijk doordraaien? Een komkommer! Het is rood en hangt als een sieraad des doods in de kas? Een tomaat! Hij is gezond en kan niet verkroppen dat hij desondanks wordt doorgedraaid? Een krop sla!

De geleerden draaien nog harder door dan de groente. De paniekerige besmetverklaringen duiden op een vorm van falen die in ernst wedijvert met het nierfalen bij EHEC-patiënten. Ik bedoel het falen van het gezond verstand. Een falen dat uiteindelijk meer slachtoffers zal eisen dan de bacterie.

Zoals de tuinders die geen uitweg meer zien uit hun financiële malaise. Of de slachtoffers van hoge bloeddruk en depressie. Zij die de zoveelste onzichtbare bedreiging in hun bestaan niet meer kunnen bevechten. Ja, de “specialisten” hebben heel wat teweeg gebracht. Zelfs scheurbuik zou op hun conto kunnen komen. De ziekte die met pensioen ging toen de vitamines voor iedereen bereikbaar werden. Deze ziekte dreigt een herintreder te worden in degenen die paranoia geen enkel tuinbouwproduct tot zich willen nemen.

Ja, het EHEC lijkt van de dam. Inmiddels kan een restaurantje in het Noord-Duitse Lübeck, de Kartoffelkeller, de deuren wel sluiten. Hier blijken namelijk een paar patiënten te hebben gegeten. En omdat het de Kartoffelkeller betreft, is de kans groot dat de aardappelboeren deze herfst met hun aardappels blijven zitten. Op emotionele gronden.

Tauge en gekiemde zaden van erwten en linzen zijn de nieuwste boosdoeners. De voedselverschraling gaat onverdroten door.

Ach mensen, laat je niet ziek maken. Voor je het weet is de EHEC-bacterie met vakantie en is het weer komkommertijd. Dan kijken we erop terug, als zijnde een opgeklopt gebeuren. Een levensgevaarlijke ophef waarbij relatief weinig mensen het leven lieten.

Toch vreemd dat de wereld zich zo druk maakt over de EHEC-bacterie die slechts het lichaam kan treffen, terwijl het grote ECHEC van een geestelijk dood, ten gevolge van verwerping van Jezus Christus, maar weinigen lijkt te beroeren…

Henk van Blijderveen

Gapen en scheiten

Degenen die zich verheugen op een ordinair, fout gespeld plas- en poepverhaal, moet ik teleurstellen. Deze column gaat namelijk over dieren die, bij hoge uitzondering, door de mazen van Gods wetten glippen. Een gaap is namelijk het jong van een ooi, die gedekt is door een geitenbok. En een scheit komt voort uit de vereniging van een geit en een ram.

Onlangs was een levend geboren gaap groot nieuws. Eigenlijk vreemd dat misbaksels als gapen en scheiten zo tot de verbeelding spreken. Want aan de ene kant wordt er breed geloofd dat de wereld en alles wat erop leeft uit de chaos van een oerknal is ontstaan. En anderzijds ontstaat er groot tumult wanneer er zich een chromosomaal foutje openbaart in een verder wonderlijk geordende wereld. Een foutje dat meestal dood wordt geboren. En de paar gapen en scheiten die in leven blijven, zullen nooit nageslacht krijgen, omdat ze onvruchtbaar zijn. Voor mij een bewijs dat God zijn schepping beschermt tegen de doorwerkende gevolgen van foutjes.

Ook de freubelaars die Gods schepping vergaand willen herscheppen, maakt Hij onvruchtbaar. Met grote regelmaat plukken ze schijnvruchten. Vruchten met een prachtige schil, maar van binnen verrot, zonder zaad. Het resultaat van een ik-gerichte bestuiving met het stof der aarde. Vrucht van een stelselmatige inruil van Gods orde voor chaotische wetteloosheid.

Op de ruilbeurs hebben de vrijzinnige theologen zo hun eigen stand. Daar ruilen ze de onbevlekte ontvangenis in voor een menselijke daad van Jozef. Jezus’ fysieke verrijzenis voor een “geloofwaardig” geestelijk verhaal. En de verlossing in Jezus voor zelfverlossing. Een schets hoe de mens zijn eigen god werd. Hoe “God met ons” veranderde in “Jezus als ons”.

Een fatale inruil. Een inruil met hoge bijbetaling. Want zonder de verlossing in Jezus, is de mens bij leven al dood. Dan heeft hij de status van een gaap. Doodgeboren én onvruchtbaar.

Maar gelukkig heeft God ons een vrije keuze gegeven! Daardoor kunnen we ook kiezen voor een leven als een vruchtbaar schaap. Met Jezus als Goede Herder.

Henk van Blijderveen

Gebruiken we maar 10% van onze hersens?

Ik schat dat 90% van de Nederlanders het fabeltje gelooft dat een mens slechts 10% van zijn hersenen gebruikt.

Deze dwaling werd geboren in 1932 toen een journalist het voorwoord van een zelfhulpboek schreef. Hij haalde de vooraanstaande psycholoog William James wat vrij aan. Deze psycholoog had namelijk gezegd dat sommige mensen slechts 10% van hun verstandelijke vermogens gebruiken. De journalist behoorde blijkbaar tot die 10% en maakte er een lookalike stelling van: Een mens gebruikt maar 10% van zijn hersens.

De realiteit is dat we ons hele brein gebruiken. Echter niet tegelijkertijd. We gebruiken hersencellen zoals we vaatwasser, wasmachine, tv, elektrische tandenborstel, snelkookpan, auto of fiets gebruiken. Op zijn tijd.

Ach, ik begrijp de misleidende journalist wel. Wil je een zelfhulpboek met de titel “How to win friends and influence people” tot bestseller maken, dan moet je tactiek gebruiken. Maak de lezer wijs dat hij maar 10% van zijn hersens gebruikt en dat de rest als een goudader op delving ligt te wachten. Zo geef je de lezer toekomstperspectief. Zij die een halve vriend bezitten, mogen op 4,5 kameraad extra hopen. En de op modderpaden gestrande invloedlozen zien zichzelf al met hoge snelheid op demagogische vierbaanswegen rijden.

Maar de 10%-theorie is ook gerst op de molen van malende comazuipertjes. Hun zorgeloze lach wordt er 90% breder door. Want waarom zou je niet wat grijze cellen met alcohol mogen wegspoelen als er nog zoveel op gebruik liggen te wachten? Nee, die bovenkamer is met geen duizend hectoliter bier leeg te krijgen!

En de slechte schoolresultaten door een disfunctionerend kortetermijngeheugen dan? Ach, dat is een tijdelijk en simpel probleempje. Want de grijze kortetermijncellen die verzuipen in de alcohol moeten worden opgevolgd door rekruten. Rekruten die afkomstig zijn uit die grote ongeoefende grijze brei. Uit die 90%. Logisch dat deze nieuwkomers even moeten acclimatiseren. Zie het als inboorlingen die in Amsterdam worden gedropt. Dat duurt ook wel een paar jaar voordat ze onze taal spreken en in de PC Hooftstraat gaan winkelen.

Tja, fabeltjes zijn niet altijd ongevaarlijk.

Henk van Blijderveen

Belangrijke astrobiologische ontdekking NASA

Vanavond om 20:00 uur Nederlandse tijd geeft de NASA een persconferentie over “een belangrijke astrobiologische ontdekking”.

Ik plaats bij voorbaat enkele belangrijke kanttekeningen:

We onderzoeken leven,
praten het tijdelijk permanent.
Maar Hij die het heeft gegeven,
blijft onbesproken, onbekend.

Wroetend en ploeterend,
in de branding van het zijn,
denken we te vinden,
arsenicum als hèt geheim.

Arsenicum,
niet meer dan een giftige korrel zand,
gewreven in eigen ogen,
van wroeters op het levensstrand.

Met schepjes bouwend luchtkastelen,
emmertjes vullend de grachten.
Kansloos verzandend water,
wetenschappelijk versmachten.

Eigen graven gedolven,
onkunde zielloos blootgelegd.
Herroepend eerdere waarheid,
ooit als stelligheid gezegd.

Voormalige kennis verstomt,
boeken moeten verbrand.
Tot de volgende openbaring,
de huidige vermaakt tot irrelevant

Waarom nieuwe boeken schrijven,
zoeken op het verkeerde pad?
Het was begrijpelijk geweest,
als geen mens de Bijbel had.

Henk van Blijderveen

Uw genade is mij genoeg

Het achtuurjournaal bracht het prachtig in beeld. De zaal vol mensen met langlevende ouders. Met een zweem van onvergankelijkheid luisterden de kwieke ouderen naar hun onderzoekers die wisten te vertellen dat zij erfelijk positief belast waren; de man met de zeis is dankzij de genen in geen velden of wegen te bekennen.

Ik behoor tot een andere groep. De groep van de ongewissen. Mijn vader stierf op zijn 73ste, mijn moeder op haar 80ste en mijn enige broer op zijn 58ste. Hopelijk zijn deze leeftijden tussenstops voor mij. Even stilstaan bij de overledenen, dankbaar zijn voor de gegeven jaren en dan weer verder. Op naar de 100.

Goed, ik ben nog aardig levendig, maar wel met tal van gebreken. Nee, dank u voor de vraag, geen levensbedreigende. Maar ze zijn wel doodvermoeiend. Een hardnekkig virus, slijtages, vernauwingen tussen wervels en restverschijnselen van operaties.

Er is veel voor gebeden, ik heb me laten zalven met olie, ging bij oproepen voor genezing naar voren en… mijn situatie is onveranderd gebleven. Ja, in de loop der tijd zelfs verslechterd. Regelmatig worden mij genezingsdiensten aanbevolen.

Maar ik pas. Ik wil niet onevenredig met dat kleine stukje van Gods taart bezig zijn. Genezingen zijn bovendien nooit structureel. Anders zouden we het eeuwige leven op aarde hebben. En is dat niet juist wat we vaak najagen? Eeuwig leven op aarde. Omdat het hier en nu zo vertrouwd is. Een visie die stervelingen hemelse vergezichten naar aards model laat schilderen. Maar ik ben ervan overtuigd dat die vergezichten in werkelijkheid mooier zullen zijn dan iemand ooit kan bedenken.

In dat licht bezien komen genezingen in de schaduw te staan. Worden wat ze in wezen zijn: tekenen van een soevereine en almachtige God. En als Hij zichzelf zo in mijn leven wil openbaren, dan zeg ik: “Graag!” Maar zo niet, dan zeg ik met Paulus de ontspannende woorden: “Uw genade is mij genoeg.”

Op naar de toekomst!

Henk van Blijderveen

Nanotechnologie: gevaar of kans?

Nanotechnologie werkt met deeltjes tussen 0,1 en 100 nanometer. Om u een indruk te geven: een nano is ongeveer 80.000 keer kleiner dan de dikte van een haar.

En nanotechnologie gaat de wereld veranderen! Een paar voorbeelden:

# Speciaal gecoate ramen hoeven nooit meer gelapt te worden.
# Crème dringt dieper in de huid, zodat 40-plussers rimpelloos hun midlifecrisis kunnen uitstellen.
# De bezitter van een botoxgezicht kan zichzelf remaken tot een ander.
# Zet een flesje nanowijn in de magnetron en het boeket kan naar wens worden bijgesteld.
# Vochtwerende nanostof biedt mogelijkheden voor morsige kelners.
# Geverfde deuren kleuren als kameleons mee met jaargetijden, bankstellen en gemoedsgesteldheden.
# Via corridors worden medicijnen gericht naar probleemgebieden in het lichaam gedirigeerd.
# Verontreinigd water wordt omgetoverd tot drinkwater.

Helaas zullen de dorstigen in arme landen als laatsten profiteren van nanotechnologie. Want eerst moeten de ontwikkelingskosten in de rijke landen worden terugverdiend.

Maar misschien zijn de van nanotechnologie verstokenen wel het beste af. Want er dreigen reële gevaren. Er is al aangetoond dat sommige nanodeeltjes zwaar kankerverwekkend zijn. Asbestvergelijkingen dringen zich op. En wat zijn de gevolgen op de lange termijn voor mens en milieu? Mensen die fysiek en psychisch steeds meer van zichzelf vervreemden? Nanovervuiling die de wereld oncontroleerbaar gaat veranderen?

Een ding is zeker: nanotechnologie zal de mens op korte termijn een stuk verder brengen in zijn streven naar een maakbare wereld. Atomen en moleculen, de bouwstenen van het leven, worden veranderd. De mens als herschepper van het geschapene. De mens als “verbeteraar” van de Schepper.

Nog even en het water dat door Jezus in wijn werd veranderd zal als nanologisch toeval worden afgedaan. En dat Hij over water liep moet te maken hebben gehad met nanologische oppervlaktespanning. En zijn opstanding? Tja, dat blijft nog even een probleempje. Een probleem dat zelfs met begrip van minuscule nano’s onbevattelijk is. Een probleem dat slechts te geloven is door de bijstand van Gods Geest en het lezen van Gods Woord. Al dan niet met behulp van een grofstoffelijk leesbrilletje.

Henk van Blijderveen

Philips lanceert SchoolVision

Gekleurd licht heeft een heilzame werking op leerprestaties. Een wetenschapper van de Universiteit Twente heeft het in opdracht van Philips aangetoond. Zo heeft Philips met haar product SchoolVision een oud paard van stal gehaald.

Want wist u dat de multinational ooit eerder heeft geëxperimenteerd met gekleurd licht? Het was in de naoorlogse wederopbouwjaren. Vooral in de betere kringen begon men driftig te studeren. Zoals in de kring van de heer Peer, destijds rechterhand van wijlen meneer Philips. Alle kinderen van het gezin Peer schurkten tegen hoogbegaafdheid aan. Op één na: Remy Peer. Deze jongen volgde het toenmalige BLO-onderwijs. Hij was voorbestemd om het zwarte schaap van de familie te worden. Met hooguit één wit voetje.

Maar het liep anders doordat de sociaal ingestelde Philips zich het familiedrama aantrok. In ruil voor Philipsexpertise werd Remy ter beschikking gesteld aan de wetenschap. Gekleurde lichtjes bleken een verbluffend effect op de knaap te hebben. Was het licht rood, dan werd Remy een debater vanjewelste, was het groen, dan verschoot hij nog maar de helft van zijn propjes en bij geel licht verhief hij de grootste machten en trok wortels van formaat. Na de laboratoriumtesten werd Remy vrijgegeven. De universiteit was de logische vervolgstap. Maar omdat daar conventionele peertjes waren ingedraaid, werd Remy’s intelligentie plotseling lichtjaren teruggeworpen.

Een specialist vermoedde dat het te maken had met een onvindbaar bloedpropje in de hersenen. Maar de heren Philips en Peer wisten beter. Zij hielden hun kaken echter stijf op elkaar. Dit was een geheim dat het daglicht niet kon verdragen. Terwijl het zo mooi had kunnen zijn! De omzetgroei van de Divisie Licht door het uithangbord “dr. ing. Remy Peer”.

Maar nu, 60 jaar later, ziet de multinational dan toch haar kans schoon om in de gekte van een prestatiemaatschappij kindertjes te bestralen met Philipslicht. Met SchoolVision. Philips profileert zich als filantroop door 20 miljoen euro in het Philips Leerprestatiefonds te storten. Iedere school die SchoolVision laat installeren, krijgt 2500 euro uit dit fonds. 2500 euro!

Een schijntje.

Henk van Blijderveen