Jezus is onnavolgbaar…!?

In mijn actieve voetbaltijd was ik een speler van het type dat er nooit een schaar uitgooide. Omdat het ding me anders bij de enkels af zou knippen. Maar ik had mijn sterke punten! Het werk zonder bal! Ploegen, schoffelen en harken. Vandaar dat ik uiteindelijk volkstuinder ben geworden.

Nee, als voetballer was ik beslist niet onnavolgbaar. Zoals Johan Cruijff bijvoorbeeld. Wat een techniek en spelinzicht! En als spreker is hij nog steeds onnavolgbaar. Of beter gezegd: niet te volgen. Behaalde resultaten uit het verleden geven de man echter een onaantastbare status, waardoor zijn warrige woordenstroom alom als geniaal wordt bestempeld.

Ik citeer een paar uitspraken van Johan:

“De Argentijnen kennen niet van jouw winnen, maar je kunt wel van hun verliezen; da’s logisch.”

“Voordat ik een fout maak, maak ik die fout niet.”

“Als je een speler ziet sprinten, is hij te laat vertrokken.”

Tja, Cruijffiaans is vaak onbegrijpelijk.

Net als Messiaans. Neem nu Goede Vrijdag en Pasen. Op Goede Vrijdag is Jezus aan een kruis voor de zonde van de mensen gestorven en met Pasen is Hij door God opgewekt uit de dood. Als bevestiging dat het niet “zomaar” een dood was.

Een prachtige boodschap die in Nederland steeds vaker wordt betwijfeld. Het is een boodschap die geloof vereist. Overtuiging door de Heilige Geest. En daar zit hem de kneep! De Heilige Geest krijgt steeds minder ruimte en de tijdgeest steeds meer. De tijdgeest die zoet fluisterend door kerken en levens waait: “Bijbels geloven is niet meer van deze tijd. Jezus is echt overbodig. Zoek God liever in jezelf! Geloof in jezelf, vertrouw op eigen inzichten!”

Het resultaat is een geestelijke soep, sissend bereid volgens dit recept: Een beetje van jezelf en een beetje van God. Een lauwe, zouteloze soep, met een twijfelachtige smaak.
En Jezus, het Brood des levens? Alleen als Hij in het recept past, wordt Hij in deze soep gedoopt. De Waarheid ondergedrukt in ongerechtigheid.

Tja, op deze manier wordt Jezus onnavolgbaar.

Degenen echter, die de gulden middenweg verlaten en een onversneden Jezus willen volgen, zullen ongetwijfeld bij God uitkomen!

Henk van Blijderveen

Voetbal toont ons ware gezicht

Gisteren ging Douglas van FC Twente als een idioot tekeer bij het incasseren van een rode kaart. Zijn medespelers moesten hem als een dwangbuis omhullen, teneinde een angstige scheidsrechter Bossen in leven te houden. Ja, tegenwoordig moet je op het vermaaksniveau van de stierenrennen in Pamplona zitten om volledig van een voetbalwedstrijdje te kunnen genieten.

En dan hebben we ook nog Ola Toivonen, een Zweedse gastarbeider van PSV. Vorige week ging hij geniepig op de tenen van NAC-speler Gudelj staan. Toen het slachtoffer verhaal wilde halen, waarbij hij een vederlicht duwtje uitdeelde, ging Ola als een smeltend ijsje van zijn stokje. De truc werkte: rood voor Gudelj. Hoe een NAC-er werd genekt.

Achteraf verklaarde Toivonen glimmend, dat hij gewoon slim was. De aanklager betaald voetbal van de KNVB was het met hem eens en Toivonen ging vrijuit. Er bestaat kennelijk geen onderscheid meer tussen slim en geniepig.

Destructief gaat Toivonen verder. Gisteren plantte hij zijn elleboog in het gezicht van een Ajacied. De zoveelste. En ook weer geniepig uit het zicht
van de scheids. Maar gelukkig wel geregistreerd door een camera.

Soms stel ik mij voor wat er zou gebeuren wanneer ook de gedachten aan overtredingen zouden worden bestraft. Zou de wedstrijd na een kwartiertje gestaakt worden wegens gebrek aan voetballers?

Ach, in wezen is niemand beter dan die voetballers. Allemaal maken we onze uitglijders. Zelf moet ik regelmatig even naar Jezus om mijn frustraties in het verkeer te belijden. De rest van mijn schaduwkant zal ik u maar besparen.

Geen wonder dat een mens in zijn natuurlijke staat, met de daarbij horende daden én gedachten, niet tot een perfecte God kan naderen. God die ook nog eens meer ziet dan alle camera’s op de wereld bij elkaar.

Het is wél een wonder dat God in Jezus voor de oplossing heeft gezorgd. Een Jezus die al onze overtredingen op zich wil nemen, zodat God niet onze nederlagen ziet, maar Jezus’ overwinning.

Henk van Blijderveen

Een knuffeltapijt voor losers

Ik zie mijn vader nog op zondagmiddag voor de krakende Philipsradio zitten. Iedereen moest stil zijn, want de voetbaluitslagen kwamen langs. Van de onbeduidendste amateurclubjes tot de grote jongens. De teksten die langskwamen zeiden me als jochie van vijf niks, maar ze biologeerden me door de wekelijkse herhaling en de opperste concentratie van mijn vader met bijbehorende zuchten, sisjes en gezichtsuitdrukkingen. Ik had het gevoel dat ik even in de kerk van mijn vader mocht zitten. Een kerk waarin de radiodominee het voetbalevangelie opsomde. Een kerk waarin mijn vaders wil wet was en ik als geluidloze stoelverwarmer functioneerde. Een heilig half uurtje waarin het bloed zweet en tranen van alle voetballers van Nederland was samengeperst. De meest mooie namen kwamen voorbij. Zelfs een bloedeloze nul–nul-uitslag werd proza als de nul met een rollende “l” werd uitgesproken. Luistert u maar: Harkemase Boys – IJsselmeervogels, 0 – 0. Prachtig!

Het was een tijd waarin doelpunten nog rechtstandig werden gevierd. De verwordingsvariant, de buikschuiver ontaardend in een knuffelhoop, bestond nog niet.

Afgelopen vrijdag kwam RKC Waalwijk in het nieuws. De sponsor, tapijtgigant Desso, had iets nieuws bedacht: het knuffeltapijt. Een groot rood reclametapijt dat bij thuiswedstrijden achter het doel van de tegenstander wordt uitgerold. Daarop moeten de spelers van RKC elkaar na ieder doelpunt knuffelen.
Het was grappig om te zien dat de RKC-spelers na hun enige doelpunt tegen Helmond Sport een gewoontegetrouw Dessoloos hoopje dreigden te creëren. Nog net op tijd werden ze vanaf de kant op het matje geroepen. De sponsor betaalt tenslotte niet voor niets.

Tja, een knuffeltapijt voor hoogtepunten. Typisch menselijk. Net als scheldkanonnades bij blunders.

Het zou mooi zijn wanneer er, naar Bijbels model, ook een knuffelmat wordt uitgerold achter de eigen goal. Voor de losers. Voor keepers die onder ballen doorgaan. Voor laatste mannen die doorgebroken spelers vastpakken. Voor hen die blunderen, rode kaarten pakken en penalty’s veroorzaken. Voor degenen die de knuffels echt nodig hebben.

Henk van Blijderveen

Beter Horen breekt contract Suarez open

Luis Suarez raakt, zelfs nu 5 december nadert, geen pepernoot meer. Zijn doelpogingen bestaan louter nog uit spectaculaire latschoten. Harde knallen op het aluminium, schuddende doelen en gedesoriënteerde keepers. Leuk voor het publiek, maar het snel verbrokkelende boegbeeld van Ajax wordt er met de week gefrustreerder door.

Zijn laatste spraakmakende actie was een mislukte goochelact in de ArenA. Omdat Otman Bakal steeds op de lange tenen van Suarez stond wilde Luis hem op een ludieke manier laten verdwijnen. Het had fantastisch moeten worden. Oh’s en Ah’s in een volle ArenA. Maar één wilde hap uit Bakal maakt nog geen verdwijning.

Het slachtoffer ontblootte zijn schouder om ontzet de schade te bekijken. Het is ook traumatisch om bijna door verorbering in het harnas te sterven! Toch nog betrekkelijk snel kwam de triomfantelijke blik en de gedachte: Ik ga de hele wereld over. Mijn kostje is gekocht. Reclame-inkomsten bij de vleet.

En ja hoor! Heel de wereld kijkt nu naar Bakals schouder die door het gebit van Suarez werd gepenetreerd.

Peijnenburg heeft al een leuk balrond ontbijtkoekje bedacht: het Otje. Happen naar Peijnenburg wordt “Otje bijten”. De geestelijke vader van deze slogan is Nordin Amrabat. Eergisteren lanceerde hij hem tijdens een melig moment op de PSV training.

Maar ook Luis gaat gouden tijden tegemoet. Bestaande sponsorcontracten worden opengebroken en aangepast. Zo gaat Eredivisie Live de oneliner “Ik heb het” veranderen in “Ik heb hem!”

Beter Horen gaat dankzij Suarez uitbreiden en scoren. Via Beter Bijten in de kunstgebittenbranche. En de loot Beter Zien wordt een topper in de wereld van brillen en lenzen. Niet in de laatste plaats door de glansrol die Suarez gaat vervullen in dit reclamespotje: met een hip brilletje op zal hij een vrije trap in de kruising poeieren. De slogan? Leg de lat hoger met Beter Zien!

Henk van Blijderveen

Salarissen Oranje spelers

Als veelbelovende jeugdspeler van SC Gorssel brak ik door in de F-jes. Ik was aardig uit de kluiten gewassen en paste prima in de kleiige voetbalhabitat van het IJsseldorpje. Met overgave schoffelde ik de spaarzame polletjes gras uit de sportieve akker van de plaatselijke trots. Ja, ik zou Oranje halen.

Maar ergens kwam er een kink in de kabel. Mijn puberale fysiek werd geteisterd door groeihormonen en ik liep plotseling als een hark te schoffelen. Weg Oranje roem en riant inkomen.

Kijkt u maar eens naar  deze lijst waarin de salarissen van de spelers van Oranje per dag staan vermeld. Per dag, om perspectief aan te brengen.

Klaas Jan Huntelaar mag de hele zondag voor 20.000 euro loungen op de bank van AC Milan, maandag wat trainen voor 20.000 euro, dinsdag voor 20.000 aan sponsorfotootjes laten schieten, enzovoort, enzovoort. Ja, Klaas Jan heeft dankzij doelgericht en spits onderhandelen een vet contract gescoord.

Maar de lijst toont ons ook minderbedeelden. Neem nou zo’n Gregory van der Wiel. Die jongen is echt de Jan Doedel van Oranje. Het grenst aan misdadigheid dat de Ajaxbestuurders Gregory afschepen met een schamele 3400 euro per dag. Goed, de knaap is nog maar net uit de luiers en dan moet je ergens beginnen. Maar zó’n hongerloontje… Wat heeft die jongen veel dagen moeten ploeteren voordat hij zijn Mercedes kon kopen. Ik hoor u denken: moest het dan een Mercedes ML 63 AMG zijn? Die Van der Wiel past toch ook wel in een Baby Benz? Wat zegt u, een Baby Benz?! Wilt u een wrak van Gregory maken? Er zijn al heel wat jongeren door pesten geruïneerd. Nee, die onfortuinlijke Van der Wiel moet minimaal één poot stijf houden en een fatsoenlijke beloning eisen.

De een sterft van de honger,
de ander van het geld.
De een maken we tot sterfgeval,
de ander tot held.
De een laat slechts wezen na,
waar de ander baadt in weelde.
Het is de hebzucht in de mens,
die welvaart misdeelde.

Henk van Blijderveen

WK-voetbal 2018 mag wegblijven!

Nederland wil samen met België het WK voetbal 2018 organiseren. Alle enthousiastelingen roepen dat het evenement de schatkist een paar honderdduizend euro gaat opleveren. Ik ken ze, die doordrukkers van bouwprojecten en evenementen. In ruil voor naamsvermelding knijpen ze oogjes toe, zodat de overschrijdingen niet worden gesignaleerd. Zo ook bij dit WK. Want een onafhankelijk bureau heeft becijferd dat het verlies wel eens een miljard euro kan bedragen. Ik begrijp best dat veel Nederlanders hun shot nationale trots willen scoren en dat anderen verslaafd zijn aan festijnen. Zeker nu door ongebreideld consumeren de Friese wateren niet meer willen verijzen tot een Elfstedentochtvloertje.

Met wat pech verovert Koning Voetbal ons landje in 2018 en worden we in de file door de inhalige generaal Sepp Blatter en zijn manschappen rechts voorbij gescheurd. Want de spitsstrook wordt tijdelijk hun exclusieve weg naar succes waarop niemand anders welkom is. Voetbal is tenslotte oorlog. Dan mogen bobo’s spitsstroken confisqueren om zichzelf en hun duurbetaalde strijders vrije doortocht te garanderen.

Als je weet hoe Sepp Blatter zijn FIFA bestuurt, dan is het niet vreemd dat hij vasthoudt aan de onfeilbaarheid van scheidsrechters zodat er beïnvloeding mogelijk blijft. Daarom houdt Sepp alle elektronische hulpmiddelen die scheidsrechterlijke dwalingen kunnen vaststellen buitenspel.

Zou Blatter wel weten dat Nederland bulkt van de elektronische hulpmiddelen? Dat er in Nederland meer flitspalen staan dan doelpalen? Maar ach, Sepp zal geen boetes hoeven te betalen. Net zoals hij een totale belastingvrijstelling gaat genieten. Van BTW tot IB. Het staat allemaal te lezen in het Bidbook. Een soort bijbel van de WK-2018 lobby waarin staat waarom Nederland en België het WK zouden moeten organiseren.

Overal waar Sepp en zijn vriendjes namens Koning Voetbal verschijnen worden tijdelijke, dictatoriaal geleide vrijstaatjes gesticht waarin Blatters wetten regeren.

Tja, voetbal… Er rolt steeds minder bal en steeds meer geld.

Henk van Blijderveen

Tour voor 55-plussers in clichés

Ik heb er anderhalve week Tour de France voor 55-plussers opzitten. Die eerste vlakke etappes gingen nog wel. De echte problemen begonnen bij het geaccidenteerde.

Ik zat met mijn Sparta ION in een treintje van andere elektrofiele fietsers opgesloten. De bus reed ver achter ons. Maar bij de eerste de beste beklimming van een heuveltje dat geen naam mocht hebben, moest ik lossen. Gisteravond, na het griesmeeltoetje, kon ik geen pap meer zeggen, maar nu had ik het onuitspreekbare woord dus in mijn benen zitten. Ik fietste met het snot voor mijn ogen naar boven. Eenmaal daar aangekomen had ik een vaag besef van mijn bestaan. Na dit hoogtepunt zoefde ik, gaandeweg tot bewustzijn komend, met een vaartje van 40 kilometer per uur naar het dal van Ville-sur-Eau. Wat een vergezichten! Het probleem met vergezichten is dat je dichtbij niets meer waarneemt. Ik stuurde mijn karretje dus in een haarspeldbocht rechtuit, vloog over een railing en belandde in de mestvaalt van een Frans keuterboertje. Na deze ervaring zal ik mijn leven lang respect en mededogen voelen voor de profrenner die zijn karretje in de poep rijdt.

Zo bevond de onderste 1 meter 50 van mij zich in de uitwerpselen. Omdat de Tour voor 55-plussers publiekslauw is, stond er slechts een verdwaalde bejaarde met zijn wandelstok te wijzen waar de uitgang van de vaalt was. Uiteindelijk ben ik ontzet door een tourende tuinman die net voor de bus uit aan het harken was. Hij had duidelijk meer talent voor afmesten dan voor het fietsmetier.

Ik vervolgde de Tour. Omringd door een melange van mestlucht, zweetgeur en de tuinman die mijn dankbaarheid handig dacht uit te buiten. Met zijn rechterhand had hij zich aan mijn bagagedrager vastgeklemd. Aangezien ik al meer dan genoeg had aan de Tour en mijn leeftijd, heb ik net zo lang gelinkebald tot de man weer op eigen kracht harkte.

Nergens was een gedrogeerde 55-plus-Colombiaan met een 3D bolletjestrui te bekennen. Anders had ik beslist aangeklampt. En zo belandde ik uitgeput op het zoveelste colletje van de binnencategorie.

Vraag mij niet hoe ik aan de clichés kom. Misschien weten Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot waar ze vandaan komen. Ik had een jasje uitgedaan, kraakte, was uitgepierd en gekookt, lag op het rooster, schoot in de vlekken van de stress en had mezelf opgeblazen. Het was wachten op de klap. Ik fietste zwaar in het rood.

Maar omdat het in een Tour om het geel gaat, putte ik nieuwe kracht. Vraag me niet waar, maar ik heb hem gevonden, dat vaatje energie. Met een courage, die slechts een ION-rijder eigen is, zette ik mijn ION op “power”, sloeg een hongerklop knock-out, gooide de ketting op het buitenblad en nam een jump.

Ja, Herbert Dijkstra heeft het al eens onbegrijpelijk verwoord: “De definitie van motivatie is het bijstellen van plannen en doelen.” Zonder te weten wat Herbert hier nu precies mee bedoelt, voelde ik intuïtief aan dat dit mijn geheim was. Het zal u niet verbazen dat ik nu al weer een paar dagen in het geel rij.

Staat u ook met een bosje gladiolen aan de meet? Ik zou het waarderen!

Henk van Blijderveen

Tweedehands beesies

Nederland heeft verloren. De vlaggetjes hangen wat sneu te zijn in de onweersbuien die op dit moment overtrekken. Chinees plastic in zwaar weer, voetbalminnend Nederland in mineur. Was er al een kans op een extra nationale feestdag, dan is die voorgoed vervlogen. Want de Hollanders zijn er nu al drie keer tijdens een WK-finale ingetuind. De WK-frustratie lijkt zich in de genen te nestelen zodat het een onvervreemdbaar onderdeel wordt van “de Nederlander”.

AH heeft geen boodschap aan mislukte WK’s. AH is net de UEFA. AH slaat overal geld uit. Eerst worden die beesies uit de hoge hoed van de reclamemakers gegoocheld. In zulke hoeveelheden dat AH een groot deel van de lagelonenwerknemers droog brood te eten heeft kunnen geven. Een soort voedselbank, gestart vanuit non-ideëele motivatie. Grote grutten nog an toe, wat heeft AH dit WK veel gewonnen! En omdat marketingstrategen van fröbelen houden, borduren ze zelfs na het verloren WK verder op het succes van de beesies. Ik krijg er jeuk van, beginnend bij mijn handen. Ja, die beesies kriebelen geweldig.

Want AH gaat nu opkomen voor de kinderen van de mensen die ze met het maakloon van de beesies hebben afgescheept. De tweedehands beesies worden ingezameld en AH gaat ze aan de ontwikkelingskinderen schenken. Een geweldig plan! Waarschijnlijk worden de beesies voor afgifte nog gebrandmerkt met de letters AH. Een leuke springplank voor de ontwikkeling van afro-buurtsupertjes. En AH is daarbij ook nog eens heel erg milieubewust. Want zonder deze bijna filantropisch aandoende inzamelactie zouden de 30 miljoen Nederlandse beesies binnenkort friemelen op stortplaatsen of worden gebarbecued in de afvalverbranding.

Weet u waar de actie van AH me aan doet denken? Aan dubbelslagen en dubbele moralen. Aan een Van Bommel die een doorgebroken speler een doodschop verkoopt, hem vraagt of hij erg veel pijn heeft en als de scheids kijkt, de getroffene op zijn onschuldigst een aai over de bol geeft.

Ja, om te winnen is alles geoorloofd.

Henk van Blijderveen

Volgens mijn beagle wint Oranje

In Duitsland scharrelt een waarzeggende octopus in een aquarium zijn kostje bij elkaar. Als hij de keus krijgt tussen twee doosjes met lekkernijen, dan opent hij steevast met zijn hebberige tentakels het doosje waarin zich het eten bevindt dat de winnaar vertegenwoordigt.

Paul heet het getentakelde wonder. Paul, omdat hij er net iets menselijker van wordt. Het wekt vertrouwen. Hoewel… Bij Paul, denk ik altijd aan Paul de Leeuw. Ze hadden hem beter een andere naam kunnen geven. Barack of Jan Peter. Of gewoon recht toe, recht aan: Henk!

Paul heeft tot nu toe alle wedstrijden van die Mannschaft juist voorspeld. Nu voorspelt Paul dat Spanje met de bokaal aan de haal gaat. Rotbeest! Was hij een kreeft geweest dan had hij van mij oranje mogen kleuren. Maar ach, waar maken we ons druk om. Het is maar een octopus. Een en al week dier. En zo’n beest met een hersenverweking moet ons lot bepalen? Kom nou!

Sinds Paul in het nieuws is gekomen, blijken er opeens nog veel meer voorspellende beesten te bestaan. Ratten, papegaaien, cavia’s en schildpadden. Maar laten we er nou niet direct occult beladen dieren van maken. Want de aarde herbergt enorme aantallen huisdieren. Laten we het aantal idiote baasjes die met hun orakeltjes de publiciteit zoeken, eens voorzichtig op 10.000 ramen. Nou, dan zou het heel toevallig zijn wanneer geen enkel beest de zeven wedstrijden van groepsfase tot finale goed zou hebben.

Ik heb onze beagle voor deze ene keer ook aan een voorspellende test onderworpen. Zij kreeg van mij twee bakken eten. In de ene bak zaten gepureerde Spaanse rode pepertjes en in de andere geprakte Hollandse oranje worteltjes.

Ze snuffelde aan de Spaanse bak, kreeg een niesbui en tranen in haar ogen. Toen het weer een beetje ging, schrokte ze de Hollandse hap naar binnen. Oranje gaat winnen!

Henk van Blijderveen

De goden van Oranje

Na Uruguay-Nederland barstte in mijn wijk, De Maten in Apeldoorn, een heilig feest los. Een hadj naar de grootste rotonde van de wijk. In het centrum van deze rotonde staan de drie zwevende maagden. Een kunstwerk dat in tijden van oranjeaanbidding in oranje wordt gehuld.

Na elke zege(n) verzamelen er zich duizenden adepten. Ze draaien extatische rondjes op de rotonde en brengen een ongeorganiseerde vuvuzela-ode aan hun Koning Voetbal. Ze beschreeuwen elkaar Babylonisch, rammen met de ene hand op schouders en houden met de andere hun heilige alcoholische dronk vast.

Voetbal is religie en de jongens van het Nederlands elftal zijn de goden. De overwinning op Brazilië was hun wonder en het magische vervolg zal de overwinning op Spanje zijn. Eindelijk wereldkampioen!

Het resultaatvoetbal brengt positieve vruchten voort. Zoals verbroedering tussen clubfanaten en hypochonders die wonderlijk opgewekt worden. De uitbundige dresscode zal er debet aan zijn. Alles is toegestaan zolang het maar oranje of rood-wit-blauw gekleurd is. Een vrolijke variant van de zwartekousenkerk. Net zoals de vuvuzela de ongecompliceerde en ééntonige variant is van het orgel. De enige orgels die je in de oranjeopwekking tegenkomt zijn de drankorgels.

Toch waag ik het om in plaats van een uitroepteken een vraagteken te zetten bij dat onvermijdelijke relikwie, bij het wereldkampioenschap. Want hoe moet het straks verder? Dan is de rek eruit. Want hoger kunnen de oranjegoden op aarde niet stijgen. De enige oplossing is om 10% van alle transfersommen te in de ruimtevaart te investeren. Met als doel het vinden van bevolkte planeten. Zodat er voetbaldiscipelen kunnen worden gemaakt in buitenaardse kolonies. Ik zie mooie vergezichten opdoemen.

De Stentor van 3 juli 2098 kopt: Mars-Oranje: 1-2! Met als kanttekening dat de achterkleinzoon van Wesley en Yolanthe uit het veld is gestuurd omdat hij “Loop naar de maan” tegen de scheids zou hebben gezegd.

Ja, ik ga uit van een overwinning, maar als het onverhoopt 2-1 voor Mars wordt, dan lonkt het zwarte gat…

Henk van Blijderveen