Klaar met leven?

“IN DE RIJ VOOR EEN PRIK” en “ADVIES ZELFMOORD”. Twee koppen op een voorpagina.

Het eerste artikel werd gelardeerd met een foto waarop een onafzienbare rij mensen te zien was. Mensen die dolgraag een spuit tegen de Mexicaanse griep wilden laten zetten.

Het andere artikel handelde over mensen die niet meer willen leven. Mensen waarvoor een griepdood een uitkomst zou zijn. De NVVE heeft voor deze levensvermoeiden een website geopend waarop staat hoe ze hun leven medicinaal kunnen beëindigen. Alleen leden mogen op de site waarop tal van zelfdodingstips worden gegeven. Mensen ouder dan 16 kunnen voor 17,50 per jaar lid worden. Het verloop bij deze vereniging zal wel onrustbarend groot zijn. Het argument van de vereniging: “We willen voorkomen dat mensen voor de trein springen. Er zijn andere manieren om vroegtijdig te sterven”. Nog een quote van de woordvoerder van de NVVE: “Wij vinden dat mensen humaan moeten kunnen sterven. Het gaat vaak om chronisch psychiatrische patiënten en ouderen die klaar zijn met leven.”

Klaar met leven. Omdat ze geen familie meer hebben en alle vrienden zijn overleden. Klaar met leven. Omdat er geen menselijk doel meer is. Anderen zijn klaar met leven omdat depressies en problemen groter zijn dan zijzelf.

Vorige week gooide de depressieve Robert Enke zich voor de trein. Reservekeeper van die Mannschaft. Sportief geslaagd, maar innerlijk verscheurd. Was bij leven zijn depressie bekend geweest, dan zou zijn image en loopbaan waarschijnlijk zijn gecrasht. Nu is hij onder superlatieven bedolven, een aimabel mens, postuum tot volksheld verheven. Ja de dood maakt alles anders.

Ik ben blij dat God mijn doel is. Een God die groter is dan mijn problemen. Een God die sterker is dan een pandemie. Sterker zelfs dan de dood. Zo is er altijd een Reden die mij door laat leven.

Henk van Blijderveen

Keizersnee wordt oneigenlijk gebruikt

“Too posh to push” staat te lezen in The Times. Vrij vertaald: Te blasé om als Mien Modaal te persen. Ofwel: Zeer tevree met de keizersnee. Een jaap onder narcose die de autonomie van de moeder garandeert.

Zo worden er keizersnedes uitgevoerd om op een belangrijk examen te kunnen verschijnen. Maar er zijn nog veel meer “keizersneerechtvaardigingen” bekend. Van ontsierende vaginale restverschijnselen tot moeders die ervan overtuigd zijn dat een keizersnee de rondingen van het babyhoofdje ten goede komen.

Zo is de keizersnee van een moeder- en/of kindreddende medische noodzaak, verworden tot een kapitalen verslindende luxe-ingreep. Nog even en we horen verhalen van de drie kinderen uit hetzelfde gezin die dankzij de keizersnee allemaal op 1 april zijn geboren. Het klinkt ludiek, is praktisch en je haalt er de krant mee.

Met het gemak waarmee kindjes worden gehaald, worden risico’s weggemoffeld: in 1% tot 2% van alle gevallen is een keizersnee verantwoordelijk voor infecties, schade aan organen of ernstige bloedingen bij de moeder. Een volgende keizersnede maakt deze risico’s alleen maar groter. Bovendien komt het kind niet meer op de optimale tijd, op Gods tijd, ter wereld. Bij misrekening vaak veel te vroeg. De mens wikt en beschikt. Door oneigenlijk gebruik van de keizersnee.

Ik las vandaag nog een verhaaltje dat ook met persen te maken heeft. Met de persen die de autobiografie van Andre Agassi drukken. “Open” heet het boekje, dat op 9 november het levenslicht ziet. Ja, ik gebruik bevallingsjargon. De buik van het verleden is inmiddels opengesneden. Het boek blijft er nog even tot 9 november in. Wel heeft Agassi er alvast een ontboezeming uitgehaald: tijdens zijn tennisloopbaan heeft hij drugs gebruikt. Wat Agassi op het moment delict nog als leugen verwierp, omhelst hij nu als waarheid. Niet uit spijt, maar uit winstbejag, Alles voor de verkoopcijfertjes. Ja, ook Agassi gebruikt zijn “keizersnee” oneigenlijk.

Henk van Blijderveen

Beer op schaatsen

In een Kirgizisch circus schaatste een beer. Ja, schaatste. Het is hem net vergaan als die clown van Ben Cramer. Niemand kende zijn verdriet en nu is hij dood. Doodgeschoten om precies te zijn. Want hij had een black-out (of was het een helder moment?) en zag in zijn twee dompteurs beulen die hem zowel geestelijk als lichamelijk mishandelden. Eén dompteur doodde hij en de ander werd zwaar verwond.

Menselijk gezien is het wel logisch dat de beer is doodgeschoten. Tenslotte heeft een dier de rentmeester van deze aarde, de mens, niet op schaatsen achterna te zitten om hem vervolgens een kopje kleiner te maken. Want de mens is hoogverheven boven het dierenrijk. Bovendien had het beest dankbaar moeten zijn voor het dagelijks verstrekte voer en de speciaal voor hem op maat gemaakte extra verstevigde schaatsen.

Er is maar een beer die ik graag op schaatsen zie: De beer uit Lemmer.

Ondankbare beer, dat hij was! Zijn toekomst is nu verknald. Maar dat heeft hij wel aan zichzelf te danken, dat verwende beest! Met wat coöperatie had hij hele dagen kunnen schaatsen. Zeg nou zelf, dat is toch een voorrecht? En dan heb ik het nog niet eens over dat lachende publiek. Menig cabaretier zou willen dat zijn publiek zich zo om hem bescheurde. En dat allemaal dankzij die twee lieve ome’s waarvan er eentje naar de eeuwige circustent is verhuisd en de ander voorlopig commando’s mag geven in het ziekenhuis.

Ik voel echter meer sympathie voor de dode beer, dan voor de dompteurs. Een beer laten schaatsen. Hoe verzin je het! En op die overtreffende trap van twee broodjessmerende beren komen dan ook nog mensen op af die zich ermee vermaken. Het is beeronterend! Hoe zouden de repetities eruit hebben gezien? Hoe vaak zal het beest gevallen zijn en onder dwang weer op de ijzers zijn gedrild? Tot uiteindelijk alle stoppen doorsloegen.

Een drama dat voor 100% op conto van de mens komt.

Henk van Blijderveen

Twee gezichten

De sterspeler van AZ, Mounir El Hamdaoui, is uit vorm. Hij gedraagt zich echter onveranderd als een vedette en wenst ook als zodanig door anderen behandeld te worden. Zijn voetballeven wordt nu bepaald door gemiste kansen, opstootjes en disciplinaire straffen.

Verslaggever Youri van den Busken schreef over de vormcrisis van Mounir en ontmoette hem na een wedstrijdje ergens in een stille gang. Een 10 minuten durende intimiderende scheldkanonnade van Mounir was het gevolg.

De slotconclusie van de journalist: “Naar buiten toe is Mounir de modelprof, maar ondertussen op een stil moment, dan kan hij behoorlijk uit zijn slof schieten.”

Nou is Mounir niet de enige met twee gezichten. Met schroom moet ik het erkennen: ook ik heb er twee. Ook ik bereken de afstelling van mijn ontluchtingsklep. Word ik gebeld door een onuitgenodigde irritante verkoper, dan sta ik hem anders te woord dan een onredelijke werkgever.

Ik sla een andere toon aan wanneer ik als een anonieme schim in mijn auto word geconfronteerd met een bumperklever, dan wanneer ik zondags direct na de kerkdienst tegen de grond word gelopen door een naar het uitgifteloket rennende koffiejunk. “Ach, geeft niet. Kan gebeuren.”

Als mens bereken je de gevaren van een uitbarsting voor je imago of je positie. Met sommige mensen, zoals buren, collega’s en geloofsgenoten moet je verder. Anderen zie je waarschijnlijk nooit weer. Bij hen kun je wat meer jezelf zijn.

Nee, ik ben niet trots op dat vervelende gezicht dat ik zo af en toe laat zien. Het is een restant van mijn oude natuur. Ja, een restant. Want vóór mijn bekering was ik een en al oude natuur. Na mijn bekering ben ik mij door inwoning van de Heilige Geest steeds meer bewust geworden van mijn gedrag. Een gedrag dat ik uit liefde voor God wil veranderen. In eigen kracht veranderen zou op onderdrukking van mijn gedrag uitdraaien. Met de daarbij horende geknepen katten in het donker. Godzijdank heb ik de hulp van de Heilige Geest die geleidelijk mijn oude ik vervangt door Gods natuur. Ik ben een nieuwe schepping in Christus en groei naar zijn beeld!

Gelukkig maar, want die oude natuur is geen gezicht.

Henk van Blijderveen

Gitzwarte tackle van Witsel

Vorig weekend schopte Axel Witsel van Standard Luik de Poolse Anderlechtspeler Marcin Wasilewski een dubbele open beenbreuk. Een bewuste wraakactie voor een openstaande rekening van een paar jaar terug.

De tackel moest lijken op een onschuldige overtreding van een bikkel. Maar bij de tv-herhaling was duidelijk te zien dat de jongen vervuld was van wraak. Hij gleed bij zijn tackle, die inmiddels de “koosnaam” horrortackle heeft gekregen, bewust over de bal en trapte Wasilewski met een verbeten gezicht uit de competitie.

Tjonge, wat een slecht toneelspel. De komende twee vrije maanden kan hij goed gebruiken om zijn gespeelde onschuld wat te perfectioneren. Want die laatste tackle was dramatisch slecht uitgevoerd.

Ja, je bent tegenwoordig pas een allround voetballer wanneer je het toneelspel tot in de finesse beheerst. Denk maar eens aan de griezelig echte schwalbes. Ordinaire sportieve fraude, die nog te vaak loont. Of wat dacht u van de voetballers die zich bij een luchtduel zo molenwieken dat ze behalve “het”, ook nog eens hun tegenstanders achter de ellebogen hebben.

Ik las nog wat reacties op Witsels doodschop.

Ivan de Witte, voorzitter van de Belgische Profliga, probeert besmeurd voetbalkapitaal wit te wassen: “We mogen een jonge, talentvolle speler als Witsel niet breken.”

Leo Beenhakker, bondscoach van Polen: “Dit soort tackles zie je overal. Heel vaak gaat het goed, maar als dat niet zo is, staat de boel in brand.” Ja, die Leo is een bikkel die de ophef niet begrijpt. Zou het te maken hebben met het feit dat Witsel Leo’s achternaam in de praktijk heeft gebracht?

Pierre François, algemeen directeur van Standard Luik: “Het was geen bewuste overtreding, al heeft de tuchtcommissie daar anders over geoordeeld. We kunnen ons afvragen of de beslissing niet op voorhand vast lag.” Een beschamende poging van de clubbaas om de waardevermindering van zijn Witsel zoveel mogelijk binnen de kalklijnen te houden.

Onbegrijpelijk dat er nog zoveel mensen begrip hebben voor de gitzwarte tackle van Witsel.

Henk van Blijderveen

De wereld is soms een grote speeltuin

Gistermorgenmorgen ging de bel. Er stonden een jongen en een meisje van een jaar of 19 voor mijn deur. De jongen was blijkbaar al een ervaren colporteur van een week of wat en liet het grasgroene meisje zien hoe het moest: “Weet u dat u teveel betaalt voor uw energie?” Met mijn gezicht probeerde ik de volgende zin uit te drukken: “Hoe weet jij dat, wijsneus?”

“Nou, er is onderzoek gedaan, en onze maatschappij komt als goedkoopste uit de bus. Ik kan het u laten zien.” Nog voordat hij zijn promotionele papierwinkel te voorschijn kon toveren, maakte ik met een verwoestende opmerking een einde aan het gesprek: “Ik heb zowel gas als elektra voor drie jaar vastgezet. Misschien dat jullie mijn buurman om kunnen krijgen.” En zo verkasten de handelsreizigers zeven meter westwaarts om hun expansiedrift verder uit te leven.

Even later ging ik op mijn fiets boodschappen doen. Toen ik het tuinpad uit fietste, zag ik de jongelui de witte besjes van een sneeuwbesstruik trekken en elkaar ermee bekogelen. Ja, carrières kunnen snel verbleken: Zo ben je een veelbelovende kletskous en zo ben je een bessentrekkende puber. Als man met ervaring was het nu de tijd om een wijze opmerking te plaatsen:“Niet spelen onder het werk, hè jongens.” Blijkbaar liepen de zaken niet zo heel erg goed en had de meligheid toegeslagen. De jongen bedacht zich dat hij tegen mij, als niet te veroveren energieklant, vrijuit kon praten: “Ach meneer, we moeten de moed er toch een beetje inhouden.”

Zelfs Victoria Beckham schommelt.

Teruggekomen van het boodschappen doen, stond er vlakbij mijn huis een grote vrachtwagen te ronken. Een puttenzuiger. Met oranje pilonnen werd de weg afgezet. Een van de drie mannen werkte en de andere twee stonden zich met zijn werklust te vermaken. Nou ja werklust. Naderbij gekomen zag ik dat hij steeds tevergeefs probeerde een pilon een salto te laten maken met de bedoeling om hem op een andere te laten landen.

Ja, soms is de wereld een grote speeltuin. Zeker toen ik me bedacht dat ik vanmiddag ook nog 22 miljonairs uit Nederland en Japan op tv een potje voetbal heb zien spelen.

Henk van Blijderveen

Visie op genezing

Maarten van der Weijden is olympisch zwemkampioen en ex-kankerpatiënt. Velen zien deze sympathieke jongen vooral als een held omdat hij het van de kanker heeft gewonnen.

Maarten ontnuchtert echter al die heldenmakers. In zijn boek “Beter” neemt hij afstand van het denkbeeld dat je kanker kan overwinnen door er tegen te vechten en positief te denken: “Geluk of pech wordt voor jou bepaald. Ik ben gaan liggen en heb m’n lot in andermans handen gelegd. Dat ik genas, is dus niet mijn eigen verdienste.”

Hiermee is Maarten van der Weijden de tegenpool van Lance Armstrong, die er van overtuigd is dat dat hij door zijn instelling de kanker heeft overwonnen.

Twee tegengestelde visies die wel wat verwantschap hebben met visies die op het kerkelijk erf te vinden zijn.

Er zijn christenen die geloven dat God alle kwalen geneest. We hoeven Hem er alleen maar in gebed om te vragen. Blijft de genezing uit, dan wordt de “schuld” nog wel eens bij het “ongeloof” van de zieke gelegd. Het zal duidelijk zijn dat zo’n liefdeloze benadering het herstel niet zal bevorderen.

Zelf ben ik al jaren kwakkelende. Ook voor mij is veel gebeden. Oprecht gebeden en ik ben er dankbaar voor. Dat neemt niet weg, dat ook ik soms de afwijzing heb gevoeld van mensen die niet twijfelden aan hun gebed, maar wel aan mijn geloof. Maar gelukkig heb ik door genade (en door de gebeden!) altijd mijn geloof in God behouden. God die mij heeft laten zien dat Hij van mij houdt en in de ellende bij mij wil zijn.

Ik heb geaccepteerd dat ik leef in een wereld waarin ziekte en dood aanwezig zijn. De gevolgen van de zondeval. God heeft in Jezus hiervoor een oplossing gegeven. Een oplossing echter die pas ten volle na dit leven kan worden ervaren. Daarvoor moet eerst dat kwetsbare lichaam worden verlaten. Maar ook het leven hier en nu ervaar ik als een geschenk. Dankzij het hemelse toekomstperspectief en de leiding en troost van de Heilige Geest!

Maarten van der Weijden gaf zijn lot aan de artsen en genas. Ik geef mijn leven aan God. Hij geneest mij. Misschien niet tijdens mijn aardse leven, maar zeer zeker erna!

Henk van Blijderveen

Motorrijden op Knooppunt Beekbergen

Als het mooi weer is, word ik vrijwel iedere zondagmorgen voor dag en dauw gewekt door motorrijders die op het Klaverblad Beekbergen hun geluk proberen te zoeken. Het is nog maar net licht wanneer ze hun walhalla bereiken. Met een hoog gegier van hun speeltje verplaatsen ze zich op de rechte stukken van het Klaverblad om vervolgens met hoge snelheid een bochtje te nemen.

Manoeuvres die niet per keer worden geconsumeerd, maar per uur. En niet door één motorrijder, maar door hele hordes. Goedemorgen, zeg!

Klaverblad Beekbergen is de oude naam van het circuit. Inmiddels heet het Knooppunt Beekbergen. Een naamswijziging die voor de motorcoureur zou kunnen zijn doorgevoerd. Want hoe doelloos en verknoopt is je leven, wanneer er iedere zondagmorgen dwangmatig rondjes moeten worden gereden? Rondjes die eindigen bij het begin. Gelukkig maken die rondjes een flinke bak herrie. Een herrie die de coureur aan zijn drijfveer herinnert: Ik scheur dus ik besta!

Vanmorgen besloot ik de snelheidsduivels met een bezoek te vereren. Om nog wat meer van hun dieperliggende motivaties te mogen ontwaren. Zolang ze rijden zijn ze echter onbereikbaar. Als kinderen in een achtbaan. Ze gaan helemaal op in de snelheid van hun spel.

Maar zo af en toe kwakt er een tegen de vangrail. Meestal is de motor total-loss en de rijder ongedeerd. Vanmorgen was het ook weer raak. In plaats dat de man blij was dat hij het er levend vanaf had gebracht, schreeuwde hij plaatsvervangend moord en brand. Als menselijke uitlaat van zijn getormenteerd motor. En zoals gebruikelijk is bij motorrijders in de knoop, kreeg de vangrail de schuld.

Voor deze morgen had ik weer meer dan genoeg gehoord.

Tja, wakkermakende rondjes rijden op Knooppunt Beekbergen?
Alsof er voor de zondagmorgen geen betere invulling is te vinden.

Henk van Blijderveen

Wie roofde de jeugd van Laura Dekker?

Soms komen kinderen zo los van hun ouders, dat ze op 13-jarige leeftijd in hun eentje de wereld rond willen zeilen. Ik doel op Laura Dekker uit Wijk bij Duurstede. Positief gezien zou je kunnen zeggen dat Laura een voorbeeldig kind is en dat haar ouders hogeschool opvoeders zijn. Want als je op je dertiende al totaal zelfstandig bent en je als ouder geen moeite hebt met loslaten, dan zijn kind en ouder hun tijd zeker een jaar of 4 vooruit.

Ik zie het echter anders. Ouders en kind lopen een jaar of 13 achter. Want blijkbaar is er vanaf de geboorte al wat mis gegaan. Als dochterlief op haar dertiende alleen de wereld rond mag zeilen, dan vraag ik mij af wat ze op haar achtste mocht.

Laat me raden. Samen met haar vriendje en de zeilboot van papa naar de costa’s? En op haar vierde zou ze waarschijnlijk als kanjer, in het programma Praatjesmakers, Jochem van Gelder bij mogen praten. Over zeiljachten en hun technische snufjes. Aansluitend geeft ze commentaar bij een videootje waarop ze solo bij windkracht negen in haar eigen kajuitzeiljachtje een boei bij Urk rondt.

En was ze als baby ook al anders? Ja! Ze sliep niet. Dat was voor de kleintjes. Kleine Laura ging onder zeil. In de kuip van haar eigen Valkje, dat haar ouders als wiegje op haar kamertje hadden geplaatst.

Over valkjes gesproken; wie heeft de jeugd van dit kind geroofd?

Henk van Blijderveen

De gebaartjes van Usain Bolt

Het was weer raak!

Usain Bolt kan voor een race zulke onnozele gebaartjes maken, dat ik me wel eens afvraag of al dat hardlopen de persoonlijkheid aantast. Voor de start onophoudelijk een handje voor het gezicht houden en als iedereen kijkt langzaam de vlerk wegtrekken om van een serieus gezicht een lachende tronie te maken is toch wel wat kinderachtig. En bij winst her en der triomfantelijke schietbewegingen maken getuigt ook niet van grote diepgang.

Als ik zo tekeer zou gaan tijdens een stadswandeling, zou het me beslist meewarige blikken opleveren. Dan lag de titel “dorpgek van Apeldoorn” binnen handbereik.

Maar “wereldgek” Usain Bolt komt ermee weg. Omdat hij hard kan lopen wordt zijn mallotigheid bedekt met de mantel der snelheid. Hij wordt zelfs “The Legend” genoemd. Ja, Bolt spreekt tot de verbeelding. Hij is iemand die de doorsnee-nobody graag zou willen wezen.

Gisteravond was het weer raak. Op het WK atletiek in Berlijn verpletterde Usain Bolt zijn oude record op de 100 meter sprint: 9,58 seconden! Hij liep superieur. Op het laatst nog even opzij kijkend hoever hij Tyson Gay achter zich had gelaten.

Deze Tyson Gay was vóór deze gelegenheid door de media als gevaarlijke tegenstander uit de kast gehaald. Om de race een extra dimensie te geven. Maar Gay was vooral vermakelijk: In een hoog bewegingstempo zwoegde hij van meet af aan met zijn korte beentjes schuin achter de stelten van Bolt. Gay gaf alles, maar was volkomen kansloos. Heeft u overigens de race van Gay in slow motion gezien? Ik vreesde dat de man behalve de race ook zijn gezicht zou verliezen. Letterlijk! Ik wijt het bijna-demasqué aan ontspanning door inspanning.

Grappig was het tafereeltje na de race. Bolt liep in sukkeltempo een ererondje, terwijl dikke fotograafjes een PR moesten lopen om de kampioen voor de lens te krijgen.

Ja, Bolt is een fenomeen. Voor zo lang het duurt…

Henk van Blijderveen