Witter dan de sneeuw

Mooi wordt het buiten,
door het rustige vallen,
van dikke vlokken,
samengevroren kristallen.

Verhullend wat men ziet,
bedekkend alle vuil.
Zomaar, om niet.
Zonder enige ruil.

Toch bestaat het:
witter dan de sneeuw.
“Het is volbracht!”
klonk Jezus’ schreeuw.

Gereinigd en ontlast,
de bedekking ontstegen,
heeft de zondige mens
verzoening gekregen!

Henk van Blijderveen

Follow the Leader

Adolf Hitler
Veel heil, geen zegen.
Slechts twee lichtpuntjes:
Volkswagens en snelwegen

Idi Amin
Oppositie moest met de billen bloot,
vond in Idi’s terrarium,
een krokodillendood.

Saddam Hoessein
Gaf posities,
in ruil voor trouw.
Vergiftigde wie hem tegenstond.
Zijn einde?
Fotogeniek zwerver
in een hol,
onder de grond.

Fidel Castro
Iedereen, alles, samen,
communist in hart en nieren.
Slechts één exclusiviteit had Fidel:
Cuba koeioneren en bestieren.

Silvio Berlusconi
Leidt een Westerse mogendheid,
verkracht zedeloos wetten,
achter maffiose onschendbaarheid.

Barack Obama
Speechte zich tot verlosser,
Yes we can!
Zijn nieuwe yell:
I’am just a fragile man.

Mahmoud Ahmadinejad
Israëlvervolger,
producent van “vreedzame” atomen.
Wegbereider voor de antichrist.
Maar uiteindelijk een heerser,
die achter netten vist.

Pim Fortuyn
Illusionist,
gespecialiseerd in volksgeluk.
Een verdwaalde Van der G.
bracht hem van zijn stuk.

Geert Wilders
Hij was het,
die na Pim kwam.
Vaardig scheert hij groepen,
over slechts één enkele luizenkam

Mark Rutte
Animal cops, 130 hier en daar.
Maar ook al rijdt je netjes 50,
Een a-liberaal is bij Mark
altijd de sigaar.

Hosni Moebarak
Dertig jaar onderdrukking,
geregisseerd voor Westerse stabiliteit.
Er is hard voor de euforie gestreden,
Het is nog maar de vraag:
is het volk nu uitgeleden?

Tja, leider…
Slechts Een verdient dat predicaat:
Jezus Christus,
betrouwbaar en eeuwig,
Leider en Redder,
voor wie zijn zonden
bij Hem achterlaat!

Henk van Blijderveen

Belangrijke astrobiologische ontdekking NASA

Vanavond om 20:00 uur Nederlandse tijd geeft de NASA een persconferentie over “een belangrijke astrobiologische ontdekking”.

Ik plaats bij voorbaat enkele belangrijke kanttekeningen:

We onderzoeken leven,
praten het tijdelijk permanent.
Maar Hij die het heeft gegeven,
blijft onbesproken, onbekend.

Wroetend en ploeterend,
in de branding van het zijn,
denken we te vinden,
arsenicum als hèt geheim.

Arsenicum,
niet meer dan een giftige korrel zand,
gewreven in eigen ogen,
van wroeters op het levensstrand.

Met schepjes bouwend luchtkastelen,
emmertjes vullend de grachten.
Kansloos verzandend water,
wetenschappelijk versmachten.

Eigen graven gedolven,
onkunde zielloos blootgelegd.
Herroepend eerdere waarheid,
ooit als stelligheid gezegd.

Voormalige kennis verstomt,
boeken moeten verbrand.
Tot de volgende openbaring,
de huidige vermaakt tot irrelevant

Waarom nieuwe boeken schrijven,
zoeken op het verkeerde pad?
Het was begrijpelijk geweest,
als geen mens de Bijbel had.

Henk van Blijderveen

Doorgedraaide andijvie

Andijvie,
mediterrane plant.
Ingeburgerd gastgewas.
In hybrides geassimileerd,
smakelijk groenteras

Vaak wordt ze versmaad,
voelt zich doorgedraaid
in een kil klimaat.
Gezonde kost
komt niet altijd
voor de baat.

En voelt andijvie nattigheid,
dan wordt geen blad
voor de mond genomen,
je hoort bijna dat ze lijdt:
ze kunnen de stamppot op;
nog even en ik ben opgerot.

Maar na regen
komt zonneschijn!
Zie haar staan:
uitgedroogd,
een en al chagrijn.
Slakend opgekropte kreten:
Giet!
Of ik schiet!

Toch noem ik andijvie
niet crimineel.
Eerder dorstig en bitter,
zich ergerend,
groen en geel.

Henk van Blijderveen

Luis ze erin!

Op een etiket
moet nooit “Kom kommer”
worden gezet.
Het is vragen om
luis en gare rapen,
om kwel in uiige tranendalen.

Dan verandert tuinieren
in kastijden.
Een luizige strijd
gevoerd in volle grond
en onder glas.
Een oorlog
van enkele uren daags:
mijn kas-tijden.

Maar God zij dank,
voor het lieveheersbeestje!
Hij laat er velen inluizen.
Hoe kan in zo’n klein beestje,
zoveel zinnig geweld huizen?

Voor hem is mijn moestuin
een hof van eten.
Voor mij een lustoord
waar ik lof oogst.
Mijn kinderen zien het
als een Pa-radijsje.

Henk van Blijderveen

Hier en daar, nu en dan

Aarde en hemel,
hier en daar,
nu en dan.

Hier en daar,
nu en dan.
Twee werelden,
onverenigbaar.

Maar nu en dan,
openbaart zich,
dankzij Jezus,
hier het daar.

Henk van Blijderveen

 

Salarissen Oranje spelers

Als veelbelovende jeugdspeler van SC Gorssel brak ik door in de F-jes. Ik was aardig uit de kluiten gewassen en paste prima in de kleiige voetbalhabitat van het IJsseldorpje. Met overgave schoffelde ik de spaarzame polletjes gras uit de sportieve akker van de plaatselijke trots. Ja, ik zou Oranje halen.

Maar ergens kwam er een kink in de kabel. Mijn puberale fysiek werd geteisterd door groeihormonen en ik liep plotseling als een hark te schoffelen. Weg Oranje roem en riant inkomen.

Kijkt u maar eens naar  deze lijst waarin de salarissen van de spelers van Oranje per dag staan vermeld. Per dag, om perspectief aan te brengen.

Klaas Jan Huntelaar mag de hele zondag voor 20.000 euro loungen op de bank van AC Milan, maandag wat trainen voor 20.000 euro, dinsdag voor 20.000 aan sponsorfotootjes laten schieten, enzovoort, enzovoort. Ja, Klaas Jan heeft dankzij doelgericht en spits onderhandelen een vet contract gescoord.

Maar de lijst toont ons ook minderbedeelden. Neem nou zo’n Gregory van der Wiel. Die jongen is echt de Jan Doedel van Oranje. Het grenst aan misdadigheid dat de Ajaxbestuurders Gregory afschepen met een schamele 3400 euro per dag. Goed, de knaap is nog maar net uit de luiers en dan moet je ergens beginnen. Maar zó’n hongerloontje… Wat heeft die jongen veel dagen moeten ploeteren voordat hij zijn Mercedes kon kopen. Ik hoor u denken: moest het dan een Mercedes ML 63 AMG zijn? Die Van der Wiel past toch ook wel in een Baby Benz? Wat zegt u, een Baby Benz?! Wilt u een wrak van Gregory maken? Er zijn al heel wat jongeren door pesten geruïneerd. Nee, die onfortuinlijke Van der Wiel moet minimaal één poot stijf houden en een fatsoenlijke beloning eisen.

De een sterft van de honger,
de ander van het geld.
De een maken we tot sterfgeval,
de ander tot held.
De een laat slechts wezen na,
waar de ander baadt in weelde.
Het is de hebzucht in de mens,
die welvaart misdeelde.

Henk van Blijderveen

Voorjaar!

Half elf, 18 maart,
tik ik buiten dit gedicht,
de eerste zonnewarmte
koesterend op mijn gezicht

Spreeuwen met vreemde geluiden.
Fluitend leeglopend,
snavelend klepperend.
Rare vogels, onzin verkopend.

Opgewonden kinderen
op een schoolplein.
Uitbundig uitgelaten, zoals alleen
voorjaarskinderen kunnen zijn.

Herinneringen aan lome dagen
bij zonovergoten baden.
Doezelige kakofonieën,
luieren in plaats van daden.

Knikkers, hoepels, tollen.
Nee, ik ben niet piep.
Toch hol ik er herinnerend achteraan.
Ja, de tijd loopt harder dan ik liep.

Staartmezen zoeken materiaal
voor hun liefdesnest.
Zoals haar van onze beagle;
uitgekamde winterrest

Een citroentje fladdert vrolijk.
Speciaal voor de zuurpruimen.
En een aardhommel bromt zwaar:
“De winter gaat het veld weer ruimen.”

Ons hondenbeest baadt vreemd
en schaamteloos in de zon.
Met de poten in de lucht;
‘k wou dat ik het durfde, het kon…

Zelfs het geluid van monsterlijke slangen,
zoals de A50 en A1,
klinkt minder agressief,
valt door het zonnetje uiteen.

Kortgeleden nog knisperde de wind,
door dorre beukenhagen.
Nu brengt hij zacht en warm,
de eerste lentedagen.

van mest, gras en aarde.
Verwachtingsvolle snuiverijen,
die ik vandaag vreugdevol ontwaarde.

Het lieveheersbeestje staat met stip op een.
Dat is de belangrijkste bode.
In woord en gebaar,
brengt het onze Schepper voorjaarsode.

Henk van Blijderveen

Leestekens openbaren karakters

Leestekens hebben veel gemeen,
met het doen en laten,
met het karakter, van menigeen.

De een zet driftig een punt,
waar volgens de ander
gerust een komma had gekund.

Sommigen halen meermaals aan.
Dat is veiliger,
dan voor een eigen mening te moeten staan.

Soms worden vele vraagtekens gezet,
Zodat de ander orakelt,
niet op de onzekerheid van de steller let.

Zelf hou ik van duidelijk zijn.
Nee, nuance is niet mijn sterkste punt.
Ik trek graag een rechte lijn.

Het liefst verticaal,
met een punt eronder.
Dat maakt een doodgewone zin,
vetgedrukt en bijzonder.

Haakjes openen,
Haakjes sluiten.
Niks erbinnen,
alles erbuiten.

Ja, niks erin.
Omdat ik zo verdraaide moeilijk
een nikszeggend tussenzinnetje verzin.

Teruglezend zie ik slechts komma’s
en enkele punten.
De hoogste tijd,
om met een dubbele te stunten:

Met daarachter opsommingen van formaat.
Speciaal voor de analyticus
die voor verklaringen gaat.

De puntkomma wordt slechts gebruikt,
door schrijvers die koketteren;
zij die menen dat hun talent ontluikt…

U ziet het: wilt u mensen leren kennen,
dan zult u aan identificatie
door leestekens moeten wennen.

En wanneer een punt op een komma stuit?
Waardeer elkaar, vul aan;
Punt uit!

Henk van Blijderveen

Geleerde uit Rhenen

Er kwam een geleerde uit Rhenen,
hij had voeten met slechts grote tenen.
Twee waren normaal,
Zó luidt zijn moraal:
degeneratie is voor dezen en genen.

Henk van Blijderveen