Vijgen van de Sint

Misschien iets voor de schimmel van Sint?

Sinterklaas moet de poep van zijn paard opruimen. Zo heeft de gemeenteraad van Velsen besloten. Hiermee wordt hem het privilege van wildpoepen ontnomen. Schandalig! Sint is wel goed om de economie aan te jagen; vijgen als cadeautjes worden warm verwelkomd. Maar de warme vijgen van zijn schimmel worden kil veroordeeld.

Nog even en hij wordt jaarlijks als een draaideurcrimineel van zijn boot gehaald, zijn schimmel geconfisqueerd en de pofbroeken van zijn Pieten op inhoud gecontroleerd. Want overdadige pepernotenconsumptie kan illegale diarree veroorzaken. Naar wat voor samenleving zijn we op weg wanneer Sint dezelfde plichten krijgt als Jan met de Pet?

Nee, de Velsense gemeenteraad heeft alle contact met de realiteit verloren. Ze ontnemen de Sint zijn status van onaantastbaarheid en het publiek een bron van vermaak. Want het tafereeltje van een heilige man die gezeten is op een zich ontledigend paard, valt in de categorie “spontane volkshumor”.

Ik durf te stellen dat de Velsense bestuurders een bom onder het sinterklaasfeest hebben gelegd. De geloofwaardigheid van de Sint is toch volkomen naar de Filistijnen wanneer hij en plein public door een aardse diender wordt bekeurd? Voor illegaal poepen nota bene!

Bovendien zullen de kinderen hun ontzag voor de goedheiligman verliezen. Want als Sint zijn paard niet eens mag laten poepen, wie is hij dan wel om kinderen te mishandelen met een roe? En over illegale export van kinderen in zakken wil ik het al helemaal niet hebben. Voor de man het weet, heeft hij een taakstraf aan zijn tabberd hangen. In de bosbouw bijvoorbeeld. Met zijn schimmel bomen uit het bos slepen.

Ja, de bestuurlijke fatsoensrakkers uit Velsen hebben Sint gedegradeerd tot een vreemd verklede man op een paard, die met een protocollair ritje door de stad het teken geeft dat de middenstand gespekt mag worden.

Wat een ontluistering!

Henk van Blijderveen

Beer op schaatsen

In een Kirgizisch circus schaatste een beer. Ja, schaatste. Het is hem net vergaan als die clown van Ben Cramer. Niemand kende zijn verdriet en nu is hij dood. Doodgeschoten om precies te zijn. Want hij had een black-out (of was het een helder moment?) en zag in zijn twee dompteurs beulen die hem zowel geestelijk als lichamelijk mishandelden. Eén dompteur doodde hij en de ander werd zwaar verwond.

Menselijk gezien is het wel logisch dat de beer is doodgeschoten. Tenslotte heeft een dier de rentmeester van deze aarde, de mens, niet op schaatsen achterna te zitten om hem vervolgens een kopje kleiner te maken. Want de mens is hoogverheven boven het dierenrijk. Bovendien had het beest dankbaar moeten zijn voor het dagelijks verstrekte voer en de speciaal voor hem op maat gemaakte extra verstevigde schaatsen.

Er is maar een beer die ik graag op schaatsen zie: De beer uit Lemmer.

Ondankbare beer, dat hij was! Zijn toekomst is nu verknald. Maar dat heeft hij wel aan zichzelf te danken, dat verwende beest! Met wat coöperatie had hij hele dagen kunnen schaatsen. Zeg nou zelf, dat is toch een voorrecht? En dan heb ik het nog niet eens over dat lachende publiek. Menig cabaretier zou willen dat zijn publiek zich zo om hem bescheurde. En dat allemaal dankzij die twee lieve ome’s waarvan er eentje naar de eeuwige circustent is verhuisd en de ander voorlopig commando’s mag geven in het ziekenhuis.

Ik voel echter meer sympathie voor de dode beer, dan voor de dompteurs. Een beer laten schaatsen. Hoe verzin je het! En op die overtreffende trap van twee broodjessmerende beren komen dan ook nog mensen op af die zich ermee vermaken. Het is beeronterend! Hoe zouden de repetities eruit hebben gezien? Hoe vaak zal het beest gevallen zijn en onder dwang weer op de ijzers zijn gedrild? Tot uiteindelijk alle stoppen doorsloegen.

Een drama dat voor 100% op conto van de mens komt.

Henk van Blijderveen

List en bedrog in dierentuin

De populaire zebra’s van dierentuin Marah Land in Gaza-Stad verhongerden tijdens de oorlog tegen Israël. En omdat een levende zebra toch al gauw 40.000 dollar kost, werden twee ezels door een professionele schilder onder handen genomen.

De directeur kwam met deze quote in het nieuws: “Kinderen weten het niet en zijn blij dat ze iets nieuws zien.”

Het verhaal intrigeerde mij. Ik besloot persoonlijk poolshoogte te nemen en reisde af naar Gaza-Stad. Eenmaal in de dierentuin ging ik eerst naar opgeschilderde ezels. Het was leuk geprobeerd, maar ik trapte er niet in. De dieren waren te schonkig en te sullig om voor zebra’s door te kunnen gaan.

Vervolgens wilde ik de directeur eens nader aan de tand voelen over zijn bedrog. Maar de man bleek te zijn ontslagen nadat hij de bezoekersaantallen opkrikte met chimpansees. Chimpansees die, door de inmiddels in vaste dienst genomen schilder, waren omgetoverd tot Palestijnen.

De schilder sprong in het ontstane machtsvacuüm van de dierentuin en besloot om niet alleen de kwast, maar ook het heft in eigen hand te nemen. Een oude dementerende orang-oetan werd beschilderd en op de directeursstoel gezet. Het beest knapte voortdurend uiltjes, hetgeen in een dierentuin zeer welkom is.

Na hoofdschuddend de non-coöperatieve, gerestylde directeur te hebben aanschouwd, vervolgde ik mijn onderzoek.

Bij het bord “DE LAATSTE DODO” hoorde ik duidelijk “kwak” en zag het touwtje dat de pluim van het beest op zijn plaats hield. Maar ach, wat geeft het. Kinderen weten het niet en zijn blij dat ze iets nieuws zien.
Iets verderop liep ik een wolharige mammoet tegen het lijf. Ik liep. Het beest stond stil. Het was niet instaat om te lopen omdat het gevuld was met bavianen die allemaal een eigen kant op wilden. Ja, dat was een intrigerend spektakelstuk.

Uiteindelijk kwam ik aan bij het lege apenverblijf. Alle apen waren elders; opgeschilderd. Het topje van de apenrots werd nu bemand door onze schilder. Hij was als apenkoning beschilderd, sloeg zichzelf op de borst en riep luid: Dus Darwin had toch gelijk!

De zoveelste truc om mensen te trekken! Maar ach, wat geeft het. De mensen weten het niet en zijn blij dat ze iets nieuws zien.

Henk van Blijderveen

Speel-o-theek voor honden

De eerste speel-o-theek voor honden en katten is een feit. De eigenaresse is gedragsadviseuse. Waarschijnlijk heeft een teveel aan kennis haar aangezet om de speel-o-theek te beginnen. Zo zijn er veel speeltjes die bedoeld zijn voor “voerverrijking”. Dit betekent dat het dier zijn best moet doen om het voer te pakken te krijgen. Het betekent ook dat de ingenieuze spelletjes niet alleen het voer verrijken…

Ik zal u een geniale low budget voerverrijkingstip geven. U heeft alleen een ruig grasveld, een zak hondenbrokken en een voerbak nodig. Ga als volgt te werk: vul de bak met hondenbrokken, ga midden op het grasveld staan en gooi de brokken in een wijde boog om u heen. Bij goede uitvoering geef ik garantie op een uur voerverrijking. Ja, de beste ideeën komen vaak van de leken!

Natuurlijk heeft de speel-o-theek ook ballen in het assortiment. Geen gewone ballen. Nee, ballen waar met gemak brokjes in gaan en waar ze met veel moeite weer uit willen. Juist! Voor de voerverrijking.

Onze beagle heeft geen ballen of andere systemen nodig. Door honger gedreven heeft ze zichzelf doeltreffende voerverrijkingstrucs aangeleerd. Tegen etenstijd gaat zij steeds liggen waar ik loop. Bij het toenemen van de eetlust maakt ze zijdelingse rolletjes en als de rammelende maag niet meer te harden is, trekt ze uiteindelijk de aandacht met een voerverrijkingsact die wordt veroorzaakt door eendrachtige samenwerking van honger, adrenaline en spieren. Dan maakt ze vanuit staande positie een salto. Ze oefent momenteel op de dubbele salto met schroef.

Ach, het leven voor een baasje is toch zo heerlijk simpel. Als je tenminste niet geplaagd wordt door kennis.

Zouden ze in de speel-o-theek ook dennenappeltjes en eikels verhuren? Want daar liep onze vorige hond, een Border Terriër, destijds geweldig op. Ik schopte ze weg en mijn hondje liep er met een van vermoeidheid uitwendige opgekrulde tong achteraan te draven. Gratis speeltjes, puur natuur.

Ik besef dat mijn tips niet goed zijn voor de speel-o-theek nering, maar ze zijn des te beter voor de hondenbaasjes hun tering.

Henk van Blijderveen

De rubberen eend van Florentijn Hofman

De 12 meter hoge badeend van de Nederlandse kunstenaar Florentijn Hofman heeft het in België zwaar te verduren. In juni raakte het beest verwond door een storm. En midden augustus was het weer raak. Toen werd het in Maasmechelen uiteen gereten. Door vandalen, zo wordt gezegd. Maar voor wie ooit het paringsgedrag van eenden heeft aanschouwd, is er ook een andere verklaring:

Je bent een Belgische woerd en moet met een stuk of wat andere mannetjes een vrouwtjeseend delen. Dat betekent oorlog, met daar tussendoor de ontspanning van kortstondige vrijages. Vrijages met een geliefde die door amoureuze overuren geleidelijk aan op een duikboot begint te lijken. Nee, voor een woerd zijn dat geen ideale omstandigheden om de liefde te bedrijven.

En dan verschijnt er plotseling een vrouwelijke kanjer die de koppen van de Maasmechelse woerden op hol brengt. Want het is een lekker ding, die eend van Florentijn. Zacht, vriendelijk ogend en bovendien zeer luchtig in de omgang. De ideale partner om donzig kroost van formaat bij te verwekken. Maar de eend van Florentijn bestaat slechts uit een flinterdunne plastic huid waaronder enkel lucht huist. Een creatuur dat niet bestand is tegen de opgewonden voltallige woerdenpopulatie van Maasmechelen. En zo veranderde na een wilde nacht de droompartner van de woerden in een hoop knalgeel plastic met oranje accenten.

Maar inmiddels is de eend dichtgeplakt en opgepompt. Door de plastische chirurgie niet meer aantrekkelijk voor woerden, dobbert het kunstwerk nu weer vrolijk rond op Belgisch water.

Ja, het is een kunstwerk. Omdat het een hele grote replica is van een gebruiksvoorwerp. En omdat de kunstenaar er een wollige filosofie aan heeft gehangen. Op Florentijns site staat te lezen: “De Rubberen Eend kent geen grenzen, hij discrimineert niet en heeft geen politieke denkbeelden. De vriendelijke, drijvende Rubber Eend heeft genezende eigenschappen: hij kan spanningen in de wereld doen afnemen. De Rubberen Eend is zacht, vriendelijk en geschikt voor alle leeftijden.”

Ja, Florentijn Hofman is een raskunstenaar; hij weet van een eend een afgod te maken. Geen wonder dat het beest wat opgeblazen is.

Henk van Blijderveen

De heroïek van karpervissen

Een halve eeuw geleden werd er door recreanten nog met bamboe gevist. Kreeg je daar een karper aan, dan moest het een sterke stok zijn in combinatie met een nylonkabel, wilde je het beest in verzekerde bewaring kunnen stellen. Als kind is het me een keer gelukt. Achteraf denk ik dat het een terminale karper moet zijn geweest. Een karper die een ster zag vallen en wenste dat hij nog één maal het genoegen van een vette regenworm mocht smaken. De dag daarna ontmoette hij zijn wens aan mijn haak.

Wat een trofee was dat. Ik heb hem teruggezet en moet het met herinneringen doen, want ik had op mijn zesde nog geen fototoestel, laat staan een gsm met camera van de kleuter anno 2009. Het voordeel van deze herinnering is dat de karper allengs groter is geworden. Ik koester hem nog steeds, die doodzieke kanjer.

Dat is pas heroïek: een arend die vist en een vis die vliegt.

Mijn gehaspel met snoertjes en bamboe is niet te vergelijken met de ultramoderne karpervisserij van tegenwoordig. Wil je als karpervisser alles aan de waterkant krijgen, dan moet je een bestelbus met minimaal 10 kuub inhoud hebben. Want de randapparatuur is belangrijker geworden dan de hengel met het haakje. Ik noem u het bootje met fluistermotor om het voer en de haak met aas op de juiste plek te deponeren, de tent, hangmat, televisie, koffiezetter, beetverklikkers, stretcher en foto-apparatuur.

Maar het volgende busje hoeft niet meer zo groot te zijn. Want er is nu voor maar 3000 euro een radiografisch bestuurbaar speelgoedbootje op de markt dat de vis opspoort, hem voert en een beaasde haak aanbiedt. De Carpcatcher JP 1. JP zal voor Just Playing staan. Want met vissen heeft het weinig te maken.

Het is wachten op de opvolger van de JP. De AI. All Inclusive. Je gooit een emmer mais in het ding, programmeert hem op karpers met een lengte van 60-plus, haakt de volgboot van 3 meter erachter en de AI doet de rest. Dan hoef je helemaal niet meer aan de waterkant te zitten. Gewoon ’s morgens de boot uitzwaaien en ’s avonds de buit binnenhalen, meten, fotograferen en terugzetten.

Op verjaardagen en partijtjes komen de foto’s goed van pas. Zo kun je met een minimum aan inspanning een maximum aan heroïek oogsten.

Henk van Blijderveen

Vooroordelen achteraf bekeken

De laatste tijd word ik bepaald bij mijn vooroordelen. Vooroordelen die me soms achteraf gelijk geven. Maar meestal blijken ze bij nader inzien deels of faliekant fout te zijn.

(klik om te vergroten)

Deze foto schoot ik gisteren op mijn volkstuin. Vier lieveheersbeestjes, een vlieg, een mier en een wesp. Met zijn zevenen waren ze bezig om een sappige peer te molesteren. Ik heb de gaten in mijn peren altijd geweten aan die vervelende wespen. Nu weet ik beter. Er zijn ook nog andere boosdoeners. In het kader van dit verhaal wil ik ook nog een nuttige functie aan het vreetgat toekennen: indicator voor rijpheid.

Hoe meer ik om me heen kijk en me bewust word van de omringende weidsheid, des te kleiner voel ik mij. Door het ruimere blikveld en iets kleinere ik komen de negatieve of positieve ervaringen minder geïsoleerd te staan. De scherpe kanten van een slechte ervaring met een buitenlander worden afgevijld door tien goede ervaringen. De positieve ervaringen met mijn Hollandse buurman worden in perspectief gezet door andere ervaringen met autochtonen.

Ja, er bestaan nogal wat vooroordelen. Neem nu de christen. Daar worden heel wat etiketten op geplakt: Calvinistisch, saai, humorloos, zuinig, ongezellig, hypocriet. Etiketten die geplakt worden door mensen die negatieve ervaringen met één of een paar christenen hebben gehad. Met een wat ruimere kijk op deze groep mensen, zouden er beslist positieve ervaringen zijn opgedaan, zodat ook de hartelijkheid, humor, echtheid en vrijgevigheid aan het licht waren gekomen.

Enerzijds een enorme verantwoording om als christen een aansprekende getuige van Jezus te zijn. Anderzijds een uitnodiging aan het adres van niet-christenen om eens op onderzoek uit te gaan.

Ik hoop dat deze column afgehaakte christenen, die teleurgesteld zijn in mensen of kerkelijke structuren, aanmoedigt om positieve broeders en zusters te leren kennen. Broeders en zusters die voor hen de wegwijzer richting Jezus willen zijn.

Henk van Blijderveen

Bestaat de hondenhemel?

Er is weer een record gesneuveld: Deense Dog Gibson, de langste hond ter wereld, is niet meer. Uitgerekt was Gibson 2,20 meter lang.

Ja, we leven op records en rariteiten. Ze manifesteren zich in het Guinness Book of Records. Gibson stond er ook in.

Rek- en strekoefeningen.

Ik heb onze oude beagle opgemeten. Het beest is strak uitgerekt 70 centimeter. Was zij nog jong en flexibel geweest, dan had er met wat rek- en strekoefeningen recordmuziek ingezeten. Goed, er hadden ter ondersteuning een paar wieltjes onder gemoeten, maar dan had zij een kampioen kunnen worden. Nu ligt ze hele dagen anoniem in haar mand te snurken. Alleen met etenstijd is zij hyperactief. Want het beest heeft een onwaarschijnlijke eetlust.

Hé, dat brengt me op een idee! Als ik het met haar nu eens in de breedte zoek. Wellicht dat er dan een record in zit.

Tucka, beagle te Apeldoorn. Lengte: 70 centimeter. Breedte: 220 centimeter.

Ik wil nog even terugkomen op Gibson. Het baasje van het overleden bakbeest is doorgeslagen en heeft een condoleanceregister geopend. De eerste zin? “Ze zeggen dat alle honden naar de hemel gaan. Ik weet dat mijn jongen de hemel naar de aarde heeft gebracht!”

Zo brengt ze de door velen aangehangen hondenhemel naar de aarde. Een gekmakende aarde met aan de ene kant reclamefolders met vleesaanbiedingen en aan de andere kant druk bezochte condoleanceregisters voor overleden honden.

Het is wel begrijpelijk dat de hondenhemel wordt omarmd. Honden lijken zoveel menselijker dan die hondse mensen. Anders gezegd: honden zijn ook honds, maar op een onderdanige manier, waardoor het menselijker overkomt.

Voor de adepten van de hondenhemel bestaat een prachtig alternatief. Het geloof in de hemel van God. Want dat is de enige plek waar geen verdriet en pijn zullen zijn.

Daar is het niet honds. Zelfs niet menselijk. Nee, daar is het Goddelijk!

Henk van Blijderveen

Steur vissen in IJssel: sensationeel!

Bovenstaande foto maakte ik bij Kampen. Mijn eerste reactie: dat moet de Leviathan zijn. Het zeemonster waar de Bijbel over verhaalt.

Vreemd hoe menselijke radertjes werken. Hoe snel de objectiviteit in het gedrang komt door een gebrek aan kennis. In mijn geval maakte ik het driehoekje Kampen-christelijk-Leviathan. Terwijl het door mij gefotografeerde monster een doodnormale steur is.

Nou ja doodnormaal? Het is een aparte vis die met een maximale lengte van 3,5 meter en een gewicht van 250 kilo tot de verbeelding spreekt. De Atlantische steur is eigenlijk een zeevis. Tegen de paaitijd zwemt hij de rivieren op, zet de kostbare kuit, door smulpapen kaviaar genoemd, af en vertrekt weer naar zee.

Bij Kampen werd vroeger veel steur gevangen. Maar tussen 1700 en 1900 liepen de vangsten geleidelijk terug. Oorzaken? Overbevissing, door de mens gebouwde barrières, zoals de Afsluitdijk, vernietiging van paai en opgroei-omgeving door basaltoevers en niet te vergeten de watervervuiling.

Gelukkig worden er steeds meer maatregelen genomen om de IJssel natuurlijker te maken. Ook is de waterkwaliteit de laatste jaren aanzienlijk verbeterd en er komt een vistrap in de Afsluitdijk.

Kortom, de Atlantische Steur gaat een comeback beleven! Dat wordt sensationeel vissen in de IJssel.

Stelt u zich het volgende tafereeltje voor: het is een mooie zomerdag en u zit heerlijk op uw stoeltje met de vaste stok op een krib te vissen. Met een dik snoer, want je weet maar nooit of er een snoekbaars hapt. Plotseling een aanbeet van het type walvis. Uw handen klemmen zich in paniek om de stok. Door de adrenaline treedt er een subiete verkramping op die u één maakt met uw hengel. Het dikke snoer fungeert als onverbrekelijke intermediair tussen u en de steur.

Voor u het weet mengt u zich met een vaartje van 50 kilometer per uur onder de jetskiërs, waterskiërs en andere watersporters. Met dit verschil, dat u volkomen stuur- en willoos wordt gedirigeerd door een steur van 250 kilo. Het is maar goed, dat de IJssel niet zo heel diep is, want anders zou u het “genot” van snorkelen zonder snorkel ook nog moeten smaken.

Ik adviseer dus alle sportvisser om de uitrusting uit breiden met een helm met daarop een gevarendriehoek en een blauw zwaailicht, waterski’s en voor de zekerheid, toch maar een snorkel van het formaat XXXL.

Henk van Blijderveen

Trampoline ontsiert platteland

Vroeger sierden de pioenroos, jasmijn, flox, duizendschoon, dahlia en stokroos het boerenerf. Tegenwoordig wordt het ontsierd door de trampoline. Je telt in de buitengebieden pas echt mee wanneer er een trampoline pontificaal op het grasveld staat.

Op een trampoline kun je kunstjes doen. Salto’s, schroeven en flikflaks. Maar eerst moet de rechtstandige sprong geoefend worden. Dat is leuk. Tot een half uur na aanschaf. Dan wordt het de hoogste tijd voor de benenbrekende kunstjes. Maar dat valt vies tegen. Daar moet je veel voor oefenen.

En zo komt het gros van de boeren en buitenlui niet verder dan de verticale sprong. Een eentonige vervelende verticale sprong die eentonige vervelende gedachten oproept: waarom heeft iedereen eigenlijk zo’n ding? En waarom heb ík er een?

Ondertussen ziet de dichtstbijgelegen buurman al dat naburige gespring met een verrekijker aan en denkt: nu heb ik wel een leuk verbouwd boerderijtje, maar wat stelt het voor zonder trampoline? Ik ben weliswaar alleenstaand en 65-plus, maar zonder trampoline is mijn leven niks waard. De volgende dag arriveert de TrampolineGigant met het statussymbool.

En zo groeit het platteland vol met grote, nutteloze, groene en blauwe paddenstoelen. Van zomer en winter trekken ze zich niets aan. Het hele jaar door staan ze, na die actieve eerste dagen, niets te doen.

Maar ook statussymbolen verwelken. Na een jaar degradeert de trampoline van grasveldversiering tot paardenwei-attribuut. Hebben die beesten ook eens een verzetje.

Deze foto schoot ik gisteren:

Ik heb een uur staan kijken. Want het leek me te gek om een paard op een trampoline te zien springen. Maar die edele rotbeesten vertikten het. Ik stapte dus maar weer op mijn fiets en kijk na een paar honderd meter nog eens achterom. Zie ik daar een paard een dubbele salto maken!

Henk van Blijderveen