Pig Chase, een game voor varken en boer

Onlangs fietste ik langs een weitje scharrelvarkens. Achter een schuurtje hadden de beesten een hangplek. Een ruig terreintje met zand en modder. Het varken dat daar lag te loungen, trok met uiterst tevreden knorgeluidjes mijn speciale aandacht.

Wat een contrast met het vlees en vet dat zich in megastallen goedkoop en snel moet ontwikkelen tot kiloknallers. Stallen waarin tevredenheid ontbreekt en gegil domineert. Want als groeien de enige bezigheid is, dan ligt verveling op de loer. En verveling maakt baldadig, waardoor het gekrijs door vroegtijdige slachtingen niet van de lucht is.

Maar er daagt een oplossing: Gamen! Ontwerpers van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en onderzoekers van Wageningen UR hebben gezamenlijk een heus varkensspel ontwikkeld. Hierbij is het de bedoeling dat de varkensboer met zijn iPad een lichtbal over de stalmuur laat bewegen, waar het varken met zijn snufferd achteraan moet hollen.

Weet u hoe dat spelletje heet? Pig Chase. Vrij vertaald: Varkensjacht. Maar varkens zijn superintelligent. Er hoeft dus maar een Engelstalig exemplaar in de stal te lopen die het spelletje associeert met het slachthuis en deze innovatie is al bij voorbaat geflopt.
En zouden de getraumatiseerde varkens, die als big zijn gecastreerd, staan te popelen om achter tweedimensionale balletjes aan te rennen?

Mocht Pig Chase desalniettemin toch een succes worden, dan loopt de boer het risico om gameverslaafd te worden. Boerentaken zullen verwaarloosd worden en een faillissement dreigt. Zo eindigt onze boer varkensloos, met als enig houvast de bedelstaf. De snotteromroepen die andermans ellende prima weten uit te baten hebben er een nieuw concept bij: Boer Zoekt Varken. Het programma zal zeker een hit worden.

Ook voorzie ik dat binnenkort het eerste belevingsgerichte verzorgingshuis haar deuren zal openen voor de Pig Chasejunk en zijn huisvarken.

Wat een heisa! Terwijl de oplossing in de vorm van een scharrelweitje zo eenvoudig is.

Henk van Blijderveen

Orka Morgan

In juni 2010 zwabberde er plots een doodzieke orka in de Waddenzee. Zou het een zieke kwal of kokkel zijn geweest, dan was het leven beslist zonder menselijke tussenkomst geëindigd. Maar een stervende orka roept een dierenliefde op die wonderlijk co-existeert met het nuttigen van gehakballen en hamburgers. Zou het iets te maken kunnen hebben met het vermogen van een orka om kunstjes op commando af te kunnen leveren?

In ieder geval vond het Dolfinarium dat de orka een voorkeursbehandeling verdiende. Voor de fondswerving en de toeloop kreeg zij de mannelijke filmsternaam Morgan en werd marketingvaardig tot troetelorka gemaakt. Maar wel een troetelorka die de natie een tijdlang in tweeën spleet.

De in de Orka Coalitie verenigden, stelden zich op als een soort geallieerden die Morgan wilden bevrijden van een verfoeilijk regiem. Een regiem dat haar als dwangarbeidster wilde exploiteren.

Tegenover de Orka Coalitie stond de vermaaksindustrie, die het beest als inkomstenbron zag, waar ze de economische oorlog mee zou kunnen winnen.

Het werd een strijd vol oorlogspropaganda. De Orka Coalitie verkondigde dat Morgan met wat begeleiding heel goed verenigd zou kunnen worden met familie in de Atlantische Oceaan.

Terwijl de vermaaksindustrie tetterde dat Morgan na vrijlating vrijwel zeker verstoten zou worden.

Uiteindelijk is Morgan onlangs per vliegtuig naar een groot bassin van een dierenpretpark op Tenerife vervoerd. Om op termijn samen met de andere orka’s kunstjes te doen. De journaals tonen ons beelden van een nog wat onwennige, maar o zo liefdevol opgevangen Morgan. De boodschap? Ga maar rustig slapen Nederland!

De verspieders van de Orka Coalitie zien daarentegen een totaal andere Morgan. Een die zielig in een hoekje van het bassin ligt te verkommeren.

Ach, deze bommen met duiten kostende oorlogssoap had voorkomen kunnen worden, wanneer we een dier niet als mens of kunstenmaker zouden behandelen.

Henk van Blijderveen

Liefde gaat door de maag

De trouwe lezers van Columnchrist weten dat ik een beagle heb. Tucka. Ze is bijna 11.

Laat ik eerst haar positieve punten opsommen. Lief en toegankelijk voor alles dat de gil- en renfase is ontgroeid. Ook is ze een geweldige slaapster. Ik heb nog nooit een levend wezen meegemaakt dat zo’n heerlijke rustgevende snurk met een aansluitende rochel ten gehore kan brengen. Het doet me altijd denken aan een koffiezetsessie die haar einde nadert.
Tucka is ook nog eens gezegend met een darmflora die fantastisch samenwerkt met de fauna die dagelijks naar binnen wordt geschrokt. Ja, haar poepen zijn prachtig vast en worden er in no-time uitgewerkt. Bovendien luistert ze redelijk, als ze daar zin in heeft en is ze enigszins waaks, als ze de situatie vertrouwd.

Nee, denk nu niet, die Henk heeft een modelhond. Want Tucka heeft een groot minpunt. Ze is allergisch voor alle kleine kinderen die niet tot de Van Blijderveenclan behoren. En dat zijn er nogal wat; we wonen in een kinderrijke buurt.

Hoort Tucka die druktemakertjes, dan manoeuvreert ze zichzelf in de underdogpositie. Van nature staat ze al laag op de poten, maar bij angst wordt het nog erger. Dan zakt ze door naar de sluipgang en gaat bovendien in de telgang lopen. Kortom, ze creëert een geheel eigen manier van voortbewegen, die er niet uitziet.

Tot overmaat van ramp hebben we een buurmeisje van een jaar of 5, dat geen antenne voor hondenangst bezit. Laatst belde ze samen met twee vriendinnetjes aan en vroeg of ze Tucka uit mochten laten. “Want ik vind Tucka zo lief”, zo zei ze.

Ik kon Tucka natuurlijk niet overleveren aan zoveel jeugdig enthousiasme. Maar ik waardeerde het gebaar en liet de meisjes wat uit onze snoeppot zoeken. Het buurmeisje graaide een keer en sprak hondsdol:

“Ik pak een hondendrolletje. Dan kan ik tenminste nog aan Tucka denken!”

Kijk, dat is nu eens echte liefde die door de maag gaat.

Henk van Blijderveen

Happy Feet: van blijspel tot drama

Eind juni spoelde keizerspinguïn Happy Feet aan op een warm Nieuw Zeelands strand. En omdat pinguïns oppervlakkig denken, zag Happy Feet het strand aan voor een besneeuwde Zuidpool. Zo veranderde hij van een sneeuweter in een zandhapper.

Het was beter geweest wanneer hij als zandbal was gestorven. Want Happy Feet, alleen die naam al, werd de hoofdpersoon in een goednieuwsshow die alle wereldse ellende moest doen vergeten. Happy Feet moest en zou weer op zijn vrolijke voeten worden geholpen. Daartoe werd een endoscoop gedegradeerd tot zandzuiger en een vooraanstaand specialist tot dierenarts, annex baggeraar.

De halve wereld leefde mee met Happy Feets maagoperaties en later met zijn revalidatie in de dierentuin van Wellington. De andere helft van de wereldbevolking verbaasde zich over de buitenissige hulp die een keizerspinguïn kreeg.

Gelukkig naderde het kapitalen verslindende blijspel onlangs de finale! Happy Feet werd ter remigratie naar een geschikte uitlaatplaats gevaren en met zachte dwang gelost. Een gps-zender zorgde ervoor dat al zijn fans gecontroleerd konden afkicken.

Zou Happy Feet hebben geweten van de duistere kanten van zijn redders, dan was hij zeker als een opgevoerde onderzeeër naar de Zuidpool gespeerd. Maar nu hij de mens in zijn meest diervriendelijke vorm had ervaren, wilde hij niet meer weg. Het afscheidsfeestje in de dierentuin van Wellington, waarbij de feestgangers zwart-wit gekleed gingen, moet Happy Feet hebben gesterkt in de gedachte dat hij al die dolende mensen toch echt niet in de steek kon laten.

En zo kringelde Happy Feet doelloos rond op de oceaan. Wachtend op het moment dat hij weer als zingever zou worden omarmd.

En nu? Nu is er helemaal niets meer! Happy Feet en het zendertje zijn onvindbaar. Het blijspel is een drama geworden.

Ik denk dat hij ergens in de oceaan een enorme snor zag opduiken en dacht: “Eindelijk, een mens!”

Henk van Blijderveen

Gapen en scheiten

Degenen die zich verheugen op een ordinair, fout gespeld plas- en poepverhaal, moet ik teleurstellen. Deze column gaat namelijk over dieren die, bij hoge uitzondering, door de mazen van Gods wetten glippen. Een gaap is namelijk het jong van een ooi, die gedekt is door een geitenbok. En een scheit komt voort uit de vereniging van een geit en een ram.

Onlangs was een levend geboren gaap groot nieuws. Eigenlijk vreemd dat misbaksels als gapen en scheiten zo tot de verbeelding spreken. Want aan de ene kant wordt er breed geloofd dat de wereld en alles wat erop leeft uit de chaos van een oerknal is ontstaan. En anderzijds ontstaat er groot tumult wanneer er zich een chromosomaal foutje openbaart in een verder wonderlijk geordende wereld. Een foutje dat meestal dood wordt geboren. En de paar gapen en scheiten die in leven blijven, zullen nooit nageslacht krijgen, omdat ze onvruchtbaar zijn. Voor mij een bewijs dat God zijn schepping beschermt tegen de doorwerkende gevolgen van foutjes.

Ook de freubelaars die Gods schepping vergaand willen herscheppen, maakt Hij onvruchtbaar. Met grote regelmaat plukken ze schijnvruchten. Vruchten met een prachtige schil, maar van binnen verrot, zonder zaad. Het resultaat van een ik-gerichte bestuiving met het stof der aarde. Vrucht van een stelselmatige inruil van Gods orde voor chaotische wetteloosheid.

Op de ruilbeurs hebben de vrijzinnige theologen zo hun eigen stand. Daar ruilen ze de onbevlekte ontvangenis in voor een menselijke daad van Jozef. Jezus’ fysieke verrijzenis voor een “geloofwaardig” geestelijk verhaal. En de verlossing in Jezus voor zelfverlossing. Een schets hoe de mens zijn eigen god werd. Hoe “God met ons” veranderde in “Jezus als ons”.

Een fatale inruil. Een inruil met hoge bijbetaling. Want zonder de verlossing in Jezus, is de mens bij leven al dood. Dan heeft hij de status van een gaap. Doodgeboren én onvruchtbaar.

Maar gelukkig heeft God ons een vrije keuze gegeven! Daardoor kunnen we ook kiezen voor een leven als een vruchtbaar schaap. Met Jezus als Goede Herder.

Henk van Blijderveen

Kat werkt zich in de nesten

Waar een hondenbezitter, terecht, wordt bekeurd als zijn hond zomaar wat oppert, daar mag een kat ongestraft mijn kruidentuin als kattenbak gebruiken. Waar mensen ‘s nachts geen lawaai mogen maken, daar vechten katers, als kroegtijgers die een borreltje teveel op hebben, in de kleine uurtjes hun vetes uit. En zoekt een merel mijn klimhortensia uit om te broeden, dan is de kans groot dat het legsel eindigt als de kers op een kattenbrokkentaart. Ja, katten mogen hun instincten zonder restricties uitleven.

Zij kunnen er niets aan doen. Maar hun baasjes des te meer. Die bewandelen de weg van de minste weerstand en geven hun troeteltjes alle vrijheid. Gebaseerd op eigenbelang. Zoals een verminderde druk op de kattenbak en geen gedoe met luchting aan de leiband.

Er bestaan echter vogels die de kattenterreur niet langer pikken. Zo las ik dat in de Haagse Vruchtenbuurt een kat wrange vruchten plukte, in plaats van een nest. Op jacht naar scharrelkuikens was het beest bovenin een twintig meter hoge boom geklommen om daar in een hinderlaag van vogels te belanden.

Zelf heb ik de brandweer nog nooit met een waterkanon zien uitrukken om een vogelnest voor leegtijgering te behoeden. Maar wanneer een kat op duizelingwekkende hoogte zijn poot overspeelt, wordt er traditiegetrouw assistentie verleend. Zo ook bij de genoemde Haagse kat. De gemolesteerde rover werd zwaar toegetakeld met brandweerman en macht uit de boom geladderd. Alle inspanningen bleken echter tevergeefs: het beestje had zijn zeven levens opgebruikt.

Mochten er vreemde vogels rondvliegen die deze column kunnen lezen, dan roep ik ze op om ook in Apeldoorn een dependance van het Haagse vogelbevrijdingsfront te openen. In de hoop dat katten zich hier niet meer in hun nesten zullen werken.

Henk van Blijderveen

Reuzenpad bezorgt Australiërs uitje

Ieder land heeft zijn allochtonen. Ze knappen veelal de vieze en ondankbare karweitjes op. De reuzenpad is de allochtoon van Australië. Rond 1935 is het dier met tromgeroffel binnengehaald als degene die het Australische suikerriet van schadelijke insecten moest verlossen.

De reuzenpad genoot van zijn maaltijden en stichtte omvangrijke gezinnen, gebouwd op hoogconjuncturele insectenindexen. Nu zitten ze in Australië met reuze veel padden. Padden die inheemse dieren en landbouwgewassen opeten.

Komt het door de nog aanwezige criminele genen van de naar Australie verbannen Britse misdadigers, of door de pioniersgeest die destijds de Aboriginals bijna verdelgde? Niemand weet het te vertellen. Maar zeker is wel dat aanstaande vrijdag een massale paddenslachting op het programma staat. Organisator van dit evenement, de gemeente Sunshine Coast, introduceerde de vreedzaam klinkende slogan “een leuk dagje uit voor het hele gezin”.

En om de kandidatuur voor de Nobelprijs voor de Vrede te onderstrepen, roept de organisator op om de genocide “humaan” uit te voeren. En wel door de padden met kruidnagelolie te drogeren om ze vervolgens bij thuiskomst ijskoud in de diepvries te stoppen.

De verwachting is echter dat het er tijdens de jacht heel wat minder humaan aan toe zal gaan. Want de mens op oorlogspad kennende, gaat er zeker een competitie op gang komen. Met de pad als scherprechter. De succesvolste slachter mag dan van de plaatselijke witgoedhandel een diepvrieskist naar keuze uitzoeken.

De vrees bestaat dat de aanstaande maniakale slachtingen zeldzame inheemse kikkers uit gaan roeien. Dolgedraaide recreanten zullen alles wat springt en kwaakt, in het meest gunstige geval, invriezen.

Maar ach wat zou het. Australië is hard op pad om een samenbindende traditie rijker worden. Lang leve de reuzenpad!

Henk van Blijderveen

Alcoholmisbruik door feestbeesten

In Afrika groeit de marulaboom. De alcoholhoudende rijpe vruchten van deze boom trekken veel dieren aan. Zoals nijlpaarden, olifanten, apen en rupsen. Ze worden allemaal stomdronken en houden mensen die te diep in glaasjes kijken een nietsverhullende spiegel voor.

Nijlpaarden laten zien dat je van alcohol zo landerig en gaperig wordt dat onder- en bovenkaak definitief van elkaar gescheiden dreigen te worden.

Ook maakt alcohol hebberig en nietsontziend, getuige de verslaafde olifanten, die mét de vruchten ook de apen uit de boom schudden.

Oplopende alcoholpromillages bewerken een aflopende beheersing van de motoriek. Struisvogels lopen als carnavalskippen zonder kop van voor naar achter, van links naar rechts. Het liefst zouden ze hun onnavolgbare koppen in het zand steken om de roes uit te slapen.

Zelfs spanrupsen proberen zich middels marulavruchten te ontspannen. Het onnatuurlijke resultaat is een rups in slow motion.

Dieren die zich in nuchtere toestand gracieus voortbewegen, worden door de vruchten getransformeerd tot schepsels met kortsluiting in de bovenkamer. Ze kunnen enkel nog wat verwijfd aandoende huppelpasjes, dan wel waggelgangetjes aan de dag leggen.

En dan de apen. Normaal klauteraars en slingeraars pur sang. Maar in beschonken toestand vormen zelfs op de grond liggende takken onoverkomelijke hordes voor de beesten. Ze gaan massaal aan de rol, de enige manier van voortbewegen die hen nog rest.

Ook de liefde bedrijven ze niet meer vanzelfsprekend. Vooral omdat apen deze bezigheid staand uitoefenen. Tijdens de daad vallen mannelijke comavretertjes, door alcohol overmand, half bewusteloos achterover. Na een kortdurende verbazing over de mislukte sexercitie, lachen ze met een vreemde giechel hun falen weg, om direct daarna in een slaap van vergetelheid te vallen.

Het filmpje toont ons perfect de ontaardende en deformerende gevolgen van alcoholmisbruik.

Hierbij de link naar het filmpje. Beeld en geluid versterken elkaar prachtig!

Henk van Blijderveen

Karl: een bijna mens aap

Orang-oetan Karl ontpopte zich de voorbije weken tot een cliffhanger die Apeldoorn en omgeving in zijn greep hield. Ik had al een in memoriam geschreven, maar uiteindelijk trok de terminale patiënt zichzelf uit het doodsravijn weer omhoog naar het walhalla voor de levende aap, de Apenheul. Daar krijgen apen een verzorging waar de gemiddelde verzorgingshuisbewoner slechts van kan dromen. Daar worden de bewoners nog gewaardeerd. Beter gezegd: opgewaardeerd. Tot bijna mens.

Karl wordt als meesterschilder neergezet. Zijn meesterhand schilderde al diverse kunstwerken die één groot voordeel hebben: het ophanghaakje kan aan iedere kant van de lijst worden bevestigd. Helaas is Karl zijn dagen zat; kunstzinnige oprispingen zitten er niet meer in.

Karls bekendste werk is “Zelfportret in geel”. Een prachtig kanariegeel inkijkje in zijn hersens. Wat chaotisch, maar ja, hij is bijna mens hè. Dit eenluikje dat Karl open deed, zodat de mensheid ook in het na-Karlse tijdperk kan blijven genieten van zijn borrelende brein, werd medio vorig jaar via Marktplaats geveild. Voor het goede doel: een Orang-oetanopvang op Borneo. Ondanks dat het meesterwerk een enorme media-aandacht kreeg en als collector’s item werd gepresenteerd, bracht het slechts 2500 euro op. Kijk, dan zie je gelijk het verschil tussen mensaap en mens. Karl zelf zou er zijn hele vermogen in hebben gestopt. En wij schrapen een miezerig krulletje van onze boterberg af.

Om nog even terug te komen op Karls wonderbaarlijke opleving: die schijnt tot stand te zijn gekomen door hoogwaardige medische zorg en eendrachtige aanmoediging van zijn verzorgers. Ja, zelden zie je op deze wereld zoveel mensenliefde als in dierentuinen.

En nu zit Karl als een oude man aan de grond, terwijl ver boven hem de bezoekers op hem neerkijken. Aangezien Orang-oetans graag op ooghoogte met hun bezoekers verblijven, zijn er trappetjes gemaakt zodat Karl en zijn bezoekers op hetzelfde niveau kunnen communiceren.

Mocht Karl volledig immobiel worden, dan krijgt hij vanuit zijn PGB een traplift.

Henk van Blijderveen

UWV-arts wordt UW Veearts

Ik stop met bloggen en laat me via het hellende vlak afglijden in een gat in de markt. Een nieuwe uitdaging dankzij baasjes die hun troeteltjes buitengewone verzorging gunnen. Ik ga me bewegen in de lucratieve wereld van de dierenverzekering.

Ik heb twee flyers gemaakt. Eén om dierenartsen te werven voor mijn organisatie “UW Veearts”. En één voor de potentiële klanten.

Aan alle UWV-artsen die zich een beter bestaan wensen.

Een frustrerend beroep, UWV-arts. Mensen afkeuren is niet leuk. En keurt u ze goed, dan heeft u meestal een sociaal drama op uw geweten. Gelukkig is er een alternatief!

Onze organisatie “UW Veearts” biedt u een applicatie aan waarna u kennis en kunde mag loslaten op allerhande huisdieren. Eindelijk kunt u als generalist aan de slag! Van oncologie, via een getrokken slachttand tot amputatie.

Stelt u zich eens de tranen in de ogen van de baasjes voor. Omdat er dankzij u, hoe dan ook, een einde is gekomen aan een stukje dierenleed.

Tot uw takenpakket behoort ook het emotioneel ondersteunen van ontredderde baasjes (mits hiervoor een aanvullende verzekering is afgesloten).

En de andere flyer:

Beste dierenliefhebber,

Bent u van het type: alleen het beste is goed genoeg voor mijn beestje, dan willen wij graag UW Veearts zijn! Wij kunnen een welhaast bovenmenselijk zorg aan uw troeteltje besteden. Een zorg die u toestaat om uw diertje ruisjes, knobbeltjes, diabetes en zelfs depressies op te laten lopen. Zonder schuldgevoelens kunt u liefde blijven geven aan uw huisdier. Samen loungen, koekjes bij uw koffie of Mona-toetjes na uw maaltijd? Onze, of beter gezegd, Uw Veearts nivelleert alle kwalijke invloeden.

Het zal niet vaak voorkomen dat een bij ons verzekerd dier sterft, maar mocht u uw hondje, poesje, caviaatje of wandelende tak overleven, dan is er altijd nog UW Veearts. In de hoedanigheid van gewezen UWV-arts, kan hij u aanvullende psychische hulp bieden. Uw zwarte gat is onze zorg.

Henk van Blijderveen