Medicijnen worden goedkoper

De medicijnen worden goedkoper. Fors goedkoper. De medicijnenfabrikanten konden tot enkele dagen geleden inschrijven op pillencontracten van een half jaar. De goedkoopste producenten krijgen dan de hoofdprijs: een half jaar leveren tegen een bodemprijs. Marktwerking in optima forma. Prima voor de consument die eindelijk eens een gematigde verhoging van de ziektekostenpremie tegemoet kan zien.

Een paar voorbeeldjes:
Citalopram (antidepressivum) per 30 tabletten: van 10,10 euro naar 1,19 euro
Sumatriptan (migrainemiddel) per 6 tabletten: van 29 euro naar 3,99 euro
Risperidon (antipsychoticum) per 30 tabletten: van 57 euro naar 3,41 euro
Enalapril (bloeddrukverlager) per 30 tabletten: van 6,70 naar 0,58 euro

Die Enalapril zou een 1 aprilgrap kunnen zijn, maar het is heus waar. Dertig pillen kosten 58 eurocent.
Die arme apothekers. Ze kunnen niet meer gaan onderhandelen met de fabrikanten omdat de prijs van de pil totaal is uitgekleed. En tot heden is dat een leuke inkomstenbron geweest voor die apothekers. Een inkomstenbron die jarenlang indirect door de verzekerden, u en ik, betaald is. Zo’n 25 euro per persoon per jaar. Bij elkaar opgeteld honderden miljoenen die de apothekers in hun zak konden steken.

En nu gaan ze klagen, die apothekers. Ze kunnen zonder die bonussen en kortingen niet meer rondkomen. Ze gaan liever door met de verzekerden het vel over de neus te trekken, dan hun zaakjes anders te organiseren.

Deze kwakkelaars moeten geholpen worden met visie. Als positief denkende columnist zal ik ze geheel gratis hiervan voorzien.

Beste apothekers, wees blij. Jullie hoeven straks niet meer de pillenmarkt af te stropen en te onderhandelen over bonussen en kortingen. HBO-werk dat peperduur is. Scheelt weer een dag werk per week, per apotheek.
Gelukkig zijn die hondsvermoeiende omzetreisjes naar zogenaamd educatieve doelen ook van de baan. Zoals het bezoeken van een pillenfabriek in de VS, met daaraan vastgekoppeld nog wat, door de verzekerden, duur betaald plezier waar geen enkel verband met pillen meer in valt te ontdekken. Allemaal tijd die binnenkort in de apotheek kan worden doorgebracht. Dan kan eindelijk met recht die vervelende werknemer worden ontslagen omdat er door een krimpende markt een arbeidsplaats te veel is. U ziet het heren apothekers. Louter voordelen. Tenminste, als je er oog voor hebt en niet lijdt aan een medicijnverslaving.

Nu de eendrachtige graaipraktijken van de farmaceutische industrie en de apothekers ten einde lijkt te zijn gaat de apothekersorganisatie KNMP het over een andere boeg gooien: de vergoeding per recept moet omhoog van 6 euro naar 8,25 euro. Want gelukkig zijn er altijd wel walletjes te vinden waarvan gegeten kan worden.

Ik heb in ieder geval geen medelijden met die arme apothekers. De opgestreken winsten uit het verleden staan garant voor vele uitzingjaren. Na die moddervette jaren is het echt de hoogste tijd voor de magere tijden. Ja, het is tijd voor een afslankpil van formaat.

En wordt het vooruitzicht van verminderde inkomsten de apothekers te veel, dan zijn er altijd nog goedkope antidepressiva en bloeddrukverlagers voor handen.

Henk van Blijderveen

Narcisten in de politiek

Er komt geen einde aan. De ene narcist na de andere steekt met een “ludieke” actie de kop hoog in de lucht om vervolgens diezelfde kop weer diep in het zand te steken. Hoewel zand? Laat ik er een modderpoel van maken.

Spijtoptanten die via een politieke partij eventjes in de maat lopen om vervolgens de conclusie te trekken dat ze toch wel erg veel eigenschappen hebben om Nederland te zuiveren van alle kwaad. En samenwerken binnen de partij waar je één van de velen bent is dan geen optie. Er rest nog maar één uitweg. Uitstappen en je eigen politieke koninkrijkje bouwen.

Eerst had je Fortuyn. Deze man kon je nog credits geven. Hij heeft wat taboes bespreekbaar gemaakt en ook het doorgaans politiek correcte gedrag doorbroken. In bepaalde opzichten was Fortuyn een verfrissende persoonlijkheid.

Toen kwamen Verdonk en Wilders. Beiden borduren voort op de idealen van de in het harnas gestorven Fortuyn. Verdonk heeft inmiddels advies gekregen van een make me beautiful goeroe en heeft zo haar wat verlopen uitstraling gepimpt. Een uitstraling die prima was voor de VVD. Maar haar “Trots op Nederland” verdient wat beters. Dat is haar eigen kindje. En als je heel veel rottige dingen gaat roepen, dan kun je dat beter doen in haute couture met een modern kapsel, dan als een politieke madam Flodder. Want als zo’n nette dame onderhands een rot ei werpt, dan zal het doelwit (hoewel deze term qua kleur wat ongelukkig klinkt) het toch zeker wel verdiend hebben?

Wilders had zijn uiterlijk al in zijn VVD-tijd met wat peroxide opgefrist. Een soort vuurtorenkapsel. Een helder lichtend baken om al die politieke reizigers te waarschuwen voor zandbanken en klippen in de vorm van asielzoeker en andersgelovigen. Een vuurtoren die zo in vuur en vlam staat voor zijn idealen, dat er een film moest worden gemaakt. Een aaneenschakeling van kretologische hoogtepunten uit zijn dagelijkse retorische repertoire. Van te voren is de beste man gezegd dat hij mensen door deze film in gevaar zou gaan brengen. Zijn antwoord? “Ik ben anders dan het kabinet. Ik wijk niet voor terreur. “

Vervolgens komt de film dan op LiveLeak. Wat blijkt? Binnen de kortste keren haalt Liveleak de film van internet omdat het personeel wordt bedreigd. En wat zegt Wilders? “Vanzelfsprekend, want de veiligheid van het personeel gaat boven alles.” Het zegt veel over deze man. Een draaikonterige ijdeltuit.

En nu vindt dan de jongste loot aan de ultra rechtse boom het tijd om uit te botten. Ehsan Jami. Hij wilde ook wel eens een filmpje uitbrengen. Omdat deze jonge politicus nog maar net het Donald Duck tijdperk is ontgroeid werd het een tekenfilm. Een tekenfilm van een politieke puber, met wat vreemde fantasieën. In deze film loopt de profeet Mohammed met een erectie en zijn negenjarige vrouw naar de moskee. De film moest op 20 april in première gaan, de geboortedag van Hitler.
Nee, dan is het niet bepaald vreemd dat collectief denkende islamitische naties gaan steigeren. Dus moest Hirsch Ballin weer eens een emmer koud water over een oververhitte politicus gooien. En warempel. De jongeling was het eens met Hirsch: Hij wilde niet meedoen aan de valse beeldvorming die een wig drijft in de samenleving. Zo zei hij gisteravond in Netwerk.
Het lijkt een vrome ontsnapping die hij eerder had moeten bedenken. Aannemelijker is dat Hirsch Ballin als minister van Justitie hem op de persoonlijke gevolgen heeft gewezen en dat Ehsan Jami eieren voor zijn geld heeft gekozen.

Nee, een narcist heeft het niet gemakkelijk in een democratie.

Henk van Blijderveen

Een sensationele dood

Je bent 81 jaar oud en je familie staat erop dat je naar een bejaardenhuis verkast. Wat doe je dan? Juist, je gaat op internet op zoek naar een bouwtekening voor een zelfmoordmachine. Tenminste, dat deed een Australiër. Een pistool en een cirkelzaag vormden de hoofdonderdelen van het helse apparaat.

Van een afstand heeft hij zichzelf door zijn knutselapparaat laten omleggen. Op de oprit, want zijn laatste wens was dat hij door zijn buren gevonden zou worden.

Deze man heeft op een wel heel lugubere manier aandacht willen vragen voor zijn probleem. Een probleem dat hij tegelijkertijd met de aandacht ook rigoureus heeft weggewerkt. Want er is geen bejaardentehuis te vinden dat een overledene wil herbergen.
Door te sterven heeft deze man zijn familie beslist een onplezierige Pasen bezorgd. Wellicht dat ze achteraf luidkeels zeggen: “Zie je wel! Het was onverantwoord dat die ouwe nog op zichzelf woonde. We hadden de stap eerder moeten nemen. Nu is het te laat.”
Maar ik acht de kans groter, dat ze stilletjes denken: “Hadden we vader niet op een zelfhulp-knutselclub voor 80-plussers moeten doen? Dan had hij waarschijnlijk nog wel een tijdje op zichzelf kunnen wonen.”

Want zeg nou zelf. Wanneer je in staat bent om van een zaag en een pistool een zelfmoordrobot te bouwen, dan ben je toch nog lang niet rijp voor een bejaardenhuis?

De bejaarde Australiër heeft in ieder geval bereikt dat er wereldwijd aandacht aan zijn probleem is geschonken. Met name aan het technische aspect ervan. Hiermee heeft hij zich rond de paasdagen onsterfelijk gemaakt. Een paar dagen maar. Ja, het was een sensationele dood.

Nu ik dit zo opschrijf moet ik denken aan Jezus Christus. Ook iemand die er voor koos om te sterven. Om zich te laten doden door externe factoren. Alleen deed hij het niet om aandacht te vragen voor zijn eigen situatie. Hij deed het voor anderen. Door zijn dood gaf en geeft hij iedereen die het maar wil de gelegenheid om zin in het leven te hebben. Zin op vele manieren.

Het is jammer dat de betekenis van Goede Vrijdag (het sterven van Jezus) en Pasen (zijn opstanding) zo langzamerhand uit onze samenleving zijn weggesijpeld en hiermee ook vaak de zin van ons bestaan.

Henk van Blijderveen

Oudste Nederlander verandert levensstijl

Adrianus van der Vaart uit Wilnis. Sinds gisteren is hij de oudste inwoner van Nederland en daarmee bekende Nederlander tegen wil en dank. Boven het artikel in de Stentor stond de kop “Oudste man wacht op eerste rimpel”. En zoals hij daar in het bed lag, met zijn schoondochter Corry aan zijn zij, kan ik mij heel goed voorstellen dat die man daar lag te wachten op die rimpel die maar niet wilde komen. Wat moet je anders doen als je 106 jaar oud bent. Een tijdje terug had hij nog zijn sigaartje en zijn portje. Maar die heeft hij laten staan omdat dat te ongezond zou zijn. Nu vraag ik u! Te ongezond! Een man van 106 jaar oud.
En de familie? Die was blij dat hij zijn laatste pleziertjes had opgegeven. “We vonden het te gevaarlijk voor zijn gezondheid worden.”, zo verwoordt schoondochter Corry.

Dat hij zijn rokertje en portje heeft laten staan kon wel eens nare gevolgen gaan opleveren voor deze man. Of het wachten wordt beloond en hij gaat bij gebrek aan geneugten versneld verrimpelen, of hij gaat het begeven omdat je een succesformule nu eenmaal niet moet veranderen. Want een man die altijd als motto had: “Trek je van de wereld geen moer aan. We zien wel waar het schip strand”, zo’n man heeft met zijn 106 jaar bewezen dat hij altijd gezond bezig is geweest.

Of zou hij zich, onder een externe druk, zijn geneugten hebben laten afpakken? Een druk waar hij na 106 jaar niet meer tegen bestand is. Ondanks zijn motto.

Henk van Blijderveen

Deventer moordzaak

Ernst Louwes, klusjesman Michael de Jong, weduwe Wittenberg en Maurice de Hond. Vier mensen die er niet al te best aan toe zijn.

Ik zal beginnen met Ernst Louwes. Deze man zit naar eigen zeggen onschuldig in het cachot. Gisteren is een verzoek tot heropening van de zaak door de Hoge Raad afgewezen. Het beeld dat destijds door het NOS Journaal werd getoond zit nog vrij prominent in mijn hersens. Een Louwes die bij het horen van zijn schuldigverklaring geheel door het lint ging. Er vormde zich een hoop vlees dat bestond uit een moordenaar en een stuk of zes parketwachten. Niet bepaald een overwinningshoop zoals je wel eens ziet wanneer er een beslissende goal wordt gescoord bij het voetbal.

Ach, ik kan die Louwes wel begrijpen. Want het is natuurlijk afgrijselijk wanneer je voor moord wordt veroordeeld terwijl je weet dat je er niks mee te maken hebt. Maar een mens zit vreemd in elkaar. Het kan ook zo maar zijn dat hij het zo graag niet had willen doen, dat hij deze gedachte zelf is gaan geloven. Het is maar een hypothese.

Michael de Jong is zijn baan kwijt en leeft al jaren als een kluizenaar. Ondanks enkele verhuizingen weten de Louwes sympathisanten hem steeds weer te vinden. Hij is totaal gesloopt door de aanhoudende verdachtmakingen. “Je weet niet meer onder welke steen je moet kruipen”, zo zegt hij zelf. Maar ja, als je na zo’n moord ook dingen gaat verkondigen die alleen de dader kan weten, dan lijkt het er wel verdacht veel op dat je er iets mee te maken hebt.

Maurice de Hond was de grote aanjager bij het verdachtmaken van de klusjesman. Als een terriër heeft hij zich vastgebeten in de zaak. Volgens hem was er maar een dader mogelijk: Michael de Jong. Hij maakte dankbaar gebruik van zijn status van bekende Nederlander om het breed uit te meten in de media. De Hond leed nederlaag op nederlaag, maar zoals een echte terriër betaamt, ging hij door. Nu moet hij de klusjesman een behoorlijk bedrag aan schadevergoeding betalen.
In een volgende poging om zijn gelijk te halen spoort De Hond Louwes nu aan om civiele procedures te gaan starten tegen de klusjesman en tegen rechercheurs die aan de moordzaak hebben gewerkt. Mr. Vlug, de raadsman van de klusjesman gaf hierop het volgende grappige commentaar: “De Hond heeft geen poot om op te staan.”

Maar hij blijft een terriër hè. Het zou mij niet verbazen wanneer hij een rolstoel voor honden zou opsnorren om al rollend de aanval te continueren. Ja, het lijkt erop dat ook De Hond slachtoffer is geworden. Hij kan de zaak niet meer loslaten en is erdoor gegijzeld.

Weduwe Wittenberg heeft nergens last van. Zij is de enige die uitkomst kan geven, maar is tevens dood. Het klinkt paradoxaal, maar misschien is zij er uiteindelijk van alle verliezers er nog wel het beste vanaf gekomen.

Henk van Blijderveen

Amerikaanse verkiezingen lijken op Risk

De presidentsverkiezingen in Amerika doen me erg denken aan het bordspel Risk. Je plaatst strategisch wat kanonnetjes in de vorm van een echtgenoot die vooral beroemd is geworden door ene Monica Lewinsky of in de vorm van een botoxpop die wekelijks met echtelijke ruzies haar kijkcijfers behaalt. Ja, ik bedoel Oprah Winfrey. Vervolgens worden er legers ingezet. Legers vrijwilligers. Vrijwilligers die flyers uitdelen, die juichend en yellend borden met oneliners ophouden en liedjes zingen alsof hun persoonlijke voortbestaan er van afhangt.
De hoofdrolspelers zelf bevliegen elkaar en alle staten waar nog moet worden gestemd, met als belangrijkste gereedschap de botte bijl. Want zo’n ding is overal goed voor. Om stoelpoten te verbrijzelen, reputaties de kop in te slaan en de tegenstander in mootjes te hakken, te devalueren tot brandhout. En dat allemaal omdat zowel Hillary Clinton als Barack Obama in het politieke spelletje een kaart heeft getrokken met daarop de opdracht “Vernietig uw democratrische tegenstander”.

Barack Obama staat inmiddels een straatlengte voor. Vannacht is hij opnieuw een paar gedelegeerden uitgelopen in het dunbevolkte Wyoming. In aantal onbeduidend, maar psychologisch zeer belangrijk. Van een ontmoedigde Hillary is, zo op het oog, geen sprake. Maar geloof me, in de slaapkamer zal ze haar nood wel regelmatig uiten. Bill zal ze wel eens gezien hebben. Die opwellende krokodillentranen. De volgende morgen moet de vermoeidheid en teleurstelling dan weer worden weggeplamuurd. Plamuur dat wordt aangebracht op een ingestudeerde zelfverzekerde glimlach. Want de show must go on.

Arme Hillary! Het ziet er naar uit dat Barack in het met Afro-Amerikaanse kiezers bevolkte Mississippi, de volgende staat waar gekozen gaat worden, ook zal winnen. Tja, en dan wordt het voor haar toch wel uitzichtloos. Dan helpt er geen plamuur meer aan. Hillary zal eieren voor haar geld gaan kiezen onder het motto; liever een half ei dan een lege dop. Deze Calimero-berekening zal gaan zorgen voor verzoening. Barack for president en Hillary als zijn geplamuurde rechterhand. Vicepresident dus. Ze zullen elkaar met mooie woorden weer blinkend oppoetsen. Alsof er nooit beerputten zijn geopend en giertanks zijn geleegd in elkaars voortuin, zullen ze dan gearmd op de podia staan met de volgende kaart van risk in hun handen. “Vernietig de Republikein John McCain”.

Die arme, stramme en oud geworden John McCain,die in de verste verte niet meer lijkt op de heldhaftige Vietnamveteraan die hij ooit was, zal niet weten wat hem overkomt. Het Vietnamgeweld van destijds zal kinderspel zijn als we het vergelijken met de aanvalsdrift dat democratische Siamese-tweeling-tegen-wil-en-dank zal ontketenen. Ik voorspel u dat McCains politieke ego niet lang meer heeft te leven.

Glorieus zal Obama de verkiezingen gaan winnen. En dan mag zijn voorbeeldig geplamuurde assistente de volgende kaart van het riskante spelletje trekken. Ik weet al wat erop staat: “Verover de wereld”.

U begrijpt het al. Ik heb niet veel op met wereldleiders. Er spelen te veel onzuivere motieven. Ik zal de voornaamste noemen: geld en persoonlijke macht. Motieven die van het politieke wereldtoneel een griezelig echte uitvoering van dat onschuldige bordspel Risk maken.

Henk van Blijderveen

Hardenberg helpt Ganzedijk

Ganzedijk. Een uit 57 woningen bestaand dorpje in Oost-Groningen. De Ganzedijkers moeten uitkijken naar andere woonruimte, want de woningen zijn er zo slecht aan toe dat volgens de gemeente Reiderland sloop de enige optie is.

Maar gelukkig hebben we in Nederland nog een gemeente van het sociale slag: Hardenberg. Ze hebben folders verspreid met daarin zoveel mooie woorden dat veel Ganzedijkers, die zich door de Groningse autoriteiten zwaar verlaten voelen, het als een warm bad hebben ervaren. Een warm bad dat door sommige inwoners van Ganzedijk verder is aangevuld met badzouten die afkomstig zijn uit hun eigen, door ontroering opgewelde waterlanders.

En Hardenberg? Het gemeentebestuur liet het niet alleen bij woorden, maar zette samen met de Stentor, die nieuws rook in de ellende van de Ganzedijkers, een bus in om de inwoners alvast een dagje Hardenberg te laten proeven. Van de totale bevolking van Ganzedijk gingen er welgeteld zes mee. Als excuus werd aangevoerd dat het stormde. Alsof ze met zijn zessen in een een zweefvliegtuigje naar Hardenberg moesten! Een ander excuus, dat me wat meer realistisch in de oren klonk, was de angst dat de gemeente Reiderland uit een massaal dagje Hardenberg misschien een extra motivatie zou kunnen putten om de boel af te breken.

Overigens wisten de zes Ganzedijkers het natuurschoon van Hardenberg te waarderen. Ook het gulle en gastvrije karakter van de inwoners had hen goed gedaan.

En nou vraag ik mij af waarom Hardenberg en zijn inwoners zich zo anders gedragen dan in de rest van Nederland gebruikelijk is.
Zou het kunnen zijn dat de gemeente Hardenberg erg graag wat inwoners erbij wil hebben omdat er meer inwoners vertrekken dan dat er zich vestigen? Een publiciteitsstunt in de vorm van een realityshow. Daarom hebben ze voor één zaterdagje de knop omgedraaid en een vriendelijk sfeertje gecreëerd voor die zes Ganzedijkers. Om zodoende het eigen imago met hoog luchtbelgehalte op te pompen. Bedrieglijke propaganda voor een groot-Hardenberg.
Ja, ik vreesde het al! Een altruïstisch gemeentebestuur bestaat niet. En die Ganzedijkers maar geloven in de goedheid van Hardenberg.

Wanneer ik hen was, zou ik alles op alles zetten om in dat Ganzedijk, waar ze hun verleden en hun hart hebben liggen, om daar samen met het gemeentebestuur een aanvaardbare oplossing voor de toekomst te creëren. Het lijkt me dat de gemeente Reiderland die plicht heeft ten opzichte van haar inwoners.

Henk van Blijderveen

De Pompers – Ganzediek

Ultrafijnstof en scooters

Ultrafijnstof. Een stof dat helemaal niet zo fijn is. Het dringt diep door in de longen. Een onzichtbare sluipmoordenaar. Tot voor kort waren vooral vrachtwagens en dieselauto’s de boosdoeners. Hadden we geweten wat nu bekend is geworden, dan had de scooter op de hoogste trede van het ultrafijnstof-huldigingspodium gestaan.

Minister Cramer van Milieu gaat zich nu bezinnen op maatregelen. Ze geeft alvast aan dat de bestuurders hun rijgedrag moeten gaan aanpassen. Niet te snel optrekken.
Wanneer ik zo’n opmerking lees, dan weet ik gelijk weer dat die regenten van ons landje totaal geen gevoel voor de werkelijkheid hebben. Ze regeren op afstand.

Achter ons huis ligt een wildwissel voor scooterrijders. Ik nodig die minister Cramer uit om eens een weekje in ons huis te logeren. Dan piept ze (door het fijnstof) wel anders. Die scooterfanaten kennen namelijk maar één stand van de gashendel: de scheurstand. De meeste van die dingen zijn dan ook nog eens opgevoerd, zodat ze nog meer kunnen uitstoten en daarbij een ergerlijk en hels lawaai maken. Zo af en toe wordt het gas even los gelaten. Wanneer ze een voorrangsweg naderen of wanneer ze in hun achteruitkijkspiegel een motoragent zien naderen. En dit soort bezitters wil Cramer dan vragen om wat minder snel op te trekken. Ze gaat wereldvreemd appelleren aan hun verantwoordelijkheidsgevoel. Een gevoel dat vaak zo klein is dat het wel fijnstof lijkt.

Het is hetzelfde wanneer ik ’s morgens een biefstuk in de bench van mijn hond leg en haar dan vraag om het pas ’s avonds op te eten. De enige reden dat ze het zou laten liggen is dat de aanblik van zoveel lekkers haar teveel wordt waardoor ze een hartverzakking krijgt. Zelfs als ik het vragen zou vervangen door bevelen, dan zou dat nog geen uitwerking hebben op het eindresultaat.

Henk van Blijderveen

Belastingdienst als last

Het woord Belastingdienst geeft tegenwoordig precies weer waar het voor staat. Een overheidsorgaan dat de burger diensten zou moeten verlenen. Maar in werkelijkheid is het een stuurloze kolos die ramt wat op zijn pad komt. Een belasting voor iedereen die er mee in aanraking komt.

Blunder na blunder wordt begaan. Nu blijken weer 730.000 mensen voor niets hun belastingformulier te hebben opgestuurd doordat de belastingcomputer in de fout ging. Hij “hikte” bij de “elektronische poort”. De poort waar al die 730.000 aangiftes onderdoor zijn gegaan. Hun dood tegemoet.

U kunt het vergelijken met een kazerne waar een overspannen militair in het wachthokje iedereen die door de poort binnenkomt een kogel door het hoofd jaagt. En dat kan natuurlijk een keer gebeuren. Want waar mensen werken kunnen dingen fout gaan. Maar het wordt wel vreemd wanneer zo’n wachter iedere morgen weer plaats kan nemen in zijn wachthokje en aan het einde van de dag tevreden kan constateren dat de stapel lijken weer wat hoger is geworden. Uiteindelijk moet hij na een paar maanden en na 730.000 schoten, net als iedere militair voor de jaarlijkse keuring verschijnen. En dan pas komt de legerpsychiater er geschrokken achter dat er een notoire massamoordenaar tegenover hem zit. Tot slot schrijft de legerleiding een mooie brief aan de nabestaanden dat dit niet had kunnen en mogen gebeuren.

Zo is het ook gegaan bij de Belastingdienst. De computertest werd pas half februari uitgevoerd. En dat terwijl de aangiftes al vanaf 1 januari konden worden ingediend! En wat zegt onze staatssecretaris van Financiën, Jan Kees de Jager, met gevoel voor understatement: “Zoiets kan en mag niet gebeuren.”
Een hollere oneliner heb ik zelden gehoord. Tot overmaat van ramp spreekt deze strofe uit de zwanenzang van Jan Kees zichzelf ook nog eens tegen. Want het kan namelijk wél gebeuren. Sterker nog: het is al gebeurd.
Ik zag de beste man zich gisteren in het acht uur journaal gedragen als een schooljongetje die zojuist op zijn tussenrapport voor het vak “inzicht in de materie” een 1 had verworven.
Hij acteerde als een bot knipmes, schuldbewust en beterschap belovend. Maar dat wordt nog een hels probleem.

Want een logge terminaal ogende patiënt als de Belastingdienst, is niet gebaat bij excuses en loze woorden van een politicus, maar bij daadkrachtig ingrijpen.

Henk van Blijderveen

Je moet het maar kunnen:
balken en lachen tegelijk!

Hoort u hoe klagelijk de excuses klinken?
En ze houden ook niet op…
Nee, dat wordt nooit meer wat met De Jager!

Burqini legt dubbele moraal bloot

In Zwolle is mevrouw Buitelaar, burqinidraagster uit overtuiging, het zwembad uitgestuurd omdat bezoekers zich aan haar badkleding stoorden. Vervolgens wordt dit gebeuren door de media weer opgeklopt tot een nationale rel.

Ik zou mij haast schamen dat Zwolle een buurstad van Apeldoorn is. Wat een achterlijk gedoe zeg! Laat iemand gewoon zwemmen in zo’n groot uitgevallen badpak. Waarom ergeren mensen zich daaraan?

Ik heb een paar mogelijkheden op een rijtje gezet en van commentaar voorzien.

1) Omdat er niets te zien is.
Wij zijn inmiddels zo vertrouwd geraakt met ietsverhullende bikini’s en nietsverhullende pornofilms als Deep Troat dat dit blijkbaar de norm is geworden. De “waarheid” wordt steeds naakter. De wereld op zijn kop.

2) Omdat het anders is.
Want daar zijn veel Nederlanders bang voor. Voor “anders”. De grauwe middelmaat regeert. Maar wel met stiekeme blikken naar de boven- en ondermaat. Niet voor niets is een terrasje pakken een geliefde nationale bezigheid. Heerlijk anoniem in een grote groep je zo onopvallend mogelijk vergapen aan al dat moois, vreemds en bizars dat aan je voorbijtrekt. Maar zodra dat “anders” met burqini ,naast je niet meer zo anonieme ik in het zwembad spartelt, komt het te dichtbij.

3) Omdat het een vies gezicht is, al die kleren in het water.
Nu we op dit heikele punt zijn aanbeland kan ik u vertellen dat er nog veel viezere dingen in een zwembad te zien zijn. Ik zal er een paar noemen.
De eenzaam drijvende drol. Of iemand met een op het punt van erupsie staande steenpuist die rustig ligt te weken in het gemeenschappelijke water. Mannen met een natuurlijke burqini van haar op hun hele lichaam die er verwoed op los crawlen. Mensen die hun haar twee weken niet hebben gewassen en hun dos lekker te week leggen in het chloorwater.
En als klap op de vuurpijl: wie heeft er als kind nooit wat nattigheid in de vorm van een plasje toegevoegd aan die grote slomp water waarin hij zich op dat moment bevond? Onder het mom van: er is zoveel water, wat maakt dat beetje van mij nu uit. Ja, als kind weet je niet beter.

Laten we als volwassenen verstandig zijn en die burqini bedekken met de mantel der liefde.

Henk van Blijderveen

Dylan alleen met kleren aan in het bad is grappig.
Maar met mevrouw Buitelaar erbij krijg je een rel.