Toen ik vrijdagavond om 23:30 het licht uitdeed om te gaan slapen, schrok ik me wild! Een vuurrode streep liep van mijn duim, via mijn onderarm tot halverwege de bovenarm. Ooit heb ik mijn moeder zaliger horen vertellen dat wanneer zo’n streep bij je hart komt, je een streep onder je leven kunt zetten.
Met een steeds gevoeliger en stijver wordende arm, met daarop een langzaam voortschrijdende streep, belde ik ongerust de huisartsenpost.
Een vrouwenstem: “Ik ben bezig en zet u even in de wacht.”
Spontaan werd de verbinding verbroken. Ik belde uiteraard terug en het voorgaande herhaalde zich. Maar nu met een geïrriteerde huisartsenpostdame. En… weer ging het mis. Bij de derde keer bellen werd ze echt boos. Alsof ze een kleuter berispte trok ze van leer: “U moet niet steeds bellen meneer. Dat is heel vervelend. Ik ben met een spoedgeval bezig. Ik zet u weer in de wacht en u moet gewoon blijven wachten.”
Ik vroeg of ze wat minder narrig kon doen en gaf het advies om eens een ander wachtknopje te proberen.
En warempel, nu zat ik echt in de wacht. Voor een tijdje… Want na een minuut of acht werd de verbinding verbroken. Al met al was ik 30 minuten verder en de enige die vooruitgang had geboekt was mijn streep.
Behoorlijk ongerust besloot ik uiteindelijk maar om naar het ziekenhuis te gaan. Na een intake bij de spoedeisende hulp, belandde ik bij de huisartsenpost. En wel bij de inmiddels afgekoelde boze dame: “Ah, u bent de man met de rode streep. Excuses! Het was een heksenketel en er ging van alles mis. U bent zo aan de beurt.”
De dienstdoende arts vertelde me dat ik er op tijd bij was en gerustgesteld nuttigde ik ter plekke de eerste pillen antibiotica.
Om half twee zaterdagmorgen was ik weer thuis. De situatie overziend, schoot me nog een bemoedigende bijbelse metafoor door het hoofd:
Zoals antibiotica een dood door bloedvergiftiging voorkomt, zo voorkomt Jezus, voor degenen die in Hem geloven, een eeuwige geestelijke dood. Doordat hij de vergiftigende invloed van de zondeval aan het kruis heeft overwonnen!
Henk van Blijderveen
en gelukkig raakt bij Hem de verbinding niet zomaar verbroken (al zet Hij ons soms wel even in de wacht…)
Had je ergens een wondje die ontstoken was ? Er moet toch een aanleiding zijn…
Ja, een ingescheurde duimnagel die ging ontsteken, Antoon. Maar inmiddels gaat het weer goed. Ben van de antibiotica af en de streep is weg.
Soms voelt het leven aan als een soort mijnenveld.
Bij iedere oversteek moet je voortdurend goed uitkijken.
Je ziet maar weer Henk, we hebben daar wel voortdurend een goede handleiding bij nodig. Ik ben blij voor jou dat je niet langer in het rood staat.
.