Mooi wordt het buiten,
door het rustige vallen,
van dikke vlokken,
samengevroren kristallen.
Verhullend wat men ziet,
bedekkend alle vuil.
Zomaar, om niet.
Zonder enige ruil.
Toch bestaat het:
witter dan de sneeuw.
“Het is volbracht!”
klonk Jezus’ schreeuw.
Gereinigd en ontlast,
de bedekking ontstegen,
heeft de zondige mens
verzoening gekregen!
Henk van Blijderveen
 | toon Goderis op Kijkoperaties oefenen met Wii… |
 | Anonymous op Alverzoening rukt op! |
 | Jan Jaap op Pig Chase, een game voor varke… |
 | Jan op Pig Chase, een game voor varke… |
 | Henk van Blijderveen op Chronische wortelpuntonts… |
 | JACKY op Chronische wortelpuntonts… |
| Goderis Antoon op Zijn negerzoenen en kletskoppe… |
 | Reinie op Zijn negerzoenen en kletskoppe… |
 | Dhyan op Jezus is onnavolgbaar… |
 | Anonymous op Jezus is onnavolgbaar… |
| Anonymous op Jezus is onnavolgbaar… |
 | Els op De Bron versus Mooirivier |
 | vlam490 op Waarheen, waarvoor |
| Jan op Een lieve Jezus? |
 | Leibele op Mijn ijsverslaving |
Deze waarheid staat nog steeds uitnodigend in de tijd, maar zal nooit met de tijd meegaan,
Wat een prachtig gedicht!
En door sneeuw ziet alles er erg mooi uit, sereen.