Wildgroei van poliklinieken

Tegenwoordig profileren ziekenhuizen zich door poliklinieken voor van alles en nog wat op te zetten. De huisartsen worden er gek van. De wildgroei is voor hen bijna niet meer bij te houden. Er zijn poli’s voor overspannen musici, hoofdpijn, huilbaby’s, spataderen en duizeligheid. Wordt u al draaierig?

Onlangs consulteerde ik mijn huisarts omdat ik als columnist regelmatig onnavolgbare stukjes schrijf.

“U bent net een cryptogram, meneer Van Blijderveen. Ik kom slechts tot een diagnose wanneer ik alle woorden van uw klacht apart onderzoek. Kijk ik naar uw vreemd geformuleerde zinnen als één geheel dan wordt het niks.”
“Ben ik overspannen, dokter?”
“Ach, zo zou ik het niet willen noemen. Het is meer een ernstige vorm van het algemeen voorkomende “verdraaide-woorden-syndroom”. Het zogenaamde VWS. Daarom verwijs ik u door naar de VWS-poli in Groningen.”

Zo toog ik naar Groningen. Tenslotte hebben mijn lezers recht op leesbare columns. Ik vervoegde mij bij poli 374 en kreeg een intakegesprek.

“U heeft last van VWS?”
“Volgens mijn dokter wel.”
“Bent u alleengaand?”
“Nee.”
“Samenwonend?”
“Nee, ik ben al 33 jaar getrouwd.”
“Nou, nou, u bent een apart geval meneer Van Blijderveen! Wij kunnen u niet helpen, dit is namelijk de poli voor ongetrouwde VWS-ers. Ik zal u doorverwijzen naar Assen. Daar zijn ze gespecialiseerd in gehuwden.”

In Assen kreeg ik weer een gesprek.
“U lijdt aan VWS en u bent getrouwd?”
“Ja.”
“Wat is uw geloofsovertuiging?”
“Ik ben christen.”
“Wat voor christen?”
“Evangelisch.”
“Dan bent u helaas uitgedokterd. Dit is namelijk de poli voor charismatisch georiënteerde gehuwden met VWS.”
“Dus ik ben een ongeneselijke VWS-er?”
“U moet mijn woorden niet verdraaien meneer Van Blijderveen. Ik heb gezegd dat u uitgedokterd bent.”

Op de terugreis hield ik, bij gebrek aan poli’s, het syndroom ten einde raad tegen het Licht. Mijn uiteindelijke conclusie? Er is hoop!

Henk van Blijderveen