Inkeerregeling

Tussen de 100.000 en 200.000 Nederlanders laten hun geld in het geniep op buitenlandse banken aangroeien. Het betreft 20 à 30 miljard euro waarover de Nederlandse schatkist jaarlijks 1,2 procent vermogensbelasting misloopt. Bovendien is een deel van die miljarden zwart; daar is nooit inkomstenbelasting over afgedragen.

Staatssecretaris De Jager geeft de fraudeurs tot 1 januari 2010 de kans om gebruik te maken van de zogenaamde “inkeerregeling”. Wanneer met terugwerkende kracht, maximaal 12 jaar, belasting en heffingsrente worden betaald, zal het resterende geld gezuiverd en gastvrij in ons landje worden onthaald.

Ná 1 januari 2010 gaat De Jager met scherp schieten. Veel betrapten zullen dan zoveel achterstallige belasting en boetes moeten betalen, dat er niks meer overblijft. De Jager sluit met steeds meer belastingparadijzen uitwisselingsverdragen. Zo heeft De Jager al heel wat buitenlandse kippen doodgeschoten. De gouden eieren deelt onze staatssecretaris met de pluimveehouders die uiteindelijk liever een half ei hebben dan een lege dop.

Om ontevredenheid te voorkomen raad ik de inkeerders aan om niet naar de Italiaanse regeling te kijken. Daar kan zwart spaargeld worden witgewassen, wanneer er eenmalig 5% over wordt afgedragen. En dat terwijl een eerlijke Italiaan 40% moet betalen. Ja, in Italië loont de misdaad. Italië, het land van onbegrensde criminele mogelijkheden. Het land waar zelfs de ongeloofwaardige, narcistische premier doofpotten vult met geld. Daar valt niets anders te verwachten.

Ik kom nog even terug op de Nederlandse inkeerregeling. Kun je eigenlijk wel van inkeer spreken wanneer de wetteloze spaarder, uit angst voor een bijna 100% pakkans, halve eieren voor zijn geld kiest?

Inkering… De suggestie wordt gewekt dat het geweten van de fraudeur opspeelt. Alsof er een fiscale bekering heeft plaatsgevonden. Maar dat is echt teveel eer! Want de aangifte van het buitenlandse geld bij De Jager komt voort uit dezelfde berekening waarmee destijds het kapitaal belastingvrij werd weggesluisd.

Een bekering is gestoeld op zondebesef. Deze inkering is gebaseerd op hebzucht. Een verschil van dag en nacht, van wit en zwart.

Henk van Blijderveen

Behelpen in een wisselwoning

Ik hoop dat u bestand bent tegen een deprimerende column. Ik dwing u tot niets, maar zou het waarderen wanneer u kennis neemt van mijn ellende. Wees daarom vrij om af te haken, maar sociaal genoeg om door te lezen.

Ons huis wordt op last van de Woonmensen, onze verhuurder, grondig gerenoveerd. Drie weken moeten mijn vrouw en ik nu doorbrengen in een kleine wisselwoning. Na twee dagen lowest budget omgeving typ ik nu de ellende van mij af. Op een tuinstoel. Typerend voor de sfeer in het huisje zijn de twee schilderijtjes waar ik tegenaan zit te kijken. Reproducties van 100.000 in een dozijn. Op de ene staan twee klaprozen en drie klaproosknoppen, op de andere staat één klaproos meer en één knop minder.

Er staat ook nog een tv-tje met een klein, bijna vierkant scherm. Hierdoor valt bij de ondertiteling links en rechts wat weg. Onvrijwillig taalspelletjes zijn het resultaat. Het zal wel uitdraaien op drie weken boeken en kranten lezen.

De vloer is bedekt met zeil. Kwaliteit kaftplastic. Gelijk de eerste dag trok ik er, bij het verplaatsen van een stoel, een geweldige winkelhaak in. Onze hond is oud en rent gelukkig niet meer. Een jong exemplaar zou in dit onderkomen wel eens letterlijk onder zeil kunnen gaan.

Of dat alles is? Ach nee, de wasmachine is defect, de schuifdeur tussen de kamer en slaapkamer is slechts met bruut geweld te openen en om in de achtertuin te komen moet ik de voordeur uit. In die achtertuin staan, bij gebrek aan een berging, onze stalen rossen te verroesten. En dan heb ik het nog niet eens over de afwezige internetverbinding waardoor het wel erg ingewikkeld wordt om deze column te posten.

Om de moed erin te houden heb ik gezocht naar positieve punten in onze wisselwoning. Met veel moeite vond ik er twee: de douche geeft een prima straal en de kleurige sleutelhanger van de Woonmensen staat gelikt.

Hier laat ik het maar bij. Bedankt voor uw luisterend oog. Het heeft mij goed gedaan en… bracht me het inzicht dat de vooruitgang van de laatste 30 jaar me wat ontevreden heeft gemaakt.

Henk van Blijderveen

Keizersnee wordt oneigenlijk gebruikt

“Too posh to push” staat te lezen in The Times. Vrij vertaald: Te blasé om als Mien Modaal te persen. Ofwel: Zeer tevree met de keizersnee. Een jaap onder narcose die de autonomie van de moeder garandeert.

Zo worden er keizersnedes uitgevoerd om op een belangrijk examen te kunnen verschijnen. Maar er zijn nog veel meer “keizersneerechtvaardigingen” bekend. Van ontsierende vaginale restverschijnselen tot moeders die ervan overtuigd zijn dat een keizersnee de rondingen van het babyhoofdje ten goede komen.

Zo is de keizersnee van een moeder- en/of kindreddende medische noodzaak, verworden tot een kapitalen verslindende luxe-ingreep. Nog even en we horen verhalen van de drie kinderen uit hetzelfde gezin die dankzij de keizersnee allemaal op 1 april zijn geboren. Het klinkt ludiek, is praktisch en je haalt er de krant mee.

Met het gemak waarmee kindjes worden gehaald, worden risico’s weggemoffeld: in 1% tot 2% van alle gevallen is een keizersnee verantwoordelijk voor infecties, schade aan organen of ernstige bloedingen bij de moeder. Een volgende keizersnede maakt deze risico’s alleen maar groter. Bovendien komt het kind niet meer op de optimale tijd, op Gods tijd, ter wereld. Bij misrekening vaak veel te vroeg. De mens wikt en beschikt. Door oneigenlijk gebruik van de keizersnee.

Ik las vandaag nog een verhaaltje dat ook met persen te maken heeft. Met de persen die de autobiografie van Andre Agassi drukken. “Open” heet het boekje, dat op 9 november het levenslicht ziet. Ja, ik gebruik bevallingsjargon. De buik van het verleden is inmiddels opengesneden. Het boek blijft er nog even tot 9 november in. Wel heeft Agassi er alvast een ontboezeming uitgehaald: tijdens zijn tennisloopbaan heeft hij drugs gebruikt. Wat Agassi op het moment delict nog als leugen verwierp, omhelst hij nu als waarheid. Niet uit spijt, maar uit winstbejag, Alles voor de verkoopcijfertjes. Ja, ook Agassi gebruikt zijn “keizersnee” oneigenlijk.

Henk van Blijderveen

Ondergang van de aarde wordt uitgesteld!

Gisteren zag ik een voorproefje van de film “2012”. Verwoestende watermassa’s, verfrommelde steden en, als teken van verdwijnende hoop, een verbrokkelend Vrijheidsbeeld. En dat allemaal omdat de kalender van de Maya’s in 2012 zou eindigen.

Al sinds mensenheugenis is men met een ondergang van de aarde bezig. Tegenwoordig word je doodgegooid met getructe rampenfilms. In de tijd van mijn jeugd (ik word oud, de rampen krijgen me er maar niet onder) had je ene Lou de Palingboer. Hij waande zich de opgestane Jezus. Voor Lou was het destijds behelpen. Hij had geen spectaculair digitaal plak- en knipwerk tot zijn beschikking. De man deed het volkomen met zijn charisma. Daarmee smeerde hij zijn volgelingen een nucleaire apocalyps aan. Maar omdat Lou onsterfelijk was zouden zijn adepten in het kielzog van hun stralende Palingboer als enigen de ellende overleven. Uiteindelijk bleek Lou niet eens in staat om een dodelijke ziekte te overwinnen…

Nee, Lou was geen optie om te overleven. Wellicht dat nog niet ontdekte planeten als vrijplaatsen kunnen dienen. Vrijplaatsen waar met een schone lei vervuild kan worden. Smetteloos nieuwe schriftjes die, net als het aardse kladblok, een kliederboel zullen worden. De mens neemt tenslotte zichzelf mee.

Zolang die vrijplaatsen nog niet zijn gevonden, zullen we het met een terminale aarde moeten doen. Maar ik heb goed nieuws. Volgens aardwetenschapper Andreas Fuls is niet 2012, maar 2220 de nieuwe deadline. De ingewikkelde Mayakalender was volgens hem niet juist geïnterpreteerd.

Pfff! Alweer een aanslag afgewend. Na ons de zondvloeden en vuurzeeën. Met dank aan de wetenschap, die dankzij voortschrijdend inzicht de Mayakalender een paar honderd jaar heeft kunnen oprekken.

Het lijkt wel of dorpsgekken en wetenschappers over het al dan niet voortbestaan van de aarde gaan. Ja, onrealistische waanzin en realistisch lijkende genialiteit liggen weer eens dicht bij elkaar.

Alsof er geen God is die alles heeft geschapen, in stand houdt en op zijn tijd zal zorgt voor een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Alsof Jezus geen Vrijplaats is.

Henk van Blijderveen

Beer op schaatsen

In een Kirgizisch circus schaatste een beer. Ja, schaatste. Het is hem net vergaan als die clown van Ben Cramer. Niemand kende zijn verdriet en nu is hij dood. Doodgeschoten om precies te zijn. Want hij had een black-out (of was het een helder moment?) en zag in zijn twee dompteurs beulen die hem zowel geestelijk als lichamelijk mishandelden. Eén dompteur doodde hij en de ander werd zwaar verwond.

Menselijk gezien is het wel logisch dat de beer is doodgeschoten. Tenslotte heeft een dier de rentmeester van deze aarde, de mens, niet op schaatsen achterna te zitten om hem vervolgens een kopje kleiner te maken. Want de mens is hoogverheven boven het dierenrijk. Bovendien had het beest dankbaar moeten zijn voor het dagelijks verstrekte voer en de speciaal voor hem op maat gemaakte extra verstevigde schaatsen.

Er is maar een beer die ik graag op schaatsen zie: De beer uit Lemmer.

Ondankbare beer, dat hij was! Zijn toekomst is nu verknald. Maar dat heeft hij wel aan zichzelf te danken, dat verwende beest! Met wat coöperatie had hij hele dagen kunnen schaatsen. Zeg nou zelf, dat is toch een voorrecht? En dan heb ik het nog niet eens over dat lachende publiek. Menig cabaretier zou willen dat zijn publiek zich zo om hem bescheurde. En dat allemaal dankzij die twee lieve ome’s waarvan er eentje naar de eeuwige circustent is verhuisd en de ander voorlopig commando’s mag geven in het ziekenhuis.

Ik voel echter meer sympathie voor de dode beer, dan voor de dompteurs. Een beer laten schaatsen. Hoe verzin je het! En op die overtreffende trap van twee broodjessmerende beren komen dan ook nog mensen op af die zich ermee vermaken. Het is beeronterend! Hoe zouden de repetities eruit hebben gezien? Hoe vaak zal het beest gevallen zijn en onder dwang weer op de ijzers zijn gedrild? Tot uiteindelijk alle stoppen doorsloegen.

Een drama dat voor 100% op conto van de mens komt.

Henk van Blijderveen

List en bedrog in dierentuin

De populaire zebra’s van dierentuin Marah Land in Gaza-Stad verhongerden tijdens de oorlog tegen Israël. En omdat een levende zebra toch al gauw 40.000 dollar kost, werden twee ezels door een professionele schilder onder handen genomen.

De directeur kwam met deze quote in het nieuws: “Kinderen weten het niet en zijn blij dat ze iets nieuws zien.”

Het verhaal intrigeerde mij. Ik besloot persoonlijk poolshoogte te nemen en reisde af naar Gaza-Stad. Eenmaal in de dierentuin ging ik eerst naar opgeschilderde ezels. Het was leuk geprobeerd, maar ik trapte er niet in. De dieren waren te schonkig en te sullig om voor zebra’s door te kunnen gaan.

Vervolgens wilde ik de directeur eens nader aan de tand voelen over zijn bedrog. Maar de man bleek te zijn ontslagen nadat hij de bezoekersaantallen opkrikte met chimpansees. Chimpansees die, door de inmiddels in vaste dienst genomen schilder, waren omgetoverd tot Palestijnen.

De schilder sprong in het ontstane machtsvacuüm van de dierentuin en besloot om niet alleen de kwast, maar ook het heft in eigen hand te nemen. Een oude dementerende orang-oetan werd beschilderd en op de directeursstoel gezet. Het beest knapte voortdurend uiltjes, hetgeen in een dierentuin zeer welkom is.

Na hoofdschuddend de non-coöperatieve, gerestylde directeur te hebben aanschouwd, vervolgde ik mijn onderzoek.

Bij het bord “DE LAATSTE DODO” hoorde ik duidelijk “kwak” en zag het touwtje dat de pluim van het beest op zijn plaats hield. Maar ach, wat geeft het. Kinderen weten het niet en zijn blij dat ze iets nieuws zien.
Iets verderop liep ik een wolharige mammoet tegen het lijf. Ik liep. Het beest stond stil. Het was niet instaat om te lopen omdat het gevuld was met bavianen die allemaal een eigen kant op wilden. Ja, dat was een intrigerend spektakelstuk.

Uiteindelijk kwam ik aan bij het lege apenverblijf. Alle apen waren elders; opgeschilderd. Het topje van de apenrots werd nu bemand door onze schilder. Hij was als apenkoning beschilderd, sloeg zichzelf op de borst en riep luid: Dus Darwin had toch gelijk!

De zoveelste truc om mensen te trekken! Maar ach, wat geeft het. De mensen weten het niet en zijn blij dat ze iets nieuws zien.

Henk van Blijderveen

Cargoshell: zeecontainer van de toekomst

Veertig procent van de vervoerde zeecontainers is leeg. Een goede kans dus dat u samen met een heleboel lucht in de file staat. Maar sinds kort is er de opvouwbare zeecontainer. Een vinding van kleuterschoolniveau, maar wel uiterst doeltreffend.

De container is gemaakt van composiet, een vezelversterkte kunststof. Hij is supersterk, onderhoudsvrij, isolerend en goedkoper dan staal. Bovendien weegt deze container 1800 kilo, 500 kilo lichter dan de stalen exemplaren. In 30 seconden kan hij worden opgevouwen.

Alles pleit voor deze nieuwe container, de zogenaamde Cargoshell. Vier keer zoveel lege containers op een vrachtwagen of in een schip. Daardoor minder files en minder dieselverbruik. Het lagere gewicht scheelt ook nog eens brandstofkosten. Ja, het is een container waar goed rentmeesterschap ruimschoots in past.

Het zou me niet verbazen wanneer het 8-jarige zoontje van de directeur van Cargoshell B.V. zijn vader de gouden tip heeft gegeven. Want deze oplossing is eigenlijk te “simpel” voor een volwassen mens. Het is een oplossing die voortkomt uit het spelen met elementaire zaken. Kennis opgedaan met blokkendozen, gevouwen vliegtuigjes en lego. Het is ook een oplossing waarvoor je fris tegen dingen aan moet kijken. Een oplossing waarvoor je van de high tech ladder af moet dalen naar de basis.

Tja, dat leren kijken als een kind is voor een volwassene een hele klus. Vaak zijn de omstandigheden zo in hem gebakken, dat de meest vreemde zaken doodnormaal worden gevonden. Denk aan de verdeling van de welvaart, het monetaire systeem en de uitbuiting en opwarming van de aarde. We willen er niet te veel aan denken en houden afstand met een “Ach, de economie moet doordraaien.” Ondertussen verhogen we de zeespiegel weer een metertje, metselen de muren om ons angstig ego nog wat op, verleggen ten behoeve van onze gemoedsrust de grenzen en offeren nog wat pecunia’s aan de afgoden.

Zo jachten we voort in een eigen geschapen omgekeerde wereld.

Voor zo lang het duurt…

Henk van Blijderveen

Dirk Scheringa etaleert bancaire onkunde

Lezers van ondernemersblad Bizz is gevraagd welke beroepen zo zwaar zijn dat de uitoefenaars ervan op hun 65ste met pensioen mogen gaan. Naast voor de hand liggende sectoren als zorg, bouw en onderwijs, werd ook het bankwezen genoemd.

Na het faillissement van de DSB Bank kan ik me er iets bij voorstellen.

Want voor een man als Dirk Scheringa moet het emotioneel erg zwaar zijn geweest om bankdirecteurtje te spelen. Stelt u zich eens voor wat het betekent om dag in, dag uit de eerste viool te moeten spelen met een strijkstok waar zoveel aan blijft hangen, dat er alleen maar vals mee kan worden gespeeld.

Op persconferenties speelde Dirk uiteraard nooit op zijn viool. Dan praatte hij over de muziek met warme klankkleuren die hij met zijn bestuursensembletjes in achterkamertjes maakte. De gewichtige strijkstok kwam nooit ter sprake.

Dirk verdiende bakken met geld. Het stelde hem in staat om te ontspannen in sportieve en creatieve projecten. Zoals AZ, het Scheringa Museum en de DSB schaats- en wielerploeg. Projecten waarin miljoenen euro’s zijn gepompt. Euro’s die werden opgebracht door zijn uitgewrongen klanten. Wanneer Dirk wat fatsoenlijker had gecalculeerd, dan had hij weliswaar wat minder kunnen sponsoren en wat minder artistiek in de weer kunnen zijn, maar dan waren zowel zijn bank als heel veel van zijn klanten niet failliet verklaard. Iedereen die hem over zijn dubieuze praktijken aansprak kon verdwijnen, want Dirk wenste alleen jaknikkers om zich heen. Vraag het maar aan Frank de Grave.

Na het faillissement van de DSB Bank zagen we een door complottheorieën en slachtoffergedachtes beheerste Scheringa. Willens en wetens is hij kapotgemaakt. Door Wouter het bos in gestuurd. Volgens Dirk had Wouter met wat miljoenen directe steun en wat miljarden aan staatsgaranties de bank overeind kunnen houden. Dirk vergeet echter, dat de consument het vertrouwen in zijn bank volledig kwijt was. Op het moment dat de tegoeden zouden worden vrij gegeven, was de bank, inclusief de staatssteun, in een mum van tijd geleegd.

Wouter Bos verwoordde ijzersterk de bancaire onkunde van Dirk: “Iemand verdrinkt omdat hij niet kan zwemmen. Niet omdat hij niet wordt gered.”

Henk van Blijderveen

DSB ondanks kaarsrecht jaknikkende Scheringa failliet

Onderzoeker Pablo Briñol had al bewezen dat jaknikken het geloof in eigen gedachten versterkt. Nu heeft de man in een vervolgonderzoek ook nog eens aangetoond dat rechtop zitten het zelfvertrouwen vergroot.

Vorige week donderdag kreeg de DSB Bank van de rechter 24 uur respijt om een geschikte overnamekandidaat te vinden. Met een kaarsrechte rug en de turbo op de jaknik verkondigde Dirk Scheringa dat er 60 procent kans was op behoud van zijn bank. Het geknik en de loodrechte houding hebben Dirk uiteindelijk nog een weekendje onderhandelen met de Texaanse investeringsmaatschappij Lone Star Funds opgeleverd. Maar de Texanen zagen het verschil tussen een rendabele, dollars oppompende, jaknikker en de knikkebollende weldoener van AZ die het ABC van het bankieren nog niet geheel beheerst.

Dirk is ook nog schaatssponsor. Hoe toepasselijk. De in het verleden scheef gereden schaatsen gaven voldoende garantie voor een faillissement in de toekomst. Een toekomst die afgelopen maandag toch nog onverwachts heden werd: de DSB Bank werd failliet verklaard. Sindsdien staat DSB voor Dirk Scheringa Boedel.

Ik heb verscheidene hernia-operaties aan nek en rug gehad. Veelvuldig jaknikken staat mijn fysiek niet toe. Net als rechtop zitten en staan. Maar denk nu niet dat ik daardoor een notoire twijfelaar ben. Nee, ik ben er eerder een realist door geworden. Dankzij mijn kromme houding en afwezige knikreflexen is mijn aangeboren optimisme gepromoveerd tot realisme.

Het was een beetje wennen, dat buigen, maar nu kan ik zeggen dat het me prima bevalt. Een echt aanrader. Het voorkomt door zelfoverschatting overstroomde tranendalen. Ik denk hierbij aan Dirk, maar ook aan het toppunt van zelfoverschatting. Aan de sterretjes-in-eigen-ogen die tijdens talentenjachten op TV hun stembandjes, al dan niet over- of underacted, laten vibreren. Het blijft een wonderlijk natuurverschijnsel: vallende sterretjes die nooit de juiste toonhoogte bereiken.

Ik vraag me overigens af of de bevindingen van Briñol ook invloed gaan hebben op de bidhouding. Ik hou mijn hoofd maar onveranderd gebogen. Om gestalte te geven aan mijn wens dat God mijn gedachten zal behoeden in Jezus.

Henk van Blijderveen

Blozen is goed voor imago

Corine Dijk (Rijksuniversiteit Groningen) heeft een proefschrift geschreven: “To blush, or not to blush”. Blozen of niet blozen. Uit haar onderzoeken blijkt onder andere dat blozers aardiger en betrouwbaarder worden gevonden dan niet-blozers. Omdat blozen een niet te veinzen erkenning van schuld is.

Of zou SpongeBob die appelsien hebben gegooid?

In mijn jeugd bloosde ik als een vuurtoren. Vooral op school. Werd er door de leerkracht naar het plafond gewezen en met een strenge blik gevraagd wie wist hoe die sinaasappel in de pauze met het plafond was verkleefd, dan bloosde ik. Alsof ík de werper was! Ik heb dat soort fratsen wel eens uitgehaald, maar niet altijd. En het probleem was dat ik wel altijd bloosde. Tal van Ernest Louwesstrafjes waren het gevolg.

Nooit heb ik bemerkt dat mijn blozen strafvermindering opleverde. Of dat mensen zeiden: Henk, jij bent een toffe peer met je rode wangetjes. Aan jou weten we wat we hebben.” Nee, ik wist niet eens wat ik aan mezelf had, met al dat gebloos.

Soms was ik jaloers op meisjes. Die konden rouge opdoen. Een permanente blos die een bloosaanval verdoezelde. Ik heb kortstondig overwogen om ook een potje te kopen, maar dat zou weer zodanige vragen bij mijn omgeving hebben opgeroepen dat ik een natuurlijke permanente blos zou oplopen, waardoor het potje weggegooid geld zou zijn geweest. Ja, mijn leven ging niet over rozen, maar over blozen.

In mijn klas zaten ook een paar jongens met een donkere huidskleur. In stilte benijdde ik die knapen. Daar zag je totaal geen blos op. Die zouden een hele kist sinaasappels tegen het klasseplafond hebben kunnen gooien zonder te verkleuren. Veel later heb ik begrepen dat ook zij bloosden en het uiterst vervelend vonden.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen met Henk. Alle onterechte straffen door mijn boei heb ik verwerkt en vergeven. Tot slot durf ik te stellen dat de veelvuldige doorbloedingen mijn imago beslist bloosaardiger hebben gemaakt.

Henk van Blijderveen